De Australiër Matt is sinds 2006 bezig geweest om in 42 landen zijn dansje op film te zetten.Voorbijgangers deden enthousiast mee: van Spanje tot de Solomon Islands, van Japan tot Jemen. Zijn video is tot nu toe op YouTube door 27106924 mensen bekeken.
Mooi voorbeeld van wereldburgerschap, met dank aan Wereldjournalisten.
Duurzame ondernemers laten zich kritisch uit over het duurzaamheidbeleid van gemeenten. Dat meldt Binnenlands Bestuur op basis van de Duurzaamheidsbarometer, een onderzoek van PriceWaterhouseCoopers (PwC). Het thema speelt daarnaast nauwelijks een rol tijdens de gemeenteraadsverkiezingen, laat het onderzoek van PwC zien.
Peter Teunisse, directeur Binnenlands Bestuur bij PwC: ‘Wij hebben 179 bedrijven gevraagd te reflecteren op het duurzaamheidsbeleid van gemeenten. De respondenten waren natuurlijk de voorlopers op het gebied van duurzaamheid. En die zeiden: als ik me op mijn bedrijventerrein keurig aan de regels houd, en mijn buurman doet dat niet, wil ik dat hij wordt aangepakt.’
Voor een kwart van de bedrijven speelde de duurzaamheidsambities van gemeenten een rol in hun vestigingskeuze. Tegelijk hadden ze daar vaak weinig zicht op. Afgezien van grote steden met een duidelijk duurzaamheidsprofiel als Amsterdam en Rotterdam, geven gemeenten nog te weinig voorlichting over bijvoorbeeld subsidieregelingen of het verstrekken van gunstige leningen. Teunisse: ‘Bedrijven willen dat gemeenten een voortrekkersrol gaan spelen. Zeker nu ze moeten snijden in de begroting, moeten ze oppassen dat duurzaamheid niet het kind van de rekening wordt.’
Dat kunnen gemeenten doen door duurzaam in te kopen. Maar ook door bewuste keuzes te maken in hun groenvoorziening. ‘En dan krijg je een positieve cirkel’, schetst Teunisse de toekomst. ‘Bedrijven zullen zich in je gemeente vestigen, mensen komen er met plezier wonen. Er moet alleen de politieke wil zijn om die keuzes te maken. Dat vergt een lange termijn visie die je nu nog weinig ziet.’ Volgens 44 procent van de bedrijven speelde het thema duurzaamheid geen rol bij de gemeenteraadsverkiezingen.
Vlak na de val van het kabinet Balkenende IV, verklaarde PVV-leider Geert Wilders klaar te zijn om te regeren en ‘ontzettend goede ideeën’ te hebben voor zijn regeerperiode. Wat betekent de val van het kabinet en een mogelijke regering met de PVV voor de multiculturele samenleving en het migratiedebat? Een rondgang langs migrantenwoordvoerders.
Niets, het betekent niets voor de multiculturele samenleving, de val van Balkenende IV, reageert Haci Karacaer, voormalig trekker van het ‘Westermoskee-project’ in Amsterdam en voormalig actief Milli Görüs- en PvdA-lid. ‘De staat van de multiculturele samenleving en het migratiedebat is niet afhankelijk van de regering, maar van onze eigen prestaties.’
Karacaer is bovendien tot de slotsom gekomen dat de Nederlandse samenleving in haar basis zich niet leent voor een multiculturele samenleving. Dat idee moet men laten varen: ‘We hebben de verzuiling verward met de multiculturele samenleving. Nu is de verzuiling “uit” onder de autochtonen en daarmee ook de multiculturele samenleving. Je ziet dat mensen niet in staat zijn om met vreemde culturen om te gaan. Het zit gewoon niet in de volksaard. Nederlanders zijn gewend om langs zuilen te leven en daarmee om langs elkaar heen te leven. Dit brengt onverschilligheid met zich mee.’ Na 35 jaar migranten is er nog altijd paniek, constateert Karacaer. ‘Men komt er maar niet overheen en denkt nog steeds dat men “overspoeld” wordt door migranten of dat er sprake is van een “tsunami” van moslims. Nederland is geen multiculturele samenleving, maar een multi-etnische samenleving.’
Zal de actie van de PvdA meer stemmen, en vooral die van allochtonen, opleveren, is de vraag. Immers het lijkt erop dat de PvdA gaandeweg niet alleen het vertrouwen van de autochtonen aan het verliezen was, maar ook die van de nieuwe Nederlanders. Karacaer: ‘Weet ik niet, migranten zijn niet de eigendom van de PvdA. Voorheen stemde men vooral op iemand van dezelfde etnische afkomst. Ik denk dat hoe meer men geworteld is in de Nederlandse samenleving, hoe minder men opportunistisch en op kandidaten met eenzelfde achtergrond zal stemmen. Ik denk trouwens dat het alleen maar een goede ontwikkeling is als mensen ook naar andere partijen kijken.’ Karacaer heeft dan wel zijn lidmaatschap opgezegd, hij blijft de PvdA trouw ondanks zijn ervaring in 2002 toen de PvdA het toch niet aandurfde hem op de kieslijst voor de Tweede Kamer te zetten; hij zou misschien toch niet zo liberaal zijn als hij zich voordeed.
Karacaer is niet bang voor de PVV in het regeringspluche. Sterker nog, graag! ‘Als ik het voor het zeggen had, dan zou ik zeggen: Wilders voor minister-president! Op die manier wordt hij gedwongen om zijn retoriek in daden om te zetten. Laat het volk kennismaken met zijn talenten.’ Geert Wilders is een deel van de werkelijkheid, van een geobsedeerd Nederland, zegt Karacaer. ‘Maar hèt volk wordt niet alleen vertegenwoordigd door de PVV. De PVV haalt in peilingen 24 zetels, maar dat is een deel van de 150 zetels waaruit de Tweede Kamer bestaat.’
Waarom Karacaer evenmin een regeringsdeelname van de PVV vreest, is vanwege zijn rotsvaste overtuiging in de werking van de Nederlandse democratie. ‘Wij hebben een stevige democratie. Daar ben ik trots op en daar heb ik vertrouwen in. Die traditie is zo sterk, daarmee kunnen we zelfs Wilders aan.’ Maar uiteindelijk verwacht Karacaer, na lange tijd ervaring, weinig van de politiek wanneer het gaat om de multiculturele samenleving. ‘Ik woon en werk in Amsterdam. Als je ziet hoeveel allochtonen meedoen op allerlei niveaus. Voorheen waren bijvoorbeeld slechts enkele Marokkaanse-Nederlanders actief in het stadsdeelbesturen, nu zijn het er 7. Dit motiveert mensen om mee te doen. Ik verwacht dan ook meer van de mensen die de mbo- en hbo-banken verlaten dan van de politiek.’
Ook Dzingisz Gabor, een van de eerste allochtone parlementsleden en de eerste allochtone staatssecretaris in Nederland en nu voorzitter van het LOM, het Landelijk Overleg Minderheden (een koepelorganisatie waarbij 8 migranten inspraakorganisaties zijn aangesloten, red.), maakt zich niet ongerust over de gevolgen van de val van het kabinet voor het migratiedebat. ‘Na zoveel jaar in de politiek geweest te zijn, weet ik dat niets zeker is. Bovendien ben ik van nature een optimist.’ Gabor heeft als LOM-voorzitter vooral met minister Van der Laan, van Wonen, Werken en Integratie, van doen gehad. Het LOM heeft 8 keer rond de tafel met de integratieminister gezeten en tot groot genoegen, aldus Gabor. ‘We hebben een voortreffelijk samenwerkingsverband gehad. We hebben buitengewoon goed overlegd en er is naar ons geluisterd.’ Gabor prijst de afgetreden minister voor de manier waarop hij in korte tijd, als opvolger van de eveneens afgetreden Ella Vogelaar, zich in de ‘weerbarstige’ dossiers wist in te werken. ‘De manier waarop hij ook de integratienota heeft aangepakt en ook naar ons heeft geluisterd hierin, waarderen we bijzonder.’ En dat gold niet alleen voor de integratienota, maar ook voor onderwerpen als eergerelateerd geweld, de remigratiewet en de werkgelegenheid voor allochtone jongeren.
Natuurlijk vindt Gabor het jammer dat dit ‘constructieve overleg’ met Van der Laan is afgebroken. ‘Het is nu maar afwachten. Maar wij laten onze stem horen, ongeacht welk kabinet daar zit, met of zonder PVV. Het Nederlandse volk is nu aan de beurt en ik vertrouw het goede oordeel van de kiezers. En nogmaals; er zijn zoveel situaties die kunnen ontstaan. Daarop speculeren is niet wijs.’
Arash Yaqin, PvdA-bestuurslid in Wageningen, zelf van Afghaanse afkomst en organisator van een aantal debatten over Afghanistan, was uit betrokkenheid ter plekke op de nacht dat het kabinet viel. Hij beleefde de nacht, half in het café, half op het Binnenhof, vertelt hij. Het kabinet is niet gevallen over Uruzgan, maar over politieke belangen en landelijke issues, stelt hij. ‘Als het echt om Uruzgan was gegaan, dan waren ze er wel uitgekomen’, gelooft Yaqin. Doet het hem als direct betrokkene, geen pijn dat het kabinet juist over een Afghaanse kwestie is gevallen? ‘Nee. Als ik kijk naar de commissie-Davids, dan was dat ook een belangrijk onderwerp. Daar had de regering ook op kunnen vallen. Het was toeval dat het om Uruzgan ging. Maar beide zaken gaan over oorlog en vrede. Ik vind het belangrijke vraagstukken waar het Nederlandse publiek over moet nadenken.’
De val van het kabinet leidt automatisch tot de uitvoering van het Tweede Kamerbesluit dat bepaalt dat de Nederlandse troepen zich in augustus uit Afghanistan terug moeten trekken. Dat is iets wat Yaqin wel betreurt, niet zozeer vanwege de effectiviteit, maar meer vanwege de aandacht die het voor de Afghaanse situatie genereerde. Hij was voorstander van de missie, weliswaar niet in de huidige vorm, maar wel in Uruzgan. Hij vreest dat nu de troepen weer huiswaarts keren, de aandacht voor Afghanistan daarmee ook verdwijnt. ‘Afghanistan wordt dan een van de fragiele staten, een land met een andere cultuur dat ver van ons bed ligt.’
Yaqin houdt zich als professional bezig met onderwerpen als ontwikkelings- en internationale samenwerking. Voor deze onderwerpen is een regering met de PVV niet gunstig, stelt hij. ‘Wat voor indruk zou dat maken op de internationale gemeenschap als de PVV in de regering zit? 80% van het ontwikkelingsgeld gaat naar Arabische landen! Als wij op internationaal gebied aan de slag willen, dan worden wij echt daarvoor bestraft.’ Yaqin verwacht echter geen kabinet Wilders I: ‘De economische belangen zijn daar te groot voor. Ik denk dat het CDA en VVD, als eventuele coalitiepartners, daar zeker rekening mee zullen houden.’ Tegelijkertijd volgt hij dezelfde redenering als Karacaer: ‘Laat Wilders in godsnaam even in de regering zitten. Dat is immers het enige wat hij graag wilt. Dan zullen we zien wat hij klaarspeelt.’
Yaqin denkt overigens dat het migratiedebat niet per se hoeft te lijden onder een PVV-regeringsdeelname: ‘Wilders kan niet elke dag met hetzelfde standpunt over migratie komen. Op het moment dat hij actief lid wordt van de regering is hij aan voeten en handen gebonden aan het sluiten van compromissen. Dit betekent dat dit kabinet nog korter zal duren dan dat van Balkenende IV!’
Op de Antillen is verontrust gereageerd op de val van het kabinet, zo meldt het Antilliaanse dagblad Amigoe. Minister-president De Jongh-Elhage zal de Haagse politiek via een brief wijzen op het belang van de voortzetting van het staatkundige proces. Een rompkabinet c.q. demissionair kabinet mag alleen lopende zaken behandelen, maar kan wel controversiële zaken behandelen, vooral als deze als spoedeisend worden beschouwd. Maar een dergelijk onderwerp is afhankelijk van goedkeuring van de oppositiepartijen. Met name de PVV komt dan om de hoek kijken. De PVV is verklaard tegenstander van de staatkundige hervormingen en vindt dat er geen geld naar de Antillen moet gaan. Er bestaat op dit moment veel onzekerheid, ook over of 10/10/10 gehaald gaat worden, aldus staatssecretaris voor Koninkrijksrelaties Ank Bijleveld-Schouten (CDA). Ze verwacht echter niet dat de slotverklaring wordt opengebroken, zo meldt Amigoe. Koningin Beatrix heeft de demissionaire Balkenende-regering de opdracht meegegeven om ‘al datgene te blijven verrichten wat zij in het belang van het Koninkrijk noodzakelijk acht’.
Volgende week besluiten de Tweede Kamercommissies welke onderwerpen controversieel zijn.
Bron: Wereldjournalisten
Racistisch geweld, vernielingen en bedreigingen komen in Nederland al tientallen jaren stelselmatig voor. Dit terwijl Nederlanders juist vaak denken dat het niet om een structureel fenomeen gaat. De overheid ontkent zelfs regelmatig dat dergelijke misdrijven een racistisch karakter hebben.
Dat concludeert politicoloog Rob Witte in zijn maandag verschenen boek Al Eeuwenlang een gastvrij volk – Racistisch geweld en overheidsreacties in Nederland (1950-2009). Daarin onderzocht hij racistische misdrijven en de manier waarop de overheid hiermee omging gedurende de afgelopen zestig jaar.
Hoe vaak dit geweld precies voorkwam, is onbekend, maar vaststaat dat het om een structureel fenomeen gaat. Witte: „Racistisch geweld heeft zich sinds WOII steevast voorgedaan in Nederland.”
De politicoloog stelt dat politici en burgers vaak denken dat geweld met een racistisch karakter helemaal niet gebruikelijk is in Nederland. Hij haalt politica Rita Verdonk aan, die twee jaar geleden stelde dat Nederlanders al eeuwenlang een gastvrij volk zijn. „In het dominante zelfbeeld van Nederland bestond gedurende de besproken zestig jaar geen ruimte voor erkenning van het bestaan van racistisch geweld”, aldus Witte. Hij noemt het ontkennen van deze misdrijven daarom óók een structureel fenomeen.
De slachtoffers en het karakter van het racistisch geweld veranderden de afgelopen decennia voortdurend. In de jaren vijftig en zestig kwamen dreigementen en bekladdingen gericht tegen gastarbeiders – eerst tegen Italianen en Spanjaarden, later tegen Turken en Marokkanen – geregeld voor. Eind jaren negentig daarentegen werden individuele vluchtelingen en asielzoekerscentra vaak het slachtoffer van geweld en bedreigingen. De afgelopen jaren kwamen geweld tegen moslims en vernieling van moskeeën vrij vaak voor.
De regering en vooral gemeenten ontkenden volgens Witte regelmatig dat geweld een racistisch karakter had. Ze spraken bijvoorbeeld liever over ’kwajongensstreken’. Dat was alleen anders als de daders uit extreemrechtse hoek kwamen.
Volgens de politicoloog zijn gemeenten ook vaak verrast door racistische incidenten. Zo waren ze vaak niet op de hoogte van de gebeurtenissen die tot een uitbarsting leiden. „Een algemeen kenmerk in zestig jaar lokale overheidsreacties is dat beleidsmakers elke keer weer verrast worden.”
bron: Trouw
Op 18 januari presenteerde de Wetenschappelijke Raad voor Regeringsbeleid (WRR) het langverwachte rapport ‘Minder pretentie, meer ambitie’. WRR-lid Peter van Lieshout bood het rapport aan minister Koenders aan. In het rapport wordt het Nederlandse ontwikkelingsbeleid kritisch onder de loep genomen en wordt een aantal aanbevelingen voor verbetering gedaan. De regering zal naar verwachting in mei met een uitgebreide reactie komen.
Ontwikkelingshulp zou professioneler georganiseerd moeten worden en daarmee meer verschil maken, zo constateert de Wetenschappelijk Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) in zijn nieuwe advies Minder pretentie, meer ambitie. Ontwikkelingshulp die verschil maakt. Landen die achterblijven helpen, is in een wereld waarin kwesties zoals veiligheid, migratie en klimaat steeds meer om een mondiaal antwoord vragen, ook steeds meer in ons eigen belang, aldus de WRR. De huidige praktijk van ontwikkelingshulp kenmerkt zich echter door een hoge mate van versplintering en ongerichtheid. Om de effectiviteit van hulp te vergroten, moet de Nederlandse overheid zich concentreren op tien landen en daarmee een langdurig samenwerkingsverband aangaan. Daarbij dient Nederland zich te richten op onderwerpen waar het internationaal gezien in uitblinkt en toegevoegde waarde heeft, zoals landbouw en water. Dat vereist een aparte organisatie, NL-AID, zodat hulpactiviteiten niet langer behoren tot het takenpakket van roulerende diplomaten maar door vakdeskundigen worden verricht.
Hulp dient ook duidelijker gericht te zijn op ontwikkeling. Op dit moment is het doel van de meeste hulp het verbeteren van levensomstandigheden. Dat biedt veel mensen op korte termijn wel verlichting, maar het biedt hun te weinig mogelijkheden om op lange termijn zelfstandig in hun bestaan te voorzien. Zelfredzaamheid van zowel individuen als landen zou van nu af aan uitdrukkelijk de doelstelling van ontwikkelingshulp moeten zijn. Daarbij passen realistische verwachtingen: ontwikkeling is afhankelijk van zo veel factoren dat hulp er hooguit een bescheiden bijdrage aan kan leveren.
De raad signaleert verder dat het ontwikkelingsbeleid zich nog te weinig richt op vraagstukken die buiten de traditionele hulp vallen. Stabiliteit en veiligheid, handelsvoorwaarden die ontwikkeling faciliteren, een eerlijk fiscaal stelsel dat bedrijven er niet toe verleidt belasting in ontwikkelingslanden te ontlopen, minder stringente intellectuele eigendomsrechten voor arme landen, meer mogelijkheden voor kennisuitwisseling, en een beter doordacht migratiebeleid kunnen allemaal uiteindelijk belangrijker zijn voor de ontwikkeling van landen dan de klassieke, ter plekke verleende hulp. Daar zal het beleid in de toekomst veel nadrukkelijker op moeten inspelen.
Op de (Engelstalige) website The Broker is een online debat te lezen over het WRR-rapport.
Student Grafisch Ontwerpen Ruiter Janssen las in een boek van Joris Luyendijk over het Israëlisch-Palestijns conflict. Luyendijk maakte daarin een Nederlandse metafoor: Friezen worden gedood door de VS en krijgen nadien een eigen staat in Nederland toegewezen. Wat zou u doen? Janssen nam dit ‘Frisia-Nederland conflict’ als uitgangspunt voor zijn afstudeerproject aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam en vertaalde de metafoor in een ‘Information Graphic’.
Het is 2 dagen nadat zijn grafische vertaling van het Frisia-Nederland conflict c.q. Israëlisch-Palestijns conflict in nrc.next en NRC Handelsblad verscheen en de reacties zijn overstelpend. ‘Ik had niet gedacht dat ik zo veel reacties erover zou krijgen. En alleen maar positieve reacties’, vertelt Janssen verbaasd door de telefoon. Dat zou 30 jaar geleden wel anders zijn geweest, beseft hij. ‘In die tijd had men in Nederland vooral oog voor de positie van Israël’.
In Janssens grafische metafoor van het Israëlisch-Palestijns conflict naar het ‘Frisia-Nederland conflict’ is bijvoorbeeld de Westelijke Joordaanoever, de Zuidelijke Maasoever geworden, de Gazastrook, de Terneuzenstrook en heten de Kassam-raketten nu Hazelhoff-raketten. Frisia wordt tijdens de Elfstedenochtend ook op 10 januari 2000 geconfronteerd met de ‘tweede Nederlandse Opstand’, vertaald: de tweede Palestijnse intifidah.
De grafische vertaling van het ‘Frisia-Nederland conflict’ kostte Janssen 3 maanden om op papier te zetten. De meeste tijd ging echter op aan het onderzoek, het vinden van betrouwbare cijfers.
Cijfers die geregeld tot verbazing bij hem leidden zoals over het aantal doden dat de raketten van de Palestijnen in Israël tot gevolg hadden: 783 raketten, 2 doden. Hij ontdekte tijdens zijn onderzoek dat Israël de 4de nucleaire macht in de wereld is en op dat gebied zelfs groter is dan China. Een ander opvallend cijfer voor Janssen was het hoge bedrag aan financiële steun dat Israël ontving van de Verenigde Staten tussen 1949 en 1996: 62,5 miljard dollar. ‘Dat is evenveel als heel Latijns Amerika, de Caraïbische Eilanden en Afrika ten zuiden van de Sahara bij elkaar kreeg toebedeeld.’
Bij het lezen van de cijfers overviel hem af en toe een gevoel van machteloosheid. ‘Hoe meer ik ermee bezig was, hoe meer ik dacht wat een hopeloze zaak. Het land is zo verdeeld.’
Maar benadrukt Janssen: ‘Ik trek geen partij. Het zijn feiten, maar vanuit de Palestijnse invalshoek. In deze weergave is bijvoorbeeld de angst die diezelfde Kassam-raketten bij miljoenen Israëlische mensen teweegbrengen niet meegenomen.’
Janssen heeft al eerder kunstprojecten uitgevoerd rond heikele kwesties in de Democratische Republiek Congo, Kosovo en Cuba, maar pas bij dit project kwam hij erachter dat engagement eigenlijk leidend is in veel van zijn werk. ‘Politieke conflicten blijken mijn interesse te hebben.’ Waarom? Hij weet het niet. ‘Ik volg de actualiteiten. Ik ben geïnteresseerd in wat zich afspeelt in de wereld.’ Zoekend naar een antwoord op de vraag waarom hij zich richt op conflicten, noemt hij uiteindelijk beeldvorming. ‘Ik probeer geen standpunt in te nemen. Ik ben meer bezig met beeldvorming en hoe die wordt beïnvloed. Ik ben meer bezig met iets in kaart te brengen dan met een bepaalde partij te kiezen. Wie ben ik, als simpele Journaal-kijker, om andere mensen te vertellen hoe de vork precies in de steel zit?’
Met zijn kunstprojecten wil hij mensen bewust maken dat men nooit over genoeg kennis over een bepaald onderwerp beschikt, dat er altijd meerdere kanten aan een gebeurtenis zit. ‘Een objectieve kijk bestaat niet. Het gaat om een selectie van feiten.”
Waarom voor het Midden-Oostenconflict gekozen? ‘Het is een heel goed voorbeeld van hoe bizar zaken in elkaar kunnen steken. Daarbij is de oppervlakte van Israël vergelijkbaar met Nederland. Dit maakt de metafoor nog realistischer.’ Janssen wil met zijn projecten mensen aan het denken zetten en hen zelf de conclusies laten trekken. Maar desondanks lijkt zijn werk zoals in ieder geval het ‘Frisia-Nederland conflict’ slechts maar naar één, onvermijdelijke conclusie te kunnen leiden: onrecht.
Graphics: Ruiter Janssen
Bron: Wereldjournalisten
Op 13 en 27 januari 2010 organiseerde NCDO twee werkconferenties rond wereldburgerschap. Ruim 100 deelnemers gingen zelf aan de slag om wereldburgerschap in hun eigen onderwijs vorm te geven. Uit de vele goede plannen werden door de jury uiteindelijk de vier meest veelbelovende als prijswinnaar gekozen.
De conferentie ging van start met een inleiding van Mariëtte van Stalborch van NCDO. Zij vertelde wat de organisatie met het NCDO programma wereldburgerschap en onderwijs hoopt te bereiken en hoe de werkconferenties daarop aansluiten. Duidelijk is dat
wereldburgerschap geen afgebakend begrip is maar vorm moet krijgen in de onderwijspraktijk zelf. Wereldburgerschap in het onderwijs betekent jongeren laten zien dat hun wereld globaliseert; ze laten nadenken over de vorm die zij aan hun wereld willen geven. De werkconferenties moesten antwoord geven op de vraag hoe je wereldburgerschap nu echt een plek geeft in die dagelijkse lespraktijk.
Na de inleiding werd er ter inspiratie een korte film vertoond: Wereld zoekt burger. In deze film bespreken verschillende experts hun visie op wereldburgerschap in het onderwijs. De film gaf inspiratie om tijdens de werkconferentie zelf tot ideeën te komen.
Onder de prachtige titel ‘Klimaatvertwijfeling’ schrijft Peter van Vliet op MVOnieuws over de storm rond het internationaal klimaatpanel van de Verenigde Naties, het IPCC. Gehackte emailverkeer en verkeerde cijfers over smeltende gletsjers hebben het instituut in een kwaad daglicht gezet. Voer voor klimaatsceptici.
Het IPCC ligt weer eens onder vuur. Dat is vervelend, want zonder het IPCC is er geen klimaatverandering, zo lijkt het soms wel. Milieuminister Cramer is verontrust en kamerlid Diederik Samsom kraait dat de baas van het IPCC weg moet omdat er politieke motieven in het geding zouden zijn.
Maar als je wat preciezer kijkt naar wat het IPCC eigenlijk voor club is en hoe ze werkt, dan zie je een organisatie die tot doel heeft overheden te bewegen om klimaatverandering serieus te nemen en er iets aan te gaan doen. Dat is een politieke activiteit bij uitstek.
En als je kijkt naar de procedures waarmee de rapporten worden samengesteld, de aantallen mensen die er aan werken en de hoeveelheden informatie die verwerkt worden, dan kun je niet anders dan verontrust zijn, omdat je met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid weet dat er in dat proces fouten gemaakt zullen worden. Alleen weet je vooraf niet welke en hoeveel. Dat is nu eenmaal eigen aan complexe processen en de kans op fouten (en de omvang van hun gevolgen) wordt alleen maar groter naarmate processen complexer worden.
De godenstatus die het IPCC heeft gekregen, vooral na de toekenning van de Nobelprijs voor de vrede, maakt de schok bij het bekend worden van fouten voorstelbaar. Maar daarmee is die verbijstering nog niet terecht, want fouten waren te verwachten.
Bovendien wordt het wetenschappelijke gehalte van de uitspraken van het IPCC overschat: het IPCC doet zelf geen onderzoek. Het verzamelt en analyseert wetenschappelijke publicaties die door wetenschappers onderling zijn beoordeeld ( peer reviewed ), maar daarnaast ook allerlei andere bronnen. Die krijgen een aparte status, maar worden wel op een of andere manier in de conclusies betrokken. Alleen is het niet altijd mogelijk om de (wetenschappelijke) juistheid van de in al die bronnen voorkomende informatie te toetsen.
Die kennis legt een serieuze verantwoordelijkheid op mensen die de uitspraken van het IPCC gebruiken om hun standpunten te onderbouwen, zoals politici en bestuurders. Het optreden van procesfouten stelt de juistheid van de principes nog niet ter discussie. De reacties van Cramer en Samsom suggereren dit echter wel.
Aan het afsmelten van gletsjers onder invloed van klimaatverandering wordt niet getwijfeld. Maakt het dan uit of een gletsjer over 30 of over 300 jaar gesmolten is? Nee dus. Onder normale omstandigheden behoren die dingen niet zo snel te smelten en 270 jaar maakt geen verschil op de schaal van de evolutie.
Wat uitmaakt is hoe politici en bewindspersonen omgaan met dit soort informatie. Hoe ze meetwitteren op de waan van de dag, zonder blijk te geven van inzicht in de werkelijke betekenis van de berichten of in het risico van verkeerd daar mee omgaan.
Dat risico bestaat vooral uit het voeden van sceptici en opportunisten, die elk spoor van klimaattwijfel, elk argument dat hun in handen valt zullen uitspelen in de strijd om de gunst van de kiezers. Om het volk zich zolang mogelijk zeker te laten wanen van voldoende frikadellen, bier en vertier. Na ons de zondvloed. En het liefst ook na de volgende verkiezingen.
Een moslim met baard solliciteerde bij de IND. Hij werd daarom afgewezen. De moslim klaagde bij de Commissie Gelijke Behandeling (CGB) en deze commissie stelde hem in het gelijk. De staatssecretaris van Justitie, waaronder de IND valt, heeft onterecht onderscheid gemaakt op grond van religie.
Een man draagt een baard van ongeveer een centimeter lang. Hij solliciteert naar de functie hoor en beslismedewerker bij de IND, hetgeen een onderdeel is dat onder de staatssecretaris van Justitie valt. Tijdens het sollicitatiegesprek wordt door de IND aan de man gevraagd of hij zijn baard om religieuze redenen draagt. De man antwoordt bevestigend. De IND verklaart dat om die reden de man niet wordt aangenomen. Als reden geeft de IND dat zij streven naar een zo veilig mogelijke omgeving voor de asielzoekers en dat dat inhoudt dat de hoor-omgeving zo neutraal mogelijk dient te zijn wat inhoudt dat er geen religieuze dan wel politieke uitingen zichtbaar mogen zijn.
Door de man af te wijzen vanwege het dragen van een baard vanwege de religieuze betekenis die de man eraan toekent, maakt de staatssecretaris van Justitie, als verantwoordelijke voor de IND, direct onderscheid op grond van godsdienst. Voor dit direct onderscheid is geen wettelijke uitzondering gesteld of gebleken. De Commissie overweegt in haar oordeel dat zij het belang van een zo veilig mogelijke hoor omgeving voor asielzoekers onderschrijft en dat een neutrale uitstraling daar mogelijk toe kan bijdragen.
Ter zitting is echter gebleken dat de IND de neutraliteit beoordeelt aan de hand van uiterlijke kenmerken van sollicitanten en niet nader onderzochte aannames en veronderstellingen over gevoelens van (on)veiligheid van asielzoekers. De Commissie is bezorgd over de invloed die deze handelswijze heeft op het aannamebeleid van de IND. De Commissie beveelt de IND dan ook aan haar gedragscode ter beoordeling van de Commissie voor te leggen.
Bron: Wereldjournalisten
In het oosten van Duitsland zijn extreem-rechtse organisaties al jaren actief. Vaak op heel agressieve wijze en met veel geweld. In delen van de voormalige DDR durven allochtonen zich niet meer op straat te vertonen. Sinds kort manifesteren neo-nazi’s zich ook steeds meer in het westen van Duitsland. In Beieren spreekt men al van een “hippe subcultuur”, meldt dagblad Trouw.
Trouw interviewde Nicola Hieke, coördinator van een netwerk van adviseurs voor ouders met extreem-rechtse kinderen. “We zijn een mobiele adviesdienst. We gaan naar de mensen toe. We voeren gesprekken, geven voorlichting. Soms is één gesprek genoeg, vaak komen we drie à vier keer terug,” zegt Hieke. “Een groot probleem is om rechts-extremisme tijdig te herkennen. De tijd dat neonazi’s kale koppen hadden en bomberjacks en Springerlaarzen droegen is voorbij. Ze zien er soms heel burgerlijk uit. Of ze hebben juist lange haren. Ook dragen ze vaak punkkleding en Palestijnensjaals. Ze zijn vaak niet meer te onderscheiden van linksradicale jongeren.”
Rechts-extremisme is een subcultuur aan het worden, schrijft Trouw. “Een hippe lifestyle met een eigen kledinglijn en met tal van accessoires. Het gaat veel verder dan het dragen van Lonsdale-kleren.” Volgens Hieke zijn extreem-rechtse organisaties een offensief begonnen om ‘de straat, de hoofden en de parlementen’ te veroveren. “Ze zijn bijvoorbeeld actief onder geschiedenisstudenten. En in vrouwenorganisaties, waar ze veelal conservatieve maar ook feministische ideeën propageren.” Extreem-rechtse jongeren vinden het fijn om tot een subcultuur te horen, het wij-gevoel, de erkenning door een groep. Maar ook frustratie en het gebrek aan perspectief speelt een rol, aldus Hieke.
Het anti-fascistische tijdschrift Alert! interviewt een groep antifascisten in Aken, een stad in Nordrhein-Westfalen, vlak over de Limburgse grens. Deze mensen hebben regelmatig te maken met rechtsextreem geweld. Ook in deze westduitse stad manifesteren neonazi’s zich steeds openlijker. “De neonazi-sien probeert zich als jongerensubcultuur te presenteren en heeft zich ook duidelijk verjongd, wat tot uitdrukking komt in de structuren van de ‘Autonome Nationalisten’ (die zich onder andere in de werkgroep Rheinland organiseren), maar ook binnen de NPD en het Kameradschaft Aachener Land (KAL) zijn jongere mensen actief,” zeggen leden van Antifa- Aachen. “Het zijn vooral jonge neo-nazi’s die in toenemende mate de binnenstad van Aken onveilig maken en mensen bedreigen… Natuurlijk zijn er steden waar de neonazi’s zich massaal op richten, zoals nu Dortmund, dus steden waar het fascistisch probleem groter is dan in andere steden. Dat heeft natuurlijk ook te maken met de aanwezigheid van tegenkrachten. Precies zo zijn in het oosten van Duitsland ook steden en streken waar de neonazi’s geen of weinig invloed hebben. Aan de andere kant zijn daar gebieden waar het levensgevaarlijk is als migrant of linkse rond te lopen.”
