De vraag naar biobrandstoffen vormt niet alleen een bedreiging voor de mondiale voedselvoorziening, maar marginaliseert ook de positie van vrouwen. Dat blijkt uit een studie van de FAO, de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties. Het onderzoek van de FAO stelt dat voor de verbouw van gewassen die geschikt zijn voor de produktie van biobrandstoffen, grote plantages worden aangelegd. Deze schaalvergroting gaat ten koste van de positie van kleine boeren, in het bijzonder vrouwen. Yianna Lambrou, werkzaam aan het IDRC en een van de auteurs van de studie, zegt dat als de positie van kleine boeren niet versterkt wordt, vrouwen in het bijzonder kwetsbaar zijn voor honger en armoede.

De groeiende vraag naar biobrandstoffen voedt de honger naar meer landbouwgrond. Voorheen marginale gebieden worden nu geschikt gemaakt voor de produktie van landbouwgewassen. En juist deze voorheen marginale gronden werden door met name vrouwen gebruikt voor de verbouw van de eigen voedselvoorziening. Gevolg is een vermindering van de mogelijkheden om eigen voedsel te verbouwen en te voorzien in de eerste levensbehoeften van het eigen gezin. Bovendien gaan natuurlijke hulpbronnen, zoals toegang tot water en hout, op in de grootschalige plantageteelt van gewassen. Kleine boeren hebben zo minder snel toegang tot deze voor hen essentiėle hulpbronnen. Vrouwen, die traditioneel verantwoordelijk zijn voor het halen van water en hout, moeten gedwongen grotere afstanden afleggen om water en brandhout te vergaren. Gevolg: minder tijd voor andere activiteiten die nodig zijn om het gezin te onderhouden en een mogelijk verslechterende gezondheidssituatie.

De plantages scheppen wel werk voor de lokale bevolking. Vrouwen maken bijna de helft uit van deze seizoensarbeiders, maar krijgen vaak een lager salaris dan hun mannelijke collega’s en werken onder slechtere omstandigheden. De positie van vrouwen wordt op deze wijze verder verslechterd.