“Zou hergebruik van afval Hitler hebben gestopt? Zou composteren een einde hebben gemaakt aan de slavernij? Zou naakt dansen rond een kampvuur iedere burger stemrecht hebben gegeven?” Vragen die activist en auteur Derrick Jensen stelt in zijn column in Orion Magazine. “Natuurlijk niet, en waarom zijn zoveel mensen dan bezig persoonlijke oplossingen te vinden voor mondiale problemen?”

De overheid spreekt mensen voortdurend aan op persoonlijk gedrag om bijvoorbeeld het milieu te redden. Onzin, vindt Jensen. “Wij zijn slachtoffers van een systematische campagne waarin verandering van persoonlijk consumptiegedrag (of verlichting) als alternatief voor georganiseerd politiek verzet wordt aangedragen.”Maar wat is de zin van het kopen van spaarlampen, met harde banden rijden of sowieso niet rijden, als dat alles de macht van het bedrijfsleven niet minder groot maakt, vraagt Jensen af. De activist geeft een aantal voorbeelden.

Watergebruik. De wereld heeft een tekort aan drinkwater en grote delen van de aarde verdrogen. Oplossing: burgers moeten korter gaan douchen. Onzin, schrijft Jensen, als je weet dat meer dan 90 procent van het water gebruikt wordt door de landbouw en de industrie. “Mensen sterven niet omdat de wereld een gebrek aan water heeft, maar omdat het water wordt gestolen,” aldus Jensen.

Energie. Individueel energiegebruik is nooit meer dan een kwart van het totale gebruik, citeert Jensen auteur Kirkpatrick Sale. Het overgrote deel wordt gebruikt voor commercie, industrie, bedrijven, landbouw en overheid.

Afval. In 2005 produceerde iedere Amerikaanse burger gemiddeld zo’n 753 kilo afval. Lijkt veel, maar de hoeveelheid afval die Amerikaanse burgers bij elkaar aan de straatkant zetten is slechts 3 procent van de totale hoeveelheid afval die de Verenigde Staten produceert.

Jensen voert geen pleidooi om maar lekker raak te gaan consumeren. Maar hij vindt dat consuminderen niet een helder politiek statement vormt. “Persoonlijke verandering staat niet gelijk aan sociale verandering.”

We zitten volgens Jensen gevangen in het economische systeem. Optie 1, actief deelnemen aan de industriële economie, leidt uiteindelijk tot verlies: we vermoorden de planeet. Optie 2, consuminderen en bewust leven, doet minder kwaad, maar laat het systeem intact. Optie 3, actief verzet tegen het systeem, schrikt af. Maar het is volgens Jensen nog altijd beter dan een dode planeet.

Zolang we als consument worden gedefinieerd en aangesproken, verminderen we de mogelijkheden tot verzet. “Burgers hebben veel meer mogelijkheden , zoals stemmen of niet stemmen, je verkiesbaar stellen, pamfletten schrijven, lobbyen, demonstreren, en zelfs uiteindelijk revolutie,” aldus Jensen.

De klassieke maatschappelijke en mondiale tegenstelling tussen arm en rijk is langzamerhand ook terug te vinden op het world wide web.
Het wereldwijde web valt stiekem en stukje bij beetje uit elkaar in twee internetten: een rijke wereldweb en een arme wereldweb, schrijft Globalisering.com.
Steeds vaker is al het fraais dat internet te bieden heeft – de animaties en filmpjes, de muziek en de foto’s – nog wel te zien in het Westen maar niet meer in arme landen. Dat maakt een einde aan de mythe dat dankzij internet de wereld een groot global village zou kunnen worden waarin iedereen toegang zou krijgen tot dezelfde informatie. In feite krijgen arme landen nu al steeds vaker een goedkope ‘internet light’ voorgeschoteld, terwijl in het Westen de webbedrijven alles uit de kast blijven halen om klanten te trekken.
De trend wordt veroorzaakt door de inkomsten uit advertenties, die voor veel grote websites als YouTube bepalend zijn voor hun marktwaarde. Die advertenties komen van westerse bedrijven en zijn vooral bestemd voor de rijke, dus westerse consumenten. Het aanbieden van filmpjes kost het moederbedrijf van YouTube, Google, echter veel geld, vooral technische opslagcapaciteit en bandbreedte. Adverteerders hebben niks aan een ‘pop-up’ die op het scherm verschijnt in Johannesburg, Blantyre of Lima, want die internetter kan hun producten toch niet betalen. Die onrendabele regio’s kosten YouTube jaarlijks honderden miljoenen dollars, volgens financiële dienstverlener Credit Suisse. Diverse webbedrijven als YouTube, Flickr, Facebook en Myspace zijn al bezig hun diensten te beperken voor arme klanten. De Amerikaanse videosite Veoh heeft die stap al gezet: de filmpjes zijn niet langer te bezichtigen in diverse landen in Oost-Europa, Afrika en Azië. Ook Facebook werkt aan een uitgeklede versie van haar diensten. In de VS heeft bet bedrijf 60 miljoen leden, daarbuiten liefst 140 miljoen. Die laatste groep drukt zwaar op de begroting, want iedereen mag nu filmpjes, foto’s en wat al uploaden. De tijd van een werkelijk mondiaal, open internet, zal snel voorbij zijn.
Bron: Onze Wereld

“Wat zou er gebeuren wanneer een zwangere Duitse vrouw in Egypte werd neergestoken,” is de vraag die een Egyptische blogger stelt na de moord op een islamitische vrouw door een rechtsextremist in Duitsland. Krijgt die moord minder aandacht in de (internationale) pers dan als een Westerse vrouw zou zijn vermoord door een moslim? Meet de media met twee maten als het gaat om rechtsradicaal geweld en moslimgeweld? Wordt christelijk-fundamentalistische terreur genuanceerder behandeld dan islamitisch terrorisme?

Dan Mathewson, assistent-professor Religiestudies aan Wofford College, Spartanburg (South-Carolina) meent van wel. Op Religion Dispatches schrijft hij hoe de Amerikaanse media twee religieus geïnspireerde schietpartijen totaal verschillend belichten. Scott Roeder, een anti-abortus activist, vermoordde op 31 mei George Tiller, abortusarts in Kansas. Roeder was in de jaren negentig van de vorige eeuw lid van een aantal radicaal-rechtse organisaties en van de christelijke anti-abortus beweging Operation Rescue. Bovendien had Roeder contact met Donald Spitz, de oprichter van de extremistische anti-abortus organisatie Army of God. Dat Roeder ook actief was in fundamentalistische christelijke kringen wisten de Amerikaanse media te verdoezelen of te verzwijgen, aldus Mathewson.

Hoe anders was de berichtgeving van de moord op de Amerikaanse militair William Long op 1 juni in Little Rock (Arkansas). De moordenaar is Abdulhakim Mujahid Muhammad, die in alle media wordt getypeerd als een “Amerikaan die bekeerd is tot de islam”. Alle verbindingen met het moslimgeloof van Muhammad worden door de Amerikaanse media uit ten treure beschreven: zijn bekering, zijn naamsverandering, zijn bezoek aan Jemen, de interesse van de FBI voor de niet bewezen connecties van Muhammad met radicaal islamitische groeperingen.

Een klein onderzoek naar de berichtgeving over de twee schietpartijen in de Nederlandse media laten eenzelfde eenzijdigheid zien. De mogelijke invloed van christelijke haatpredikers op Scott Roeder wordt door de Nederlandse kranten en weekbladen niet belicht. Verwijzingen naar zijn fundamentalistische activiteiten worden nauwelijks genoemd.
De moordaanslag van Abdulhakim Mujahid Muhammad haalde de grote Nederlandse kranten niet. Maar diverse weblogs, zoals Nieuw Religieus Peil, berichtten wel over “moslimbekeerling” Muhammad.

Dat was tien dagen eerder wel anders. Toen berichtten alle media over de verijdelde aanslag in New York op een synagoge, vliegveld JFK en een militaire basis. De radicaal-islamitische achtergronden en motieven van de vier verdachten werden nadrukkelijk genoemd.

Heeft Hisham Maged, de Egyptische blogger, dan toch gelijk?

Op 1 juli werd Duitsland opgeschrikt door de moord op Marwa al-Sherbini (32). Hoewel, opgeschrikt? De moord haalde niet de internationale media. Alleen via het internet vond het nieuws haar weg over de wereld. Op Wereldjournalisten vertolkt Sarah Noor haar woede over de slachtpartij en het zwijgen van de media erover.

Op 1 juli vermoordt de extreem-rechtse Alex W. met 18 messteken de van oorsprong Egyptische Al-Sherbini. In augustus 2008 werd de Egyptische op straat in Dresden door Alex W. voor ‘hoer’ en ‘terrorist’ uitgemaakt omdat ze een hoofddoek droeg. Zij pikte dit niet en diende een aanklacht in. In juli 2009 vond de hoorzitting plaats waar de zwangere Marwa, haar zoon van drie en haar man aanwezig waren. De dader moest een boete van 2.800 euro betalen voor het maken van racistische opmerkingen. Alex W. heeft in zijn woede de vrouw met een mes aangevallen en haar 18 keer gestoken met de dood als gevolg. Ook haar man en de mensen er om heen raakten gewond. Dit alles is gebeurd voor de ogen van haar driejarig kind en binnen de vier muren van vrouwe Justitiae.

Sarah Noor schrijft: “Waarom heeft dit bericht niet de headlines gehaald? Heeft Fox News of Sky News hierover bericht? Waarom heeft niemand gedemonstreerd tegen de Duitse politiek die pas na een week Egypte haar excuses aanbood? Waarom zijn er geen stille tochten gehouden en geen kransen gelegd en kaarsen gebrand? Waarom is er geen ophef ontstaan? En wie bepaalt wanneer er wel of geen ophef gemaakt moet worden?
Is dit immers geen daad voortgekomen uit racisme en xenofobie? Hoe zou het geweest zijn als een extreem islamitische man een Duitse lesbische vrouw 18 keer had doodgestoken? Of een joodse vrouw? Is er dan wel sprake van racisme en haat? Is het verlies van één gekleurde mensenleven minder waard dan het verlies van een niet gekleurde mensenleven?”

Een week na de aanslag bericht de Nederlandse media over de zaak, maar dan vanwege de ophef die er is onstaan over het gebrek aan media-aandacht. Trouw laat Grietje Keller van het Internationaal Informatiecentrum en Archief voor de Vrouwenbeweging (IIAV) aan het woord. Volgens haar vergroot de gebrekkige berichtgeving de kloof tussen moslims en niet-moslims. “Je hebt enerzijds mensen die het Arabische nieuws volgen, zoals bijvoorbeeld Marokkaanse Nederlanders en Irakese Koerden, en overspoeld worden met nieuws over deze zaak. Anderzijds zijn er de mensen die de Arabische media niet volgen. Ze weten nauwelijks wat er in Duitsland aan de hand is maar weten vooral niet wat er speelt bij de groep die de Arabische media wel volgt.”

Shabana Mir van de Universiteit van Oklahoma schrijft op Religion Dispatches dat de moord op Marwa Sherbini een verontrustende trend laat zien. “Het is blijkbaar okay om moslims te haten.” Alex W. was not a ‘lone wolf’ and many xenophobic groups are no longer quite fringe. This is disturbing to all Europeans. The doors of hatred do not operate singly. One door of hatred opens multiple doors. Non-Muslim immigrants and minorities should not reassure themselves that the focus on Muslims and their clothes will work to their advantage. Minorities often perceive tolerance and acceptance as limited commodities: if handed out to others, there’s not enough left for them. So they think it’s a good sign for them when one group gets to be branded. Sadly, this does not limit the damage. It’s merely a sign that the disease is spreading across the bodypolitic.”

Op Qantare.de beschrijft Amira El Ahl, oud-correspondent van Der Spiegel in Caïro, hoe het nieuws over de moord in Egypte werd ontvangen. Egyptische kranten, internet en televisie staan geheel in het teken van de moord op Marwa Sherbini en het anti-islam klimaat in Europa. Voor de Duitse ambassade werden demonstraties gehouden, waarbij “Terrorist, terrorist” werd gescandeerd. “Wat zou er gebeuren wanneer een zwangere Duitse vrouw in Egypte werd neergestoken,” citeert El Ahl de Egyptische blogger Hisham Maged. Het Egyptische publiek eert Sherbini als de “hoofddoek martelares”. Duizenden bezochten haar begrafenis in Alexandrië, de geboorteplaats van Sherbini.

Meer nieuws over racistisch geweld dat de (Nederlandse) media niet haalt komt van de  Southern Poverty Law Center. In een brief aan het Amerikaanse Congres vraagt het centrum aandacht voor de verontrustende stijging van het aantal rechtsextremisten dat dienst neemt in het Amerikaanse leger. Het SPLC vreest dat racisten het leger gebruiken als trainingskamp voor toekomstige terroristische aanslagen in de Verenigde Staten. Het centrum wijst de senatoren erop dat sinds 1994 12.500 militairen op non-actief zijn gesteld vanwege hun homoseksualiteit. “Het lijkt erop dat het Pentagon[Amerikaans ministerie van Defensie] homoseksualiteit als een groter gevaar voor de samenleving beschouwt dan neo-nazi’s en andere ‘white supremacists’.”

Ziek werd de Britse televisiemaker (BBC), schrijver en mediaconsultant Waseem Mahmood van de vooroordelen en stereotypen over de islam, zijn geloof. Zijn zoon kwam iedere dag gefrustreerd thuis over alles wat hij hoorde of naar zijn hoofd geslingerd kreeg. Mahmood besloot de beweging Yeh Hum Naheen (Dit zijn wij niet) te starten. In Pakistan haalden 6000 vrijwilligers in een maand meer dan 60 miljoen handtekeningen op onder een petitie waarin terrorisme wordt veroordeeld.  Mahmood vroeg de Pakistaanse schrijvers  Shuja Haider and Ali Moeen het lied “Yeh Hum Naheen” – “This is Not Us” voor de campagne te schrijven. De top van ‘s werelds moslimartiesten doet op de song mee: Haroon, Ali Haider, Ali Zafar, Shufqat, Shuja Haider, Hadiqa Kiani en Deeyah.

“This story that is being spread in our names is a lie
These stamps of death on our foreheads are the signs of others
The name by which you know us – we are not that
The eyes with which you look at us – we are not that

“Yeh Hum Naheen, Yeh Hum Naheen, Yeh Hum Naheen,
This is not us – this is not us…

“As with the coming of night one loses one’s way
We are scared of the dark so much that we are burning our own home
What is this rising all around us…
The stories that are being spread in our names are lies

“Yeh Hum Naheen, Yeh Hum Naheen, Yeh Hum Naheen,
This is not us…

“We have lost on the way the lesson of living together
We are now even scared of each other.
They are others whose faces are on your hands
Your hurts are a deep sea – our wounds are deep.

“Yeh Hum Naheen, Yeh Hum Naheen, Yeh Hum Naheen,
This is not us…”

Het gerechtshof in de Indiase hoofdstad New Delhi heeft op 2 juli bepaald dat seksueel verkeer tussen volwassen homo’s niet in strijd is met de wet. Het wettelijke verbod op homoseksualiteit in India is door de rechter nietig verklaard. Het verbod (Section 377 van de Indiase wetboek van strafrecht) is ooit door het Britse koloniale gezag ingesteld. De uitspraak geldt alleen voor New Delhi. In de rest van India blijft het koloniale verbod geldig. Maar verwacht wordt dat activisten op grond van de rechterlijke uitspraak in New Delhi het verbod voor heel India willen schrappen. Volgens het gerechtshof in New Delhi is de 149-jarige oude wet discriminerend en “een schending van fundamentele rechten”. Homo-activisten hebben negen jaar tegen de wet geprocedeerd.

Homoseksualiteit is in India een taboe. Conservatieve politici en religieuze groeperingen achter homoseksualiteit in strijd met Indiase tradities. “Wij zijn tegen deze praktijk omdat ze niet past in onze traditie en hoort bij onze cultuur,” aldus een vertegenwoordiger van de World Hindu Council.

Op 5 februari van dit jaar kondigde de Boliviaanse president Evo Morales de nieuwe grondwet voor het Latijns-Amerikaanse land af. De nieuwe grondwet verbiedt discriminatie op grond van seksuele voorkeur of geaardheid. Vertegenwoordigers van LGBT-organisaties (Lesbians, Gays, Bisexuals, Transgenders) zijn tevreden, maar ook ingetogen over de grondwet, meldt ViceVersa, vakblad voor ontwikkelingssamenwerking. “Ze zijn trots en tevreden dat door hun gezamenlijke inzet in de grondwet een verbod is opgenomen op alle vormen van discriminatie om seksuele geaardheid of geslachtidentiteit”, schrijft Peter Rhebergen. “Niet alleen discriminatie van homoseksuele en biseksuele mensen is verboden, ook die van transseksuelen. Maar de organisaties zijn duidelijk ontevreden dat in de nieuwe grondwet alleen een huwelijk of juridische verbintenis tussen man en vrouw erkend wordt. Ook het recht van transseksuelen om hun verandering van identiteit te kunnen laten registreren is niet in de grondwet opgenomen.”

Ondanks de nieuwe grondwet gaan in de praktijk discriminatie, geweld en bedreigingen tegen LGBT’s door. Alberto Moscoso Flor, directeur van Adesproc Libertad, de nationale vereniging van 21 LGBT-organisaties, zegt: “Homoseksualiteit is geen thema van deze regering, wij moeten er een thema van maken. Daarvoor zijn netwerken van LGBT-organisaties en internationale contacten zoals met Hivos, de Nederlandse ambassade en Human Rights Watch nodig. Alléén kunnen we het niet. Tegelijkertijd moeten we hier coalities sluiten met mensenrechtenorganisaties, de nationale ombudsman, het ministerie van gender en parlementsleden.”

Hivos ondersteunt LGBT-organisaties in Bolivia. Ria Hulsman, vertegenwoordiger van Hivos in het Latijns-Amerikaanse land, zegt dat die steun soms lastig is. “Er zijn nogal wat verschillen tussen de posities van lesbiennes, homo’s en transgenders. De economische positie van travestieten en transseksuelen is erg zwak omdat ze vaak geen regulier werk hebben. Bovendien ondervinden ze veel discriminatie in de gezondheidszorg en bij overheidsinstelllingen.” Hulsman betreurt het dat de organisaties geen brug hebben weten te slaan naar de inheemse bevolking. Leiders van de zogeheten Indigenas ontkennen overigens het betsaan van homoseksualiteit binnen hun gemeenschappen. “Homoseksualiteit is een probleem van de steden. Homo’s maken geen deel uit van onze cultuur.”

De inheemse Quechua-homo Ronald Céspedes en Aymara-lesbienne Julieta Paredes denken hier anders over. Parades zegt in ViceVersa: “Juist door de visie dat mannen en vrouwen een eenheid moeten vormen, bestaat er in die gesloten Indigenas-gemeenschappen nauwelijks een mogelijkheid voor eigen autonomie van vrouwen.” Céspedes wijst op de rol van de Spanjaarden en de Rooms-Katholieke kerk: “In de oorspronkelijke kosmosvisie kan een persoon wel zes verschillende identiteiten hebben. Homo- of lesbische geaardheid was niet bijzonder. Die visie werd in het koloniale tijdperk verboden. En nog steeds door de kerk. De tijd van dekolonisatie van de seksualiteit is nu aangebroken.”

Vorig jaar vertoonde Tûmba in samenwerking met het Homoplatform Fryslân de film 7 Years, een film van Bram Vergeer. De documentaire gaat over de situatie van homoseksuelen in Kenia, de celstraf die zij op grond van een Britse koloniale wet(!) nog steeds kunnen krijgen – een straf van zeven jaar, waar de titel van de film naar verwijst – de invloed van de kerk en de pesterijen van de politie.

Je kon de vingers erop natellen. Na het nieuws over het onverwacht grotere aantal shariarechtbanken in Groot-Brittannië« – 85 in plaats van 5 – doken een aantal politici in de Tweede kamer op dit onderwerp en stelden vragen aan de minister van Integratie Van der Laan en de minister van Justitie Hirsch Ballin. Actualiteitenrubriek Netwerk had naar aanleiding van het Britse nieuws bericht dat ook in Nederland moskeeën zijn die aan shariarechtspraak doen. De PVV en de SP vragen aan het kabinet opheldering over het bestaan van shariarechtbanken in Nederland en moskeeën die zich schuldig maken aan deze “illegale tribunalen” moeten worden gesloten.

Antropoloog Martijn de Koning plaatst op zijn weblog CLOSER nogal wat kritische kanttekeningen bij de berichten uit Groot-Brittannië en de ophef hierover in de Nederlandse politiek en media. Punt voor punt ontleedt De Koning het persbericht van Civitas, Institute for the Study of Civil Society, over de Britse shariarechtbanken en komt tot de conclusie dat het vooral bagger is.

De Koning stelt dat er genoeg redenen zijn om kritisch te zijn over religieuze rechtbanken. “De positie van de vrouw en sociale druk om je toch tot zo’n tribunaal te wenden kunnen een grote rol spelen.” De plotselinge politieke en journalistieke ophef over het bestaan van shariarechtspraak wekt echter verbazing.

De Britse denktank meldt dat de islamitische shariarechtbanken in strijd zijn met het Britse rechtssysteem en de Britse traditie. Dat klopt niet, want andere Europese landen, waaronder Nederland, kennen religieuze rechtbanken: de katholieke kerk en de joodse gemeenschap. “Juridisch pluralisme bestaat dus al lang in Engeland en ook in Nederland en wordt niet nu ineens geïntroduceerd met mogelijke sharia arbitrage,” schrijft De Koning.

Het Britse onderzoek is gebaseerd op rammelend bewijsmateriaal. Zo schrijft Denis MacEoin, de auteur van het onderzoeksrapport, dat niet te achterhalen valt wat er precies plaatsvindt in de shariarechtbanken en dat de studie daarom een aantal op het internet gepubliceerde fatwa’s citeert om inzage te geven in de islamitische rechtsspraak. De Koning: “De islamitische traditie kent vier rechtscholen. Uit welke rechtschool komen deze fatwa’s? Los daarvan van welke religieuze stroming komen deze fatwa’s? Welke landen? Daar zit namelijk nog wel wat verschil in.”

Het onderzoek meldt dat de aan moskeeën verbonden rechtbanken niet officieel zijn. Groot-Brittannië« kent 5 erkende shariarechtbanken, maar daarnaast zijn er volgens MacEoin dus meer dan 80 niet erkende islamitische rechtbanken. De Koning vindt deze gegevens niet helder: “Het gaat dus ook om officieuze zittingen in moskeeën waarin imams uitspraken doen over alledaagse disputen? Wat betekent dat? Dat als A en B naar hem komen en de imam vragen hoe zit met fenomeen X en de imam zegt op basis van wat de Quran zegt of de islam zegt we moeten dit doen als moslims, dat we dan al een shariarechtbank hebben? Nou dan maak je borst maar nat want dan hebben we ineens een explosie aan rechtbanken en niet alleen bij moslims.”

De kern van De Koning’s kritiek zit in het feit dat gesuggereerd wordt dat het om een parallel rechtssysteem zou gaan dat zich aan de officiële juridische richtlijnen onttrekt. Maar “het gaat hier niet om formele rechtbanken of om een parallel rechtsysteem. Het gaat om Muslim Arbitration Tribunals (MAT) en om informele tribunalen. Moslims die de MAT erkennen kunnen het gebruiken om burgerlijke geschillen op te lossen (geen strafrechtzaken dus). Er zijn altijd twee personen aanwezig: iemand die thuis is in de sharia en een andere gekwalificeerde jurist. De beslissing is vervolgens gebaseerd op een mengsel van burgerlijk recht en sharia recht. De tribunalen opereren binnen het bestaande juridische systeem zoals ook de religieuze arbitrage in Nederland dat doet en in Canada dat deed.”

De Koning bepleit de invoering van de MAT in Nederland. Dat betekent volgens hem niet een teken van islamisering, maar juist van de-islamisering: “Het gaat dus om sharia arbitrage binnen en ondergeschikt aan het huidige Nederlandse juridische kader. Dat laatste blijft dus dominant en ‘de islam’  schikt zich daar dan in.”

Trouw besteedt in de krant van 10 juli aandacht aan de zogeheten ‘shariarechtbanken’ en het onderzoek dat minister van Justitie Hirsch Ballin laat uitvoeren naar de ‘rechtbanken’. Een meerderheid van de islamdeskundigen, zoals Martin van Bruinessen, Maurits Berger en Ruud Peters, stellen dat de ophef overdreven is. Er bestaan ook katholieke en joodse rechtbanken, zeggen zei. “Allereerst is het dus principieel fout moslims een basisrecht te ontnemen,” zegt Berger, hoogleraar islam aan de Universiteit van Leiden. Arabist Hans Jansen is kritisch. Hij waarschuwt dat bij orthodoxe imams de vrouwenrechten in het geding zijn, het toestaan van polygamie dreigt en jonge meiden worden uitgehuwelijkt. De adviezen van de imam vergelijking met die van de pastoor is volgens Jansen onzinnig.

Op Wereldjournalisten geeft Maurits Berger zijn visie op de hype.

In het zomernummer van Vrij Nederland houdt minister Guusje ter Horst van Binnenlandse Zaken een pleidooi tegen vegroving, onderling wantrouwen en gebrek aan respect in de Nederlandse samenleving. Het wantrouwen richting de overheid en de agressie tegen overheidspersoneel baart haar zorgen. “Het is slecht voor Nederland als er geen ontzag meer is voor autoriteiten. De bestuurders nemen beslissingen, die worden door het parlement goedgekeurd en de politieagenten en ambulancebroeders voeren die uit. Daar dienen burgers zich bij neer te leggen,” als Ter Horst. “Een maatschappij functioneert alleen als er een zekere mate van vertrouwen is en die is in Nederland voor een deel weg.”

Ze is verbaasd en geïrriteerd over het wantrouwen en de boosheid onder de Nederlandse kiezers. Volgens Ter Horst is het kabinet druk bezig de problemen van Nederland op te lossen. Het ministerie organiseert de komende maanden een reeks provinciale conferenties over normen en waarden: “met als doel het egoïsme en individualisme te doorbreken en het onderlinge respect te bevorderen.”

Nederlanders zijn tevreden over hun privéleven, maar als ze over andere Nederlanders gevraagd wordt, klagen ze en deugt er niets, aldus Ter Horst.

Ter Horst snakt naar een tegenbeweging van mensen die zeggen: “we hebben genoeg van de vergroving, de samenleving die extreem-rechts propageert is niet het Nederland waarin wij willen leven. Hun stem hoor ik te weinig.”

Ter Horst is het niets eens met de mensen – ook partijleden van haar – die vinden dat de vrijheid van meningsuiting verruimd moet worden. “Ik ben het eens met de ouders van Theo van Gogh die hun zoon altijd voorhielden: je mag alles zeggen maar het hóéft niet. Wat mij betreft blijven het verbod op discriminatie van bevolkingsgroepen en het verbod op haatzaaien in het Wetboek van Strafrecht.”

Peter Anko de Vries schrijft in Het goede leven (een uitgave van het Friesch Dagblad) dat ook de overheid burgers onbeschoft bejegent. Als actueel voorbeeld noemt De Vries de gang van zaken rond het college van Gedputeerde Staten van Noord-Holland. GS van die provincie besloot naar aanleiding van een kritisch rapport over het verdwijnen van miljoenen euro’s Noord-Hollands belastinggeld door het faillissement van de IJslandse bank Landsbanki af te treden, minus Commissaris van de Koningin Borghouts, om vervolgens een ‘doorstart’ te maken zonder enige spijtbetuiging. De Vries noemt de door minister Ter Horst gestarte discussie over normen en waarden, maar schrijft: “Het streven van de overheid om de burgers weer in het gareel te krijgen is gezien haar eigen gedrag nogal hypocriet… Van alle kanten komen berichten op ons af dat alle lagen van het bestuur het niet al te nauw nemen met de omgangsvormen. De Nationale Ombudsman Brenninkmeijer deed nog niet zo lang geleden een boekje open over hoe ruw, onbeschoft, geanonimiseerd en ongeïnteresseerd verschillende overheidsinstanties en hun uitvoerders met mensen omgaan en hoe dat leidt tot scepsis en uiteindelijk cynisme bij de burgers.” Volgens De Vries is de overheid de laatste jaren veranderd “in een schaamteloze hork die burgers onbeschoft bejegent. Het zou aan te bevelen zijn dat de overheid op dit punt de hand in eigen boezem steekt: een geëigend onderwerp voor een nieuwe landelijke actie van minister Ter Horst.”