Ben Knapen, staatssecretaris Buitenlandse Zaken, ontving begin november een prioriteitenlijst uit handen van Louise Fresco, voorzitter van het Nationaal Platform Rio+20, als inbreng van het Nederlandse maatschappelijk middenveld voor de VN-duurzaamheidsconferentie Rio+20 in juni 2012.
 
Knapen is verantwoordelijk bewindspersoon voor het Nederlandse internationale duurzaamheidsbeleid. De prioriteiten kwamen tot stand door inbreng van Nederlandse NGO’s, bedrijven, onderzoekers, jongeren en individuen. Ze zijn inspiratiebron voor een groene economie, noodzakelijk voor een duurzame toekomst.
 
Rio+20 vindt plaats precies 20 jaar na de Earth Summit in Rio de Janeiro. Hoofdthema’s zijn groene economie en het versterken van institutionele kaders. Alle landen in de wereld zijn bezig om hier een inspirerende bijdrage aan te leveren. In Nederland is hiertoe het onafhankelijk Nationaal Platform Rio+20 (NPRio+20) opgericht. Dit platform beoogt vanuit verschillende maatschappelijke geledingen, een concrete bijdrage te leveren aan de conferentie in Rio de Janeiro van volgend jaar. Het vrijdag overhandigde document stuurt het platform NPRio+20 zelf naar de VN-conferentie. Daarnaast werkt het platform aan aanbevelingen voor de Nederlandse regering.
 
Debatten tijdens bijeenkomsten en via sociale media resulteerden in een lijst van achttien versnellers voor duurzame ontwikkeling. “Met deze prioriteiten voor een duurzame toekomst laten we zien aan de Verenigde Naties welke concrete bijdrage Nederland kan leveren’’, aldus Louise Fresco. “Deze week, tijdens de Dag van de Duurzaamheid, laten we Nederland zelf zien wat mogelijk is en wat we al doen. Dat is veel meer dan de meeste mensen zelf beseffen.’’
 
Naast prioriteiten voor individuele sectoren zijn er aanbevelingen op sociaal/cultureel en economisch gebied. Voorbeelden zijn: economie heruitvinden, belastingen vergroenen, wettelijke basis voor duurzame ketens, kringlopen sluiten, dialoog stimuleren, duurzaam onderwijs, duurzame technologieën inzetten en duurzame educatie.
 
Staatssecretaris Knapen: ‘Het is goed dat een zo brede vertegenwoordiging uit de samenleving zich buigt over verduurzaming en betrokkenheid bij de vergadering van de Verenigde Naties toont. Ik ga nu nog niet in op de inhoud. Ik wacht eerst uw aanbevelingen voor het kabinetsstandpunt van de Nederlandse regering af. Deze hoop ik spoedig tegemoet te zien.’

Grist, de onvolprezen website over milieu, klimaat en voedsel, schrijft dat het de moeite waard zou zijn om de mogelijke betrokkenheid van het mediaconcern van Murdoch te onderzoeken bij het schandaal rond de gehackte klimaat-emails van onderzoekers van de Universiteit van East Anglia in 2009.

News Corporation (Newscorp), het mediabedrijf van Murdoch, ligt zwaar onder vuur. De nauwe banden tussen journalisten van de mediagroep en politici en politie worden op het moment door parlementariërs in Londen en onderzoekers van de FBI in de Verenigde Staten onderzocht. Journalisten van Engelse kranten schrokken er niet voor terug om telefoons en computers van burgers, politici en leden van het koninklijk huis te hacken en gegevens te ontvreemden of zelfs te wissen.

Joseph Romm, redacteur van Climate Progress, wijst in zijn Grist-artikel op het mogelijke verband tussen de illegale praktijken van de journalisten en het stelen en publiceren van de emails van klimaatonderzoekers van de Universiteit van East-Anglia in november 2009. De feiten.

Neil Wallis werkte bij de nu opgedoekte tabloid News of the World, de krant waarmee het schandaal wereldkundig werd. In oktober 2009 ging Wallis voor het luttele bedrag van ruim 1100 euro per dag(!) als consultant aan de slag bij Scotland Yard. De politie-organisatie was al sinds 2006 op de hoogte van de illegale praktijken van journalisten van Newscorp, maar deed daar niets mee. Misschien niet zo vreemd, als men weet dat topfunctionarissen van Scotland Yard regelmatig bij Murdoch-journalisten over de vloer kwamen en samen lunchten. Tijdens zijn werk bij Scotland Yard hield Wallis contact met zijn vroegere collega’s over de stand van zaken betreffende het hacking-schandaal, dat toen nog onder de politiepet werd gehouden.

Newscorp werd in de Verenigde Staten aangeklaagd op verdenking van het binnendringen en stelen van gegevens uit computers van het advertentiebedrijf Floorgraphics Inc. Newscorp betaalde een schikking en kocht vervolgens een aantal dagen later het advertentiebedrijf op. Diezelfde taktiek voerde het mediabedrijf ook uit in het Verenigd Koninkrijk. Journalisten van News of the World betaalden medewerkers van Scotland Yard; betalingen die goedgekeurd werden door Andy Coulson, de nu oud-perschef van premier David Cameron.

Romm stelt de vraag in hoeverre Scotland Yard belang zou hebben gehad bij een grondig onderzoek naar de diefstal van de East Anglia emails, a.k.a. Climate Gate, in het licht van de Yard’s banden met illegale praktijken van Newscorp. Nog bedenkelijker en vreemder wordt het als Neil Wallis, die van de 1100 euro per dag bij Scotland Yard en oud-journalist in dienst van Newscorp, door de Universiteit van East Anglia wordt ingehuurd om … de public relations rondom Climate Gate onder zijn hoede te nemen! En veel mensen zijn het erover eens dat die PR rampzalig is uitgevoerd.

De bewijzen zijn er (nog) niet. Maar Romm roept op tot een grondig onderzoek naar de mogelijke betrokkenheid van journalisten van Newscorp bij Climate Gate, het ontvreemden van emails van klimaatonderzoekers van de Universiteit van East Anglia.

D.R. Tucker, een freelance schrijver en blogger uit Dorchester, Massachusetts, V.S., publiceert veel op conservatieve, Republikeinse websites. Vanuit zijn politieke overtuiging vond hij dat “milieuactivisten gewoonweg linkse radicalen en anti-kapitalistische gekken” waren, schrijft Tucker op FrumForum. Totdat hij het boek Disconnect van Stanford University hoogleraar Morris Fiorina in handen kreeg. De twijfel over klimaatscepsis en milieuactivisten begon.

Op aanraden van vrienden las Tucker het vierde voortgangsrapport van de Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) uit 2007. Hij kon geen feiten vinden die zijn klimaatscepsis bevestigden. Het rapport meldt dat de 12 warmste jaren ooit gemeten liggen tussen 1995 en 2006, dat de afgelopen 40 jaar de zeespiegel jaarlijks gemiddeld steeg met 1,8 mm, en dat klimaatverandering een enrome impact heeft op planten- en dierenleven. “Daar is geen speld tussen te krijgen”, schrijft Tucker. De belangrijkste factor in deze veranderingen is de stijgende uitstoot van CO2, veroorzaakt door energieverbruik, transport en industrie. Met gevolgen voor natuur, voedselvoorzieninge, water, en de gezondheid van de mens zelf.

Tucker bekent dat door het lezen van het rapport hij de gevaren van klimaatverandering is gaan inzien. En dat politieke maatregelen niet kunnen uitblijven: “maatregelen die niet banen laten verdwijnen, maar levens zullen redden”. Hij stelt zichzelf de vraag of het mogelijk is om “én libertariër / conservatief  én milieubewust te zijn”.

Sindsdien leeft Tucker tussen teleurstelling en hoop. Teleurstelling dat veel van zijn politieke vrienden klimaatontkenners blijven, en hoop dat organisaties als ‘Republicans for Environmental Protection and Citizens Climate Lobby’ gedaan zullen krijgen dat de Amerikaanse politiek de noodzaak van milieubescherming en maatregelen om de CO2-uitstoot in te perken gaat inzien.

Overigens had Tucker ook te rade kunnen gaan bij politieke vrienden als Gordon K. Durnil en Rod Dreher, die beiden te boek staan als conservatief en environmentalists.

Het laatste nummer van ChangeMagazine, een tijdschrift dat bericht over klimaat, brengt een voorbeeld hoe Nederlandse kennis (en handelsbelangen?) elders in de wereld toegepast wordt. Is dit wat Verhagen en Rosenthal willen?

Het palm-eiland bij Dubai, de verbeterde dijken bij New Orleans (VS) en de waterzuiveringsinstallaties in Australië hebben één ding gemeen: ze profiteren van Nederlandse kennis, opgedaan in onze eeuwenlange zoektocht naar droge voeten.

Door Daniëlle van Gils

“Nederland strijdt al eeuwen tegen deze natuurlijke vijand – water”, vertelt Hanneke Heeres, Unie van Waterschappen, aan AFP. Met het 900-jarig bestaan is de Unie van Waterschappen het oudste Nederlandse overheidsorgaan. “En met de mondiale opwarming van de aarde, en een stijgende zeespiegel, is de wereld steeds meer en meer geïnteresseerd in Nederlandse kennis.”

Van het beeld van Hansje met zijn vinger in de dijk komen we in Nederland ogenschijnlijk niet meer af – en misschien ook wel met goede reden: het laagste punt in Nederland ligt 6,76 meter onder de zeespiegel. In totaal ligt 26% van ons land onder de zeespiegel. “Al 10 eeuwen geleden maakten Hollanders hoge terpen waarop ze hun huizen bouwden, veilig buiten bereik van het water”, vertelt Bert Groothuizen, Van Oord, aan AFP. “De technologie verbeterde, en ze ontwierpen machines zoals baggerboten.” Nederland heeft 2000 bedrijven op het gebied van water, met in totaal 80.000 werknemers.

De Nederlandse kennis op het gebied van water gaat verder dan alleen Europa, en wordt ook gebruikt in Afrika, Azië en het Amerikaans continent. Nederlandse experts hielpen mee om stormvloedkeringen te bouwen in St. Petersburg en Venetië, om Jakarta bestendiger tegen overstromingen te maken, en adviseerden over klimaatadaptatie-plannen voor de Malediven en de Mekong Delta in Zuidoost-Azië. Zo zijn er Dutch Dialogues, een uitgebreide interactie tussen Nederlandse ingenieurs, landschapsarchitecten, stedenbouwkundigen, bodemkundigen en hun collega’s in het buitenland.

Heeres: “De Verenigde Staten raakten geïnteresseerd in onze expertise na de orkaan Katrina”, die in 2005 in New Orleans bijna 1500 mensen doodde. “In New Orleans hebben we dijken verbeterd, om ze steviger, hoger en groter te maken”, voegt Matthijs van Ledden, Royal Haskoning, toe.

Om Nederlandse kennis van bepaalde gebieden op de kaart te zetten, heeft het kabinet negen teams ingesteld. Het Topteam Water is daar één van. “Nederland wordt internationaal gezien als voorloper op het gebied van waterinnovatie en watertechnologie. Dit Topteam zet zich in om dit te versterken en verder uit te bouwen. Zodat we ons blijven onderscheiden op het gebied van water en onze expertise kunnen delen met de wereld”, vertelt staatssecretaris Atsma (Infrastructuur en Milieu) bij een bezoek aan het Topteam Water.

Christine Boomsma, Netherlands Water Partnership (NWP): “De Verenigde Staten hebben Silicon Valley [een hightech-industriegebied in California, red], wij willen Water Valley zijn.”

Bron: ChangeMagazine

Nucleaire installaties zijn gebouwd volgens strenge veiligheidsnormen. Toch wijzen critici op risico’s uit onverwachte hoek: klimaatverandering. Zo loopt de Madras-centrale in India mogelijk gevaar door de stijgende zeespiegel.

De ramp in Japan heeft kernenergie, en dan met name de gevaren die eraan kleven, weer in de volle belangstelling gezet. Oneworld schrijft dat klimaatverandering een bedreiging vormt voor kerncentrales die gebouwd zijn aan de kust.

“Volgens voorstanders van nucleaire energie kunnen kerncentrales een sleutelrol spelen in de strijd tegen de klimaatverandering, omdat ze voor betrouwbare stroomvoorziening zorgen zonder grote uitstoot van broeikasgassen. Maar tegenstanders wijzen erop dat die klimaatverandering wel eens een nieuwe bedreiging zou kunnen vormen voor de centrales, omdat de keuze van nieuwe locaties een moeilijke oefening blijkt.

Omdat de centrales sterk afhankelijk zijn van water voor afkoeling, zijn ze vaak aan de kust gesitueerd. En dat maakt ze per definitie kwetsbaar voor een stijgende zeespiegel. Het klimaatpanel van de VN schat die stijging voor deze eeuw tussen 18 en 59 centimeter, mogelijk meer als de ijskappen in Groenland en Antarctica beginnen te smelten.

Voor enkele centrales, zoals de Madras-kerncentrale in India, wordt dat risico op korte termijn al reëel. “Een stijging van de zeespiegel met 1 meter zal ongeveer 1091 vierkante kilometer van het kustgebied in Tamil Nadu permanent onder water zetten, maar het totale risicogebied is bijna zes keer zo groot,” waarschuwde een studie van het Indiase Instituut voor Technologie vorig jaar nog. De reactoren liggen weliswaar vijf tot tien meter boven de zeespiegel, maar ze liggen erg dicht bij de kustlijn en zijn gevoelig voor kusterosie, besluit de studie.

Extreme weersomstandigheden zoals orkanen vormen een andere bedreiging voor centrales dicht bij zee. In 1992 veroorzaakte de orkaan Andrew bijvoorbeeld grote schade aan de watertanks en schoorstenen van de kerncentrale van Turkey Point in Florida.
Aardbevingsgevoelig
De Japanse kerncentrales zijn lang niet de enige in gebieden die aardbevingsgevoelig zijn. Volgens het Internationaal Atoomagentschap (IAEA) ligt maar liefst een vijfde van alle commerciële kerncentrales in dergelijke gebieden. Behalve Japan hebben onder andere Taiwan, Turkije, Chili, Amerika en India ook kerncentrales in gebieden met veel seismische activiteit of zijn van plan daar een centrale te bouwen.
Een alternatief zou kunnen zijn om nieuwe centrales meer landinwaarts langs grote rivieren te positioneren, maar dat levert weer nieuwe risico’s op. Centrales aan de oevers van grote rivieren zijn immers kwetsbaarder voor extreme weersomstandigheden, zoals overvloedige neerslag of hittegolven. Extreme neerslag in een rivierbekken kan voor overstroming zorgen, terwijl hittegolven de temperatuur van het koelwater beïnvloeden.

De stijgende temperatuur zijn ook een mogelijk risico. Als het koelwater dat de centrale binnenstroomt aanzienlijk warmer is, kan de temperatuur tijdens het koelproces zo warm zijn dat het een gevaar voor het milieu vormt. De Franse overheid legt bijvoorbeeld een limiet op van 24 graden Celsius voor geloosd koelwater. Als de temperatuur hoger wordt tijdens een hittegolf, moet de reactor stilgelegd worden of op een lager pitje draaien. Tijdens de hittegolf van 2003 werden uiteindelijk zeventien reactoren in Frankrijk stilgelegd.”

In 2050 kan alle energie wereldwijd volledig afkomstig zijn uit duurzame energiebronnen. Dit wordt aangetoond in een uitgebreide studie van AMO, OMA‘s research unit, uitgevoerd in samenwerking met het Wereldnatuurfonds en Ecofys. The Energy Report wordt vandaag gepresenteerd.

The Energy Report analyseert de ingrijpende gevolgen van de klimaatveranderingen en het broeikaseffect en schetst hoe tegen het jaar 2050 de energievoorziening wereldwijd voor 100% duurzaam kan zijn door fossiele brandstoffen geleidelijk te vervangen door duurzame energiebronnen zoals wind- en zonne-energie, aardwarmte, waterkracht en energie uit biomassa.

Het doel van het rapport is om overheden en bedrijven bewust te maken van de urgentie van de problematiek en hen ertoe te bewegen een duurzaam economisch systeem te realiseren.
Bij wereldwijde samenwerking en vergaande integratie van de internationale energie-infrastructuur, wegen de voordelen van het overschakelen op duurzame energiebronnen ruim op tegen de risico’s, aldus The Energy Report.

AMO’s bijdrage schetst een beeld van de geografische, politieke en culturele implicaties van een 100% duurzame energiehuishouding. AMO’s visie conceptualiseert een grenzeloze wereld waarin alle continenenten gelijkelijk toegang hebben tot duurzame energie.
De studie is vanuit AMO geleid door partner Reinier de Graaf en associate Laura Baird. Reinier de Graaf: “The Energy Report inventariseert voor het eerst de technische mogelijkheden voor een volledig duurzame energievoorziening in 2050 op wereldschaal. De toekomstige energiebehoefte is een universele kwestie die alleen wereldwijd kan worden opgelost. Deze studie biedt een nieuw perspectief.”

Voor sommige mensen is het moeilijk om in de opwarming van het klimaat te geloven als ze zelf te maken krijgen met aanhoudende vriestemperaturen of ware sneeuwstormen. Maar de opwarming van het klimaat, op globaal niveau, zorgt net voor die koudegolven en sneeuwrecords, op lokaal niveau. Sterker nog: de winters in het noorden van de VS en Europa gaan alleen maar strenger worden, door de opwarming van de aarde en meer bepaald de Noordpool. Dat schrijft het Belgische dagblad De Morgen.

Volgens wetenschappers heeft de recordsneeuwval in de Verenigde Staten de afgelopen maand alles te maken met de opwarming van de Noordpool. Grote hoeveelheden warm water stromen naar de Noordelijke IJszee en doen het zee-ijs sneller smelten. Gevolg: een warme Noordpool. Het is er momenteel zelfs ruim 20 graden warmer dan normaal. De gevolgen zijn meteen duidelijk: de temperatuur van het water dat door de zee-engte tussen Groenland en Spitsbergen stroomt, is met twee graden toegenomen, terwijl het 2.000 jaar vrijwel onveranderd was. Nog een gevolg: de poolkap verkleint. Sommige experts voorspellen dat het Noordpoolijs binnen vijf jaar zo goed als verdwenen zal zijn in augustus. Een paar jaar geleden dacht men nog dat dit ten vroegste rond 2060 het geval zou zijn.

De wetenschappers zijn het er over eens dat de snelle opwarming van de Noordelijke IJszee het klimaatsysteem al veranderd heeft. Een van de gevolgen is dat Noord-Amerika en Europa meer sneeuw krijgen.

Oorzaak is dat als poolijs smelt, er een grotere oppervlakte vrij komt die de warmte van de zomerzon kan opslaan. Van oktober tot januari geeft dat deel van de Noordelijke IJszee die extra warmte weer vrij, in plaats van te bevriezen. Dat heeft op zijn beurt weer een invloed op de windpatronen van het noordelijke halfrond, met als gevolg dat de poolregio relatief warm is, en de gebieden ten zuiden daarvan kouder worden en meer te maken krijgen met vriesweer en sneeuw.

In de toekomst kunnen koude winters met veel sneeuw dus de regel worden in Europa en het oosten van de VS. Tot nu toe werd voor West-Europa enkel een toename in neerslag voorspeld voor de wintermaanden. Met deze nieuwe bevindingen, lijkt het erop dat dat alvast een juiste voorspelling was, maar dat de neerslag vooral zal vallen in de vorm van sneeuw.

Het Amerikaanse tijdschrift Rolling Stone heeft een lijst opgesteld met de twaalf meest invloedrijke klimaatontkenners. Mediamagnaat Rupert Murdoch staat met stip op nummer één, gevolgd door de oliebroers Koch en Sarah Palin.

Het Amerikaanse tijdschrift ging op zoek naar de mensen die het meeste macht hebben om de strijd tegen de klimaatverandering te saboteren.

Murdoch voert de lijst aan omdat hij zijn enorme media-imperium gebruikt om de klimaatverandering te ontkennen en klimaatwetenschappers aan te vallen.
“Niemand verspreidt meer gevaarlijke desinformatie dan Murdoch”, stelt Rolling Stone. “In een jaar van recordhitte in Afrika, sneeuwstormen in Amerika en enorme overstromingen in Pakistan, blijft de zender Fox de klimaatverandering afdoen als een samenzwering door linkse wetenschappers en de overheid”. Nieuwsankers van Fox vertellen de kijkers dat de temperatuur niet gestegen is, hoewel het voorbije decennium het warmste in de geschiedenis is. “Het lijkt wel of Murdochs hele medianetwerk erop gericht lijkt om te ontkennen, ontkennen, ontkennen”, schrijft Rolling Stone. “The Wall Street Journal doet de klimaatverandering af als ‘apocalyptische paniekzaaierij’ en Fox News maakte een hype van het ‘climategate’ schandaal”.

Murdoch wordt in de rangschikking gevolgd door de broers Charles en David Koch, twee relatief onbekende maar zeer invloedrijke oliemagnaten die belangrijke pijpleidingen en raffinaderijen bezitten. De twee broers, samen goed voor een vermogen van 43 miljard dollar, zijn de belangrijkste financiers van campagnes die de klimaatverandering in twijfel trekken. Zo gaven ze al bijna 25 miljoen dollar uit aan denktanks en 38 miljoen dollar aan lobbying.

De media- en oliemagnaten worden gevolgd door de bekende politica Sarah Palin, die de klimaatverandering voortdurend ridiculiseert en steevast politieke kandidaten steunt die gekant zijn tegen nieuwe klimaatwetgeving. Andere namen in de lijst zijn steenkoolmagnaat Gregory Boyce, Tom Donahue, topman van de Amerikaanse Kamer van Koophandel, Rex Tillerson, CEO van Exxon en de Deense klimaatscepticus Bjørn Lomborg.

Bron: DeWereldMorgen

Terwijl de wens voor een Elfstedentocht in de Randstad groter was dan de dikte van het Friese ijs, blijkt uit voorlopige gegevens van de National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) dat 2010 het warmste jaar van het afgelopen decennium was. Het eerste decennium van de 21ste eeuw bavat negen jaren die tot de warmste behoren sinds de gemiddelde temperatuur wordt bijgehouden.

Met een gemiddelde temperatuurstijging van 0,62 graden Celcius verdreef 2010 het jaar 2005 als warmste jaar ooit gemeten.Dat lijkt vreemd, met een tweede koude winter op rij in Europa, en alle gevolgen van dien. In de Verenigde Staten ligt zelfs in 49 van de 50 staten sneeuw… Alleen Florida kent geen sneeuwpret. “Opwarming is een mondiaal fenomeen en een lange termijnverschijnsel”, zegt David Easterling van de NOAA. “Dat moeten mensen niet verwarren met een tweede winter op rij en sneeuwstormen in gebieden waar die normaal niet voorkomen.”

Sinds 1975 warmt de aarde gemiddeld ongeveer 0,17 graden op per tien jaar, schrijft het KNMI op haar website. Dit is grotendeels het gevolg van de toename van broeikasgassen in de atmosfeer. Deze trend wil niet zeggen dat de wereldgemiddelde temperatuur elk jaar iets hoger is dan het vorige jaar. Het ene jaar is het wat warmer dan de trendlijn, het andere juist wat kouder. De twee à drie jaar na grote vulkaanuitbarstingen in de tropen is het wereldgemiddeld rond de 0,2 graden kouder, zoals in 1992 en 1993 na de uitbarsting van de Pinatubo op de Filippijnen.

Een andere belangrijke bron van schommelingen rond de trendlijn is El Niño. Zoals de naam ,,het Kerstkindje’’ al aangeeft piekt deze opwarming meestal rond Kerstmis. Zo’n drie tot zes maanden later is het effect op de wereldgemiddelde temperatuur het grootst. Dit komt voornamelijk door het verzwakken van de passaatwind boven de oceanen, waardoor er minder water verdampt. Hierdoor blijft het oppervlaktewater warmer. In 1998 was de wereldgemiddelde temperatuur veel hoger doordat El Niño zeer sterk was. El Niño was in 2009 ook relatief sterk, zodat al met vrij grote zekerheid voorspeld kon worden dat de eerste helft van 2010 warm zou zijn.

Klimaatwetenschapper James Hansen zegt in een interview met de Engelse krant The Independent dat een belasting op CO2-uitstoot de enige manier is om de opwarming van de aarde binnen veilige perken te houden.

Hansen, directeur van het Nasa Goddard Institute for Space Studies, houdt zich al meer dan 30 jaar bezig met klimaatwetenschap. Hij is teleurgesteld geraakt in de politiek en voert nu op diverse manieren actie om beleidmakers van de noodzaak te doordringen dat actie voor klimaat urgent is. Zo nam de wetenschapper vorig jaar voor het eerst in zijn leven deel aan een demonstratie.

“Ik realiseerde me dat als wij [de wetenschappers] niet de punten verbinden, andere mensen met speciale belangen dat gaan doen,” zegt Hansen in de krant. “Daarom ben ik me gaan bemoeien met het publieke debat.” Hansen zegt dat de wetenschappers, in tegenstelling tot politici, kunnen zien waar de ontwikkelingen in het mondiale klimaat toe zullen leiden. En hij vindt dat een beangstigend beeld.

In 2008 was het Hansen die de aanzet gaf tot de doelstelling dat wereldwijd het CO2gehalte in de atmosfeer onder de 350 deeltjes per miljoen moet dalen, wil de klimaatverandering beheersbaar blijven. Kopenhagen – december 2009 – noemde 350 niet meer, mar sprak van een gemiddelde temperatuurstijging van 2 graden Celsius. Hansen: “Twee graden Celcius is geheid een ramp. Het is vergelijkbaar met het Plioceen (tussen 5,5 miljoen en 2,5 miljoen jaar geleden), toen de zeespiegel 25 meter hoger lag dan nu. We weten niet hoe lang het gaat duren voordat de ijsmassa’s uit elkaar gaan vallen, maar wat we wel weten is dat zo’n temperatuurstijging een proces in gang zet dat oncontroleerbaar is.”

De laatste klimaatbesprekingen in Cancun, Mexico, werden ook een mislukking. Niet verbazingwekkend voor Hansen. Volgens hem blijven deze bijeenkomsten een mislukking zolang de, wat hij noemt, ‘fundamentals’ niet op tafel komen. Hij doelt daarmee op de grenzen die de aarde heeft. “We kunnen niet onbeperkt de grondstoffen van de aarde blijven gebruiken en opmaken. Dat leidt tot een nog snellere opwarming.”

Daarom heeft Hansen zijn hoop gevestigd op een belasting op CO2, met name in de Verenigde Staten en China. “Het is duidelijk dat zolang fossiele brandstoffen de goedkoopste energie levert, de mensheid door zal gaan met dit soort brandstoffen. Daarom moeten we een progressieve belasting op CO2 gaan heffen. China heeft al aangegeven dit niet te accepteren. Maar juist China heeft belang bij zo’n belasting, omdat zij enorm in schone energie hebben geïnvesteerd. Als de wereld langzaam zal overschakelen naar schone energie, zal China het economisch belang ervan in gaan zien.”

Hoewel belastingen in de Verenigde Staten bijna gelijk staat aan vloeken in de kerk, wint het idee van een CO2belasting aan populariteit. Het Institute for Policy Studies maakt deel uit van een groeiende coalitie van voorstanders, waaronder politici van beide partijen, journalisten en wetenschappers.