Scott Kugle is hoogleraar Zuid-Azië en Islam Studies aan Emory University in Atlanta, V.S. In 2003 kwam hij tweemaal ‘uit de kast’: als homo en als moslim. In dat jaar publiceerde hij voor het eerst over homoseksualiteit in islam, in een essay in de bundel Progressive Muslims: on Gender, Justice and Pluralism. Voor collega-wetenschappers was zijn islamitische overtuiging een verrassing, voor zijn mede-gelovigen kwam zijn homoseksualiteit als een verrassing.

Tot in de jaren tachtig van de vorige eeuw werd Islamitische studies, ondergebracht bij de faculteit Orientalisme, gedomineerd door tekstwetenschappers. Nieuwe wetenschappers brachten in de jaren erna het vakgebied in verbinding met religiestudies, feminisme, religiedialoog, en progressieve politieke analyse. Weer later gingen jonge onderzoekers de wereldgodsdienst bekijken vanuit sexualiteit en gender. “Maar het waren steeds niet-moslims die dit baanbrekend onderzoek verrichten,” zegt Kugle in een interview met Religion Dispatches. “Wat miste was een betrokkenheid vanuit de islamitische traditie zelf. Die verbinding kwam met de komst van feministische moslimwetenschappers. Zij brachten de methode van kritische maar toch gelovige manier van onderzoek, die de basis vormde voor een nieuwe generatie wetenschappers, zoals Leila Ahmed en Amina Wadud. De aanslagen in 2001 gaven aanleiding om de islamstudie nog verder uit te bouwen. “Wij vonden dat de islam gekaapt was door extremisten en reactionairen, ” zegt Kugle. “We moesten ons meer openlijk uitspreken, met als doel om de islam terug te krijgen.”

Het duurde echter nog zeven jaar voordat Kugle zijn eerste boek publiceerde dat expliciet gaat over homoseksualiteit in de islam. In 2010 verscheen Homosexuality in Islam: Islamic Reflection on Gay, Lesbian and Transgender Muslims. In de tussenliggende jaren was Kugle actief in een aantal groepen, waarvan de bekendste de Al-Fatiha Foundation is. De publicatie van het 2003-essay bracht naast veel steun ook de beschuldiging van ‘ketter’ (Mu`tazili). Deze kritiek, hoe misplaatst ook, gaf de aanleiding voor Kugle om zich verder te verdiepen in het onderwerp, onder meer aan de Universiteit van Leiden en Swarthmore College (V.K.) De interviews met  (LGBTIQ staat voor lesbian, gay, bisexual, transgender, intersex, queer and questioning) die hij tijdens zijn studie maakte, worden volgend jaar uitgegeven, onder de titel Voices of Gay, Lesbian and Transgender Muslim Activists.

Kugle zegt dat het overgrote deel van de reacties die hij krijgt op zijn boek positief zijn. “Mensen schreven mij dat mijn boek hun leven heeft gered. Dat is een groot compliment! Veel homoseksuele moslims zijn vervreemd van hun familie en gemeenschap, worden depressief en overwegen zelfmoord. Het is een enorme beloning dat ik door het geven van informatie hen kan ondersteunen. Andere moslims schrijven mij dat ze het boek gebruiken om met hun familie te discussiëren.”

Het boek is geschreven voor moslims die leven in westerse, seculiere landen, aldus Kugle. Toch krijgt hij ook reacties uit moslimlanden. Onder andere ook van mensen die hem vragen of het boek via het internet gelezen kan worden, aangezien de censuur in sommige moslimlanden het boek tegenhoudt.

Kugle merkt op dat het idee van ‘bevrijdingstheologie’, zoals dat in christelijke kringen bekend is geworden, in de islam de term ‘hervorming’ of ‘revival’ krijgt. “Vanwege de associaties met het christendom zal een moslim niet het begrip bevrijdingstheologie gebruiken,” zegt Kugle. “Maar mensen als Amina Wadud, Asma Barlas, Farid Esack en Asghar Ali Engineer streven hetzelfde na. De eerste twee op het gebied van feminisme, de laatste twee in de strijd tegen onderdrukking, armoede en uitbuiting.”

Kugle ziet veel kennis en activiteiten op het gebied van interreligieuze coalities. Hij roept met name christelijke en joodse organisaties op hier werk van te maken, omdat zij in westerse landen grote en degelijke instituten hebben opgebouwd. Moslims gaan nu, door interne discussies, een fase in die christelijke en joodse gemeenschappen tientallen jaren geleden al hebben beleefd.

De auteur heeft hoop voor de toekomst. Hij heeft drie wensen voor die toekomst. Ten eerste hoopt hij dat door zijn boek LGBTIQ-moslims opnieuw verbinding kunnen maken met hun geloof. Daarmee kunnen ze tegenwicht bieden aan de onderdrukking en misbruik door religieuze leiders. Ten tweede hoopt hij dat zijn boek door familieleden en vrienden van LGBTIQ-moslims gelezen zal worden. Het boek biedt hen namelijk islamitische alternatieven voor de vooroordelen en afwijzing van homoseksuele en transgender moslims, en darmee meer tolerantie vanuit de geloofsgemeenschap zelf. Ten derde hoopt hij met zijn boek de angst weg te nemen die nieuwe onderzoekers op het onderwerp kunnen hebben. “Ik heb het boek geschreven met mijn eigen naam. Ik werd niet bedreigd. Ik ben niet aangevallen. Ik ben niet vermoord. Ik hoop dat mijn boek een sadaqa jariya zal zijn, een gift die bruikbaar blijft zelfs als de gever er niet meer is.”

Meer informatie over LGBTIQ-moslims op de website van Hidden Voices.

De gedachtewereld, die Anders Breivik tot zijn moorddadige daden in Oslo bracht, is in diverse media uitvoerig belicht. Ook op deze pagina’s is aandacht besteed aan de islamofobe denkers, die met name in de Verenigde Staten aan de weg timmeren. In Nederland lijkt de discussie naar aanleiding van de terreuraanslagen in Noorwegen weer wat geluwd, maar op diverse websites – niet toevallig Amerikaanse – blijft men ingaan op de achtergronden van het islamofobische denken.

Het Center for American Progress publiceerde onlangs een uitvoerig rapport over het netwerk van islam-bashers dat op het web en in diverse organisaties actief is. Fear, Inc.: The Roots of Islamophobia in America geeft gedetailleerde informatie over de invloed die mensen als Robert Spencer, David Horowitz en Pamela Geller hebben in de media en de politiek, maar ook over de enorme bedragen die de ‘denktanks’ spenderen aan het verkondigen van hun boodschap; volgens het Center for American Progress hebben de zeven invloedrijkste organisaties de afgelopen tien jaar hier meer dan 42 miljoen dollar aan besteed.

Overigens betitelt Pamela Geller het rapport op haar website Atlas Shrugs als “een soort Mein Kampf. Het is Goebbels die de jood aanvalt. Deze quislings [de opstellers van het rapport] zijn de vijand. Ze vrezen mijn werk, en dat is goed.” Deze Pamela haalde Geert Wilders ooit naar de V.S. voor een lezingentoernee en beiden houden niet op lovende woorden over elkaars werk te uiten…

De aanwezigheid van immigranten in Europese regio’s komt ten goede aan de sociale banden tussen mensen in die regio. Dit blijkt uit NWO-onderzoek van de Nijmeegse sociologen Michael Savelkoul, Maurice Gesthuizen en Peer Scheepers dat in juni gepubliceerd is in het tijdschrift Social Science Research.

Op basis van eerder onderzoek in de VS werd tot nu toe verondersteld dat mensen in etnisch diverse samenlevingen minder nauwe banden met anderen onderhouden. Ook zouden ze minder deelnemen aan het sociale leven. Onderzoek gefinancierd door de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO) wijst nu echter uit dat de aanwezigheid van niet-Westerse immigranten in Europa daarop geen negatieve gevolgen heeft. De aanwezigheid van allochtonen in deze regio’s blijkt geen directe invloed te hebben op de mate waarin autochtonen afspreken met vrienden of bekenden of hulp bieden aan anderen.
Een toename van immigranten in een regio leidt er echter wel toe dat autochtonen meer allochtone vrienden en collega’s krijgen. Dit soort contact heeft vervolgens een positieve uitwerking op het onderhouden van nauwe banden met andere autochtonen, ontdekten de onderzoekers.
De onderzoeksresultaten onderstrepen het belang van het stimuleren van interetnisch contact voor de sociale cohesie binnen regio’s. Dit verband gaat echter alleen op als autochtonen zich niet bedreigd voelen door de aanwezigheid van allochtonen in hun regio.

Mensen die zich bedreigd voelen door de aanwezigheid van allochtonen in hun omgeving, bleken juist minder af te spreken met familie en vrienden. Deze mensen hebben bijvoorbeeld het idee dat er door de komst van immigranten minder banen beschikbaar zijn voor autochtonen. Uit het onderzoek bleek dat laagopgeleiden en werklozen vaker gevoelens van etnische dreiging ervaren. Contact met etnische minderheden kan er voor zorgen dat dit soort gevoelens afneemt.
Het ontstaan van gevoelens van etnische dreiging bleek overigens geen verband te houden met de daadwerkelijke aanwezigheid van etnische minderheden in een gebied. De hoeveelheid media-aandacht die wordt besteed aan immigranten, of het politieke klimaat in landen, kan deze gevoelens mogelijk wel beïnvloeden.

De onderzoekers baseren hun conclusies op een databestand waarin bijna 24.000 personen ondervraagd zijn. Deze respondenten zijn afkomstig uit vijftien Europese landen, waaronder Nederland. Binnen deze landen bestudeerden de onderzoekers gevolgen van etnische diversiteit in 125 Europese regio’s. Hun onderzoek maakt onderdeel uit van het NWO-onderzoeksprogramma Conflict en veiligheid.

Zie ook: Trouw

Een groep Egyptische vrouwen neemt met de lancering van de website HarassMap stelling tegen sexueel geweld. Het bijzondere van het project is dat de website gebruik maakt van sociale media om incidenten waarbij vrouwen lastiggevallen worden te melden en in kaart te brengen.

De site roept vrouwen op om via telefoon, sms, email of twitter (#harassmap) ieder incident door te geven. De meldingen worden vervolgens op een interactieve online kaart geplaatst en voorzien van een kleurcode die de aard van het misbruik aangeeft. Het misbruik loopt uiteen van nafluiten en staren tot meer ernstige situaties zoals stalking en zelfs verkrachting. De vrouwen die een incident melden krijgen hulp bij het doen van aangifte, het vinden van psychologische hulp en zelfverdedigingscursussen.

De kaart heeft tot doel om bepaalde ‘hotspots’, waar veelvuldig sprake van seksueel misbruik en geweld, inzichtelijk te maken. Vrijwilligers nemen vervolgens contact op met plaatselijke winkeliers, bewoners en politie om voorlichting te geven hoe hun straat of wijk veiliger voor vrouwen kan worden.

Bron: Digitalislam

Een werkelijk bizar toeval. In de week dat het tijdschrift Intelligence Report, uitgave van The Southern Poverty Law Center (SPLC), in de bus viel, beging de islamofobe Noor Anders Behring Breivik een dubbele terreuraanslag in en bij Oslo. Thema van het zomernummer van Intelligence Report: ‘Jihad against Islam’!

“Zelden heeft de Verenigde Staten te maken gehad met een meer roekeloze en harde campagne om een groep mensen te lasteren en hun fundamentele burger- en mensenrechten te beknotten, dan in de recente retoriek tegen moslims”. Zo opent IR het uitvoerige artikel, waarin ze ingaat op de groep islambashers en -haters die in de Verenigde Staten (en daarbuiten) de toon zetten in de campagne tegen de islam. Volgens het blad neemt 10 jaar na 9/11 de haat tegen moslims toe. En ditmaal zijn het activisten en zelfs politici die het hoogste woord hebben. En verontrustend genoeg is sinds het aantreden van Barack Obama in 2009 het venijn en de haat tegen de islam alleen maar toegenomen.

“Wat mij als Amerikaan moslim het meest verontrust is dat het niet langer een kleine groep van toegewijde islamofoben is die vooroordelen en zelfs haat uit tegen de Amerikaanse moslimgemeenschap, maar helaas zelfs politici en overheidsvertegenwoordigers,” zegt Sheila Musaji van de website The American Muslim. “Dat geeft de discriminatie een zekere respectabiliteit en rationaliteit, die anders alleen te vinden was bij extremisten.”

Het artikel geeft aan dat er wel zeker dreiging uitgaat van moslimterrorisme. Het haalt een onderzoek aan van het Triangle Center on Terrorism and Homeland Security dat aangeeft dat sinds 9/11 er 161 terroristische complotten waarbij Amerikaanse moslims betrokken waren, zijn geweest. 69 ervan waren gericht op doelen in de Verenigde Staten zelf en 11 zijn daadwerkelijk uitgevoerd. Maar het onderzoek vond een ander opmerkelijk gegeven. Van de 120 complotten werden er 48 verijdeld omdat Amerikaanse moslims de autoriteiten in kennis stelden. Desondanks geeft een aanzienlijk deel van de Amerikaanse bevolking aan – 35% – dat zij vindt dat de islam meer dan andere religies aanzet tot geweld.

Journalist Max Blumenthal geeft aan dat dit niet een spontane gebeurtenis is, maar het resultaat van een georganiseerde, langdurige campagne van een vaste groep rechts-extreme activisten die hun aandacht na 9/11 richten op de islam, maar pas echt invloedrijk werden na de verkiezing van Obama. Blumenthal noemt het de ‘Great Islamophobic Crusade’. Zo blijkt uit onderzoek dat in maart 2009 11% van de Amerikanen geloofde dat Obama moslim is. In augustus 2010 was dit percentage gestegen tot 18.

De groep activisten en intellectuelen golft mee en geeft voeding aan dit soort anti-islamsentimenten. Ze gebruikt daarbij twee tactieken. Ten eerste beweert de groep dat radicale moslims, zoals Osama bin laden, de Koran op een juiste manier interpreteert, terwijl vredelievende en gematigde moslims ofwel hun Heilige Boek niet begrijpen ofwel net doen alsof om een ander doel na te streven. Ten tweede valt de groep voortdurend individuen en organisaties aan die de gematigde islam in de Verenigde Staten vertegenwoordigen. Zij worden getypeerd als ‘wolven in schaapsklederen’, die een groot geheim moslimcomplot nastreven.

Intelligence Report portretteert 10 van de meest uitgesproken en fanatiekste islamofoben, waaronder Pamela Geller, die goede banden onderhoudt met Geert Wilders en zopas het boek ‘Stop the Islamization of America: A practical guide to the resistance’ en Debbie Schlussel, die eerder dit jaar op haar blog moslims zo karakteriseerde: “Zij zijn dieren, jazeker, maar minder nog dan een hond, want ze leren niet hun gedrag aan te passen als ze daarvoor beloond worden.”

De gebeurtenissen in Noorwegen hebben laten zien waartoe deze voortdurende ‘islamofobe kruistocht’ kan leiden. IR heeft verderop in het zomernummer een interview met Daryl Johnson, een van de belangrijkste deskundigen op het gebied van binnenlandse terreurdreiging. In een rapport van zijn bureau, de U.S. Department of Homeland Security, waarschuwde Johnson voor de dreiging van radicaal rechts. Maar onder druk van de politiek en zijn  eigen directie werd het rapport teruggetrokken. Dat geeft  te denken…

In de Engelse krant The Guardian schrijven Gavan Titley en Alana Lentin over hoe islamcritici en politici met hun nadruk op het ‘mislukken van het multiculturalisme’ ruimte creëren voor extremisme.

Hoewel Anders Behring Breivik in de rechtbank zijn daden niet publiekelijk mocht rechtvaardigen, is een verdediging van zijn gedachtegoed vol vooroordelen in volle gang. Bruce Bawer, die in het manifest van Breivik – 2083: A European Declaration of Independence – wordt geciteerd, benadrukt in de Wall Street Journal zijn waarschuwingen dat een extreemrechtse terrorist geweld gaat gebruiken om uiting te geven aan “legitieme zorgen over reële problemen”. Bawer beschuldigt de gevestigde politiek ervan dat zij er niet in slaagt een antwoord te vinden voor het verval van Europa door islamisering en multiculturalisme, terwijl The Jerusalem Post waarschuwt dat “het verschrikkelijke drama in Oslo niet gebruikt mag worden om het mislukken van het multiculturalisme in de doofpot te stoppen”.

Racisme wordt vaak gerechtvaardigd als een abnormale reactie op een begrijpelijke provocatie; de focus op ‘multiculturalisme’ na de tragedie in Oslo richt de aandacht op het meest veerkrachtige alibi van het hedendaags racisme. Het ‘mislukken van het multiculturalisme’ is een geloofsbelijdenis in de Europese politiek en, net als alle uitingen van geloof, is het afhankelijk van een achterliggend mysterie. Ondanks het aan de kaak stellen van dit ‘mislukte experiment’ is er in Europa nooit een tijd geweest waarin het multiculturalisme de dominante ideologie was. Zoals Ralph Grillo heeft beweerd wordt het overheidsbeleid in die enkele landen die dat beleid uitvoeren, gekarakteriseerd door een ‘zwakke’ lappendeken van beleidsinitiatieven en ambities. Maar critici hebben voortdurend gewezen op het bestaan van een vernietigende ‘sterke’ vorm, die altijd ‘grenzeloos’ was.

Multiculturalisme is in de loop van de geschiedenis altijd beschuldigd van ‘omgekeerd racisme’ en ‘oneerlijk voor blanken’. Na 9/11 hebben politici en commentatoren het multiculturalisme verantwoordelijk gehouden voor een buitengewone hoeveelheid aan sociale en politieke problemen. De enorme macht die toegeschreven wordt aan dit half-verzonnen project en het feit dat het vaak bekritiseerd wordt in landen met een kleine groep immigranten met geen of weinig beleid op dit gebied, zou ons aan het denken moeten zetten.

Het wordt nu breed onderschreven dat racisme na de Tweede Wereldoorlog veranderde van een ideologie waarin een rangorde van rassen centraal stond, naar een ideologie die de ‘natuurlijke’ onverenigbaarheid van culturen benadrukt. Het zogenaamde ‘nieuwe racisme’ van extreemrechtse partijen in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, nam de taal en logica van het multiculturalisme over en schetste de gewone – blanke – burgers als slachtoffers van een opgelegd beleid van een elite, die hen – blanken – het ‘recht op een eigen cultuur’ ontzegde. Dit gedachtegoed wordt gebruikt in de verdediging van de politieke wanhoop van Breivik. In extreme versies wordt multiculturalisme gezien als zelfhaat; in meer genuanceerde lezingen wordt het bekritiseerd als een prijzenswaardig experiment dat rustte op hun verschil en ‘onze’ naïeve vrijgevigheid. Beide versies schilderen ‘multiculturalisten’ en ‘immigranten’ af als een bedreiging voor een bepaalde nationale cultuur en een anders oorspronkelijke staat van sociale saamhorigheid.

De visie van multiculturalisme als een complot tussen diverse vormen van links en ‘islamisten’ is het hoofdbestanddeel van de islamofobische blogosfeer. Doug Sanders wijst in zijn analyse van het manifest van Breivik op de invloed van ‘Eurabië’ schrijvers als Bawer, Mark Steyn, Melanie Phillips en Robert Spencer, die een opruiende eindvisie verkondigen van een beschaving die onder vuur ligt. Dit ‘début-de-siècle’ weerspiegelt de Europese obsessie van decadentie en moreel verval van het ‘fin-de-siècle’, met dat verschil dat het nu moslims in plaats van joden zijn die dreigen hun tolerante gastheren te verzwelgen.

Wat het verhaal van het mislukken van multiculturalisme echter echt giftig maakt, is de acceptie ervan in brede kring. Er is geen cordon sanitaire tussen de islamofoben en het politieke midden, en de afgelopen jaren hebben een uitwisseling van ideeën tussen de twee groepen laten zien. De mythe van buitensporige vrijgevigheid gaf ruimte aan strenger migratiebeleid, verplichtende integratietrajecten en neo-nationalistische politiek, die werden gepresenteerd als niets meer dan rehabilitatie.

Recente uitlatingen van dit geruststellende verhaal door de Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Britse premier David Cameron, kregen veel publiciteit. Maar er moet meer aandacht worden besteed aan het geaccepteerde racisme dat door het verhaal van het mislukte multiculturalisme legitimiteit krijgt elders in Europa. De voormalige minister van immigratie, Rita Verdonk, in Nederland stelde een systeem van ‘integratiebuttons’ voor immigranten voor. De oud-premier van Denemarken, Anders Fogh Rasmussen, kondigde een ‘cultuurstrijd’ tegen multiculturalisme en islam aan, en zijn minister van cultuur, Brian Mikkelsen, richtte zijn pijlen expliciet op een ‘middeleeuwse moslim cultuur’ in Denemarken. Päivi Räsäsen, de nieuwe Finse minister van binnenlandse zaken, stelde voor om christelijke vluchtelingen voorgang te geven in het belang van cohesie en om ‘discriminatie te voorkomen’. Hoewel deze voorbeelden afkomstig zijn van gebeurtenissen die het succes van radicaal-rechtse politiek laten zien, illustreren ze hoe het alibi van een ‘volstrekt mislukt’ multiculturalisme politieke winst leverde voor centrum- en liberale partijen leverde.

De politieke klasse zou eerst moeten nadenken voordat ze reageert op het drama in Noorwegen, speciaal nu bezuinigingsvoorstellen het wijzen met de vingers naar immigranten en moslims kan verergeren. Er kunnen geen gemakkelijke verbindingen worden gemaakt tussen de op schrift gestelde gedachten van een moordenaar en de complexe uitwisseling van politieke ideeën. Auteurs echter die voortdurend waarschuwingen hebben geuit om een zieke beschaving te verdedigen, hebben iets uit te leggen nu een massamoord is gepleegd op grond van hun ideeën. En gevestigde politieke partijen die met gemak meegaan in het verhaal van ‘multiculturele overdaad en verschillen met moslims’ zijn niet uitgesloten van deze kritiek.

Sean Rayment van de Engelse krant The Telegraph gaat in op de politieke denkbeelden van Anders Behring Breivik, de dader van het drama in Noorwegen, en de verontrustende dreiging die uitgaat van de extreem-rechtse en populistische organisaties, individuen en denkbeelden die op het internet hun weg vinden. Daaronder een beschouwing van publicist Frans Verhagen, die schrijft dat de samenleving vergiftigd is door haat en  onverdraagzaamheid en dat het aan ieder van ons de taak is een nieuw verhaal voor die samenleving te formuleren.

On July 17, Breivik posted a quote on Twitter by the English philosopher, John Stuart Mill, which read “One person with a belief is equal to the force of 100,000 who have only interests.”

The message was a chilling warning of the carnage the 6ft tall, blond psychopath was about to unleash.

The next time the world heard from the 32 year-old businessman was at 3.30pm last Friday when a massive home made bomb detonated in central Oslo, killing seven people and wounding dozens of others.

Two hours later his killing spree moved into overdrive when he shot and killed 85 people, mainly teenagers, attending a Labour Party youth camp on the small island of Utoeya.

Breivik, was born on February 13, 1979 and grew up in western Oslo where, until recently, he lived with his mother in a large apartment in the wealthy suburb of Skoyen.

Superficially, his upbringing appears to have been both middle-class and unremarkable.

He attended the Handelsgym High School in central Oslo before going on to study as an undergraduate and held a masters degree from the Oslo School of Management.

A recent picture of Breivik shows him posing with a younger and older woman, possibly his sister and mother, at a wedding in what appears to be a tropical location.

Details of his young life were still sketch last night.

In his late teens, he completed compulsory national service, where he received military training, leant how to shoot and became a keen hunter.

His only brush with the law appears to have been a minor traffic infringement around 10 years ago – about the same time at which friends claim he became increasingly enamoured with right wing politics.

Another significant event was being baptised into the Protestant church of “his own free will” at the age of 15.

But more recently, he had expressed his disgust at his own church. “Today’s Protestant church is a joke,” he wrote in an online posting in 2009.

“Priests in jeans who march for Palestine and churches that look like minimalist shopping centres.”

By the age of 20, Breivik, who was described as “quiet and modest” became a member of Fermskrittspartiet – The Progress Party – Norway’s largest far-right group – holding several political posts in the party’s youth league, including being chair of his local party.

Writing in the anti-Islamic online forum, Document.no, Breivik stated: “I have worked for FrP (Progress Party) for many years and can guarantee that the FrP would have had less than 10% support would it not have been for choosing Vienna School of Thought [ ]as ideologic foundation”.

His association with the party ceased in 2007, when he failed to pay his membership fees.

By this stage his political views became increasingly radical and the object of his hatred were Muslims, who he believed were responsible for destroying Norwegian society – a fact which he claimed was ignored by the media.

Writing in online forums dating back to 2009, Breivik became increasingly critical of multi-culturalism, which he described as a 50-year failed project and began to cite his hatred of Muslims, who he claimed were a threat to Norwegian society.

In a post in a Norwegian online forum in December 2009, Breivik claimed there was not one country where Muslims have peacefully lived with non-Muslims, stating that instead it has had “catastrophic consequences” for non-Muslims.

He also criticised European policies of trying to accommodate the cultures of different ethnic groups, and claimed a significant minority of young British Muslims backed radical Islamic militancy.

“When did multi-culturalism cease to be an ideology designed to deconstruct European culture, traditions, identity and nation-states?” , stated one entry, posted on February 2nd, 2010.

“According to two studies, 13 percent of young British Muslims aged between 15 and 25 support al-Qaeda ideology,” read another entry dated February 16 last year.

In another rant he wrote offensively of Somali immigrants with “full Norwegian passports sitting at home on benefit”, sending money back to Al-Shabab – a terrorist group with links to al-Qaeda.

In another translated post he wrote: “In many ways intensified the polarization between Muslim and non-Muslim youth among the younger generations.

“There are ten times as many Muslim gangs as non-Muslim. Abuse and harassment is perceived as clear racism and frustration is high because the media ignores this racism in total.

“100 racial / Jihadi murder of Norwegians in the last 15 years are totally ignored as a single murder of a Norwegian racist resulting in a torchlight procession in which 50 000 participants and establishing a Memorial Fund.”

A politician who met Breivik in 2002-2003, when he was apparently interested in local Oslo politics, said he did not attract attention.

“I got the impression that he was a modest person … he was well dressed, it seemed like he was well educated,” recalled Joeran Kallmyr, 33, a Progressive local Oslo politician representing the Progressive Party

“I don’t remember anything special about him … I don’t remember if he had any particular political opinions, he wasn’t really a person who took part of political debate.”

Breivik, who police have described as a Christian Fundamentalist, also claims to have written an 1100 page book entitled “2083″, which espouses his ultra right wing political philosophy and the need to protect western Europe from the threat of Islam.

In another online post, Breivik writes about the conflict in the Britain between the English Defence League (EDL) and the British National Party.

He claims also to have made contact with the EDL and another far-right organisation, Stop the Islamification of Europe (SIOE).

He commented “I have on some occasions discussed with SIOE and EDL and recommended them to use conscious strategies.”

He wrote that the tactics of the EDL are “now to “entice” an overreaction from Jihad Youth / Extreme-Marxists something they have succeeded several times already. The reaction has been repeatedly shown on the news which has boosted EDLs ranks high. This has also benefited GDP. WinWin for both”

Both groups are known to organise via social media such as Facebook. One Facebook user who says he was once with the EDL also claimed that Brievik had been on his friend list.

In another post he states that the agenda of the “Norwegian cultural conservative movement over the next five years” should be the creation of the Norwegian EDL. He has also called for the formation of a “cultural Euro-Tea Party” referring to the grass-roots right wing organisation in the US supported by Sarah Palin.

Outside of politics Breivik, claims to be an avid reader of political books and named George Orwell, Franz Kafka and the American psychologist and philosopher, William James as his favourite author. He also cited on his Facebook page that Winston Churchill as one of his heroes and that he is a fan of classical music and film Max Manus: Man of War.

Brevik is also a keen body builder and, notably, is a member of an Oslo gun club, holding licenses for a rifle, shot gun and a Glock semi-automatic pistol.

He also became a member of Oslo’s masonic lodge and is seen in one recent picture posing in masonic clothing.

Gun ownership is not a controversial subject in Norwegian politics, primarily because of the large hunting fraternity and the number of shooting competitions held in the country.

Firearms in Norway are regulated by the Firearms Weapons Act and all gun owners must have the appropriate licences which are issued by the local police authority but only to applicants with no criminal record.

Although Norway has a large number of hunters, automatic weapons are banned as are powerful handguns.

There are also restrictions on how many guns and owner can possess. For recreational shooters, such as Breivik, only one gun is allowed in each calibre.

Breivik was also a fan of online gaming, with his favourites being Call of Duty, Modern Warfare 2 and World of Warcraft.

On the European World of Warcraft forums, players came together to discuss the shooting and try to make sense of Breivik’s alleged involvement.

Among the group is at least two who say they believe they knew the man and said he was down-to-earth and friendly.

In World of Warcraft, it appears that Breivik played as two characters: A high-level human “mage” and a low-level “Forsaken” “mage”, both under the alias “Conservatism”.

“This is just not happening,” a player who goes by the name Piltavla wrote. “This guy Anders been a great great friend of me, for three to four years now…”

“People can hide their dark sides…” wrote Piltavla. “You had this image of him never being able to harm a fly… he was a very calm and down to earth person,” he wrote. “I spent many nights speaking with him… It’s unbelievable that he’s done this. I feel sick that I ever knew him (to be honest)!”

“You had this image of him never being able to harm a fly… he was a very calm and down to earth person.”

Government records suggest that despite his management qualifications, his early attempts at business were a failure until he established Breivik Geofarm in eastern Norway for the cultivation of “vegetable, melons and tubers”.

The agriculture business would have given Breivik access to nitrogen-based fertiliser – one of the main ingredients of “fertiliser bombs” a device perfected by the IRA during The Troubles.

It also emerged that in the weeks leading up to the atrocity Breivik stockpiled six tons of fertiliser, enough even when refined, to make several devastating improvised explosive devices.

At some stage this year he moved to the small rural town of Rena in Amot, Hedmark county, 86 miles north east of Oslo where his agricultural business was based and where he is believed to have lived until launching Friday’s attacks.

His tirades are certain to be pored over – but so far they have not yielded an answer to one mystery.

Despite all of Breivik’s anti-Muslim rhetoric and his hatred of the multi-cultural society, there was no inkling of his deadly loathing of the Labour youth movement or of his victims – of whom many were like him, blond, blue eyed ethnic Norwegians.

________________________________________________________________________

Het is ons falen om een behoorlijk alternatief verhaal te formuleren dat ons allemaal mede schuldig maakt aan de pervertering van het idee van een samenleving

De komende dagen, misschien wel weken, zal er flink doorgepraat worden over rechts radicale moordenaars. Natuurlijk kan je het de Noor niet aanrekenen dat hij Wilders een fijne vent vindt en zijn programma lovenswaardig. Net zomin als je moslims kunt verwijten dat Mohammed B. een verknipte versie van de Koran hanteert.

Daar gaat het ook niet om. Dat is ook niet het beangstigende van de ontwikkelingen van de laatste jaren. Nee, wat echt zorgen baart is dat de toonzetting, de haat, de onverdraagzaamheid die in de samenleving in brede zin normaal is geworden. Wilders over de Koran, Bosma in zijn dronkenmanspraat over de linksmens. Respect voor een andere mening is ver te zoeken. Toegegeven, dat is geen monopolie van rechts maar de breedte en de penetratie in het dagelijks leven is wel degelijk die van nu en van rechts. Het verdacht maken van mensen met andere ideeën is immoreel en de samenleving ondermijnend.

Veel erger is de collaboratie van de gevestigde machten. Al dat geneuzel over mislukte multiculturele samenlevingen, premiers die hun samenleving mislukt verklaren, ministers die orakelen over ‘terechte’ angst voor buitenlanders, het opstoken van vuurtjes, het weigeren de samenleving positief te benaderen, dat is het domein van de regeringsleiders in vrijwel alle westerse landen. Het vuur waarmee ze spelen kan de eenzame psychopaat doen denken dat wat hij doet ‘nodig is’, of hij nu Breivik heet, Bouyeri of Van der Graaf. Maar vooral doet het de gewone burgers, of een deel daarvan, vermoeden dat er een immense samenzwering tegen hen plaats vindt, een bedreiging van apocalyptische proporties, waartegen alle maatregelen gerechtvaardigd zijn. Wie haat zaait, ook als hij daarvoor niet veroordeeld wordt, oogst dood en verderf. Wie zich niet te weer stelt tegen de haatzaaiers, inhoudelijk en volgens de afgesproken regels, is daarvoor mede verantwoordelijk.

We hoeven geen blaam toe te delen voor wat Breivik heeft gedaan al had ik niet graag willen meemaken wat er gebeurd was als een moslim idioot een golfweekend van conservatieve jongeren overhoop had geschoten. De blaam kunnen we ons allemaal aantrekken. De PVV in Nederland, de radicalen in Denemarken, de Le Pen club in Frankrijk: ze zijn warm omarmd door de gevestigde partijen. Ook de oppositie kan zich niet afzijdig houden. Het probleem is niet dat Wilders en zijn soort bestreden moeten worden. Dat is niet nodig en zou ook zelfdestructief zijn. Het is ons falen om een behoorlijk alternatief verhaal te formuleren dat ons allemaal mede schuldig maakt aan de pervertering van het idee van een samenleving.

Om precies 5 over 8 vanochtend zongen miljoenen Zuid-Afrikaanse schoolkinderen een speciale versie van Happy Birthday. De toegezongene? Nelson Mandela natuurlijk. ‘s Werelds grootst levende legende is vandaag 93 jaar geworden.

Het is voor de tweede keer dat Mandela zijn verjaardag viert op zijn eigen Nelson Mandela-dag. De Verenigde Naties besloten twee jaar geleden dat Mandela zijn eigen dag verdiende. Dat is nu officieel en wereldwijd op 18 juli.

Het is de bedoeling dat de 18de juli voortaan in het teken staat van vrijwilligerswerk. Mensen over de hele wereld – maar vooral veel Zuid-Afrikanen – besteden vandaag 67 minuten van hun tijd aan belangeloos werk voor anderen. Die 67 minuten staan voor de 67 jaar die Mandela actief is geweest voor het algemeen belang.

Madiba’s Special Birthday Song: lyrics

Happy Birthday to you
Happy Birthday to you
Happy Birthday dear Tata
Happy Birthday to you
We love you Tata
We love you Tata
We love you dear Tata
Happy birthday to you.

Nelson Mandela
Nelson Mandela. Nelson Mandela. Ha hona ya tshwanang le wena. x2
Ha hona ya tshwanang le wena, ha hona ya tshwanang le wena. X2
Happy birthday Madiba. Happy birthday Madiba. Ha hona ya tshwanang le wena. X2
Ha hona ya tshwanang le wena, ha hona ya tshwanang le wena. X2
Nelson Mandela. Nelson Mandela. Ha hona ya tshwanang le wena.
Ha hona ya tshwanang le wena, ha hona ya tshwanang le wena. X2

Nelson Mandela thina siyakuthanda unguTata wethu. UTata wethu.
Nelson Mandela thina siyakuthanda. UnguTata wethu. UTata wethu.
Nelson Mandela thina siyakuthanda unguTata wethu. UTata wethu.
Nelson Mandela thina siyakuthanda. UnguTata wethu. UTata wethu.

Happy birthday Nelson Mandela unguTata wethu. UTata wethu.
Happy birthday Nelson Mandela unguTata wethu. UTata wethu.
Happy birthday Nelson Mandela unguTata wethu. UTata wethu.
Happy birthday Nelson Mandela unguTata wethu. UTata wethu.

Nelson Mandela thina siyakuthanda unguTata wethu. UTata wethu.
Nelson Mandela thina siyakuthanda. UnguTata wethu. UTata wethu.
HIP HIP… HOORAY!!!

Madiba

‘Dit proefschrift gaat over de politieke debatten en het beleid omtrent vrouwelijke Islamitische kledij in Frankrijk, Nederland en Duitsland, oftewel de hijab. Hoewel er al veel onderzoek is gedaan naar de vraag waarom de hijab in het publieke en politieke debat zo veel stof doet opwaaien, bestaat er maar weinig internationaal vergelijkend onderzoek.’ Dit zegt sociologe Doutje Lettinga in haar proefschrift over de hijab.

‘De Islamitische sluier (hijab) in Nederland is inzet geworden van een politieke strijd om nationale identiteit, net als in andere West-Europese landen. Uit de integratienota van minister Donner (Binnenlandse zaken en Koninkrijksrelaties) blijkt dat het kabinet gezichtssluiers wil verbieden om gemeenschappelijke normen en waarden te beschermen. Maar een wettelijk verbod duidt eerder op een breuk met een Nederlandse historische traditie.’

Dit laatste concludeert Lettinga die 4 juli promoveerde aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Zij maakte een Europese vergelijking van het debat over hoofddoeken en andere vormen van sluiering en analyseerde het politieke debat en beleid in Nederland, Frankrijk en Duitsland over dertig jaar.

De houding van landen ten opzichte van de sluier wordt beïnvloed door nationale tradities in de omgang met religie, etniciteit en gender, blijkt uit het onderzoek van Lettinga. Hierdoor bestaan er duidelijke verschillen in het beleid van Nederland, Frankrijk en Duitsland. Terwijl Frankrijk in 2004 een verbod op religieuze kledij doorvoerde in openbare scholen, mogen leerlingen in Nederland en Duitsland wel hoofddoeken dragen. In Nederland mogen ook leerkrachten en reguliere ambtenaren uitdrukking geven aan hun religie, terwijl Frankrijk en een groot deel van de Duitse deelstaten dit verbieden. Sommige deelstaten staan leerkrachten echter wel toe het nonnenhabijt of het keppeltje te dragen.

‘Populistische partijen weten de sluier te agenderen als een symbool van een Islamitische ideologie die botst met onze Westerse, zogenaamd gender-egalitaire beschaving,’ aldus Lettinga. ‘De reactie van de CDA en VVD om een verbod door te voeren op gelaatsbedekkende kledij breekt met historische tradities van godsdienstvrijheid, zelfbeschikking en tolerantie.’

Maandagmiddag 23 mei hebben als monniken verklede leden van Platform Stop Racisme en Uitsluiting een lijst met 39 aanklachten tegen de regering-Rutte op de deur van de Eerste Kamer gespijkerd.

Het Platform heeft in samenwerking met Defence for Children en Vluchtelingenwerk Nederland een juridische analyse gemaakt van het regeer- en gedoogakkoord.

De schokkende conclusie is dat dit akkoord op 39 punten in strijd is met de Grondwet of internationale mensenrechtenverdragen. Vooral de rechtspositie van kinderen, asielzoekers, homo’s en moslims wordt hiermee serieus aangetast.

Het Platform wil met de 39 aanklachten de leden van de Eerste Kamer wijzen op hun verantwoordelijkheid voor het beschermen van de rechtsstaat.