Archief voor de categorie ‘Culturen’

Extreem-rechts, populisme en het drama in Noorwegen

maandag, juli 25th, 2011

Sean Rayment van de Engelse krant The Telegraph gaat in op de politieke denkbeelden van Anders Behring Breivik, de dader van het drama in Noorwegen, en de verontrustende dreiging die uitgaat van de extreem-rechtse en populistische organisaties, individuen en denkbeelden die op het internet hun weg vinden. Daaronder een beschouwing van publicist Frans Verhagen, die schrijft dat de samenleving vergiftigd is door haat en  onverdraagzaamheid en dat het aan ieder van ons de taak is een nieuw verhaal voor die samenleving te formuleren.

On July 17, Breivik posted a quote on Twitter by the English philosopher, John Stuart Mill, which read “One person with a belief is equal to the force of 100,000 who have only interests.”

The message was a chilling warning of the carnage the 6ft tall, blond psychopath was about to unleash.

The next time the world heard from the 32 year-old businessman was at 3.30pm last Friday when a massive home made bomb detonated in central Oslo, killing seven people and wounding dozens of others.

Two hours later his killing spree moved into overdrive when he shot and killed 85 people, mainly teenagers, attending a Labour Party youth camp on the small island of Utoeya.

Breivik, was born on February 13, 1979 and grew up in western Oslo where, until recently, he lived with his mother in a large apartment in the wealthy suburb of Skoyen.

Superficially, his upbringing appears to have been both middle-class and unremarkable.

He attended the Handelsgym High School in central Oslo before going on to study as an undergraduate and held a masters degree from the Oslo School of Management.

A recent picture of Breivik shows him posing with a younger and older woman, possibly his sister and mother, at a wedding in what appears to be a tropical location.

Details of his young life were still sketch last night.

In his late teens, he completed compulsory national service, where he received military training, leant how to shoot and became a keen hunter.

His only brush with the law appears to have been a minor traffic infringement around 10 years ago – about the same time at which friends claim he became increasingly enamoured with right wing politics.

Another significant event was being baptised into the Protestant church of “his own free will” at the age of 15.

But more recently, he had expressed his disgust at his own church. “Today’s Protestant church is a joke,” he wrote in an online posting in 2009.

“Priests in jeans who march for Palestine and churches that look like minimalist shopping centres.”

By the age of 20, Breivik, who was described as “quiet and modest” became a member of Fermskrittspartiet – The Progress Party – Norway’s largest far-right group – holding several political posts in the party’s youth league, including being chair of his local party.

Writing in the anti-Islamic online forum, Document.no, Breivik stated: “I have worked for FrP (Progress Party) for many years and can guarantee that the FrP would have had less than 10% support would it not have been for choosing Vienna School of Thought [ ]as ideologic foundation”.

His association with the party ceased in 2007, when he failed to pay his membership fees.

By this stage his political views became increasingly radical and the object of his hatred were Muslims, who he believed were responsible for destroying Norwegian society – a fact which he claimed was ignored by the media.

Writing in online forums dating back to 2009, Breivik became increasingly critical of multi-culturalism, which he described as a 50-year failed project and began to cite his hatred of Muslims, who he claimed were a threat to Norwegian society.

In a post in a Norwegian online forum in December 2009, Breivik claimed there was not one country where Muslims have peacefully lived with non-Muslims, stating that instead it has had “catastrophic consequences” for non-Muslims.

He also criticised European policies of trying to accommodate the cultures of different ethnic groups, and claimed a significant minority of young British Muslims backed radical Islamic militancy.

“When did multi-culturalism cease to be an ideology designed to deconstruct European culture, traditions, identity and nation-states?” , stated one entry, posted on February 2nd, 2010.

“According to two studies, 13 percent of young British Muslims aged between 15 and 25 support al-Qaeda ideology,” read another entry dated February 16 last year.

In another rant he wrote offensively of Somali immigrants with “full Norwegian passports sitting at home on benefit”, sending money back to Al-Shabab – a terrorist group with links to al-Qaeda.

In another translated post he wrote: “In many ways intensified the polarization between Muslim and non-Muslim youth among the younger generations.

“There are ten times as many Muslim gangs as non-Muslim. Abuse and harassment is perceived as clear racism and frustration is high because the media ignores this racism in total.

“100 racial / Jihadi murder of Norwegians in the last 15 years are totally ignored as a single murder of a Norwegian racist resulting in a torchlight procession in which 50 000 participants and establishing a Memorial Fund.”

A politician who met Breivik in 2002-2003, when he was apparently interested in local Oslo politics, said he did not attract attention.

“I got the impression that he was a modest person … he was well dressed, it seemed like he was well educated,” recalled Joeran Kallmyr, 33, a Progressive local Oslo politician representing the Progressive Party

“I don’t remember anything special about him … I don’t remember if he had any particular political opinions, he wasn’t really a person who took part of political debate.”

Breivik, who police have described as a Christian Fundamentalist, also claims to have written an 1100 page book entitled “2083″, which espouses his ultra right wing political philosophy and the need to protect western Europe from the threat of Islam.

In another online post, Breivik writes about the conflict in the Britain between the English Defence League (EDL) and the British National Party.

He claims also to have made contact with the EDL and another far-right organisation, Stop the Islamification of Europe (SIOE).

He commented “I have on some occasions discussed with SIOE and EDL and recommended them to use conscious strategies.”

He wrote that the tactics of the EDL are “now to “entice” an overreaction from Jihad Youth / Extreme-Marxists something they have succeeded several times already. The reaction has been repeatedly shown on the news which has boosted EDLs ranks high. This has also benefited GDP. WinWin for both”

Both groups are known to organise via social media such as Facebook. One Facebook user who says he was once with the EDL also claimed that Brievik had been on his friend list.

In another post he states that the agenda of the “Norwegian cultural conservative movement over the next five years” should be the creation of the Norwegian EDL. He has also called for the formation of a “cultural Euro-Tea Party” referring to the grass-roots right wing organisation in the US supported by Sarah Palin.

Outside of politics Breivik, claims to be an avid reader of political books and named George Orwell, Franz Kafka and the American psychologist and philosopher, William James as his favourite author. He also cited on his Facebook page that Winston Churchill as one of his heroes and that he is a fan of classical music and film Max Manus: Man of War.

Brevik is also a keen body builder and, notably, is a member of an Oslo gun club, holding licenses for a rifle, shot gun and a Glock semi-automatic pistol.

He also became a member of Oslo’s masonic lodge and is seen in one recent picture posing in masonic clothing.

Gun ownership is not a controversial subject in Norwegian politics, primarily because of the large hunting fraternity and the number of shooting competitions held in the country.

Firearms in Norway are regulated by the Firearms Weapons Act and all gun owners must have the appropriate licences which are issued by the local police authority but only to applicants with no criminal record.

Although Norway has a large number of hunters, automatic weapons are banned as are powerful handguns.

There are also restrictions on how many guns and owner can possess. For recreational shooters, such as Breivik, only one gun is allowed in each calibre.

Breivik was also a fan of online gaming, with his favourites being Call of Duty, Modern Warfare 2 and World of Warcraft.

On the European World of Warcraft forums, players came together to discuss the shooting and try to make sense of Breivik’s alleged involvement.

Among the group is at least two who say they believe they knew the man and said he was down-to-earth and friendly.

In World of Warcraft, it appears that Breivik played as two characters: A high-level human “mage” and a low-level “Forsaken” “mage”, both under the alias “Conservatism”.

“This is just not happening,” a player who goes by the name Piltavla wrote. “This guy Anders been a great great friend of me, for three to four years now…”

“People can hide their dark sides…” wrote Piltavla. “You had this image of him never being able to harm a fly… he was a very calm and down to earth person,” he wrote. “I spent many nights speaking with him… It’s unbelievable that he’s done this. I feel sick that I ever knew him (to be honest)!”

“You had this image of him never being able to harm a fly… he was a very calm and down to earth person.”

Government records suggest that despite his management qualifications, his early attempts at business were a failure until he established Breivik Geofarm in eastern Norway for the cultivation of “vegetable, melons and tubers”.

The agriculture business would have given Breivik access to nitrogen-based fertiliser – one of the main ingredients of “fertiliser bombs” a device perfected by the IRA during The Troubles.

It also emerged that in the weeks leading up to the atrocity Breivik stockpiled six tons of fertiliser, enough even when refined, to make several devastating improvised explosive devices.

At some stage this year he moved to the small rural town of Rena in Amot, Hedmark county, 86 miles north east of Oslo where his agricultural business was based and where he is believed to have lived until launching Friday’s attacks.

His tirades are certain to be pored over – but so far they have not yielded an answer to one mystery.

Despite all of Breivik’s anti-Muslim rhetoric and his hatred of the multi-cultural society, there was no inkling of his deadly loathing of the Labour youth movement or of his victims – of whom many were like him, blond, blue eyed ethnic Norwegians.

________________________________________________________________________

Het is ons falen om een behoorlijk alternatief verhaal te formuleren dat ons allemaal mede schuldig maakt aan de pervertering van het idee van een samenleving

De komende dagen, misschien wel weken, zal er flink doorgepraat worden over rechts radicale moordenaars. Natuurlijk kan je het de Noor niet aanrekenen dat hij Wilders een fijne vent vindt en zijn programma lovenswaardig. Net zomin als je moslims kunt verwijten dat Mohammed B. een verknipte versie van de Koran hanteert.

Daar gaat het ook niet om. Dat is ook niet het beangstigende van de ontwikkelingen van de laatste jaren. Nee, wat echt zorgen baart is dat de toonzetting, de haat, de onverdraagzaamheid die in de samenleving in brede zin normaal is geworden. Wilders over de Koran, Bosma in zijn dronkenmanspraat over de linksmens. Respect voor een andere mening is ver te zoeken. Toegegeven, dat is geen monopolie van rechts maar de breedte en de penetratie in het dagelijks leven is wel degelijk die van nu en van rechts. Het verdacht maken van mensen met andere ideeën is immoreel en de samenleving ondermijnend.

Veel erger is de collaboratie van de gevestigde machten. Al dat geneuzel over mislukte multiculturele samenlevingen, premiers die hun samenleving mislukt verklaren, ministers die orakelen over ‘terechte’ angst voor buitenlanders, het opstoken van vuurtjes, het weigeren de samenleving positief te benaderen, dat is het domein van de regeringsleiders in vrijwel alle westerse landen. Het vuur waarmee ze spelen kan de eenzame psychopaat doen denken dat wat hij doet ‘nodig is’, of hij nu Breivik heet, Bouyeri of Van der Graaf. Maar vooral doet het de gewone burgers, of een deel daarvan, vermoeden dat er een immense samenzwering tegen hen plaats vindt, een bedreiging van apocalyptische proporties, waartegen alle maatregelen gerechtvaardigd zijn. Wie haat zaait, ook als hij daarvoor niet veroordeeld wordt, oogst dood en verderf. Wie zich niet te weer stelt tegen de haatzaaiers, inhoudelijk en volgens de afgesproken regels, is daarvoor mede verantwoordelijk.

We hoeven geen blaam toe te delen voor wat Breivik heeft gedaan al had ik niet graag willen meemaken wat er gebeurd was als een moslim idioot een golfweekend van conservatieve jongeren overhoop had geschoten. De blaam kunnen we ons allemaal aantrekken. De PVV in Nederland, de radicalen in Denemarken, de Le Pen club in Frankrijk: ze zijn warm omarmd door de gevestigde partijen. Ook de oppositie kan zich niet afzijdig houden. Het probleem is niet dat Wilders en zijn soort bestreden moeten worden. Dat is niet nodig en zou ook zelfdestructief zijn. Het is ons falen om een behoorlijk alternatief verhaal te formuleren dat ons allemaal mede schuldig maakt aan de pervertering van het idee van een samenleving.

Mandela 93

maandag, juli 18th, 2011

Om precies 5 over 8 vanochtend zongen miljoenen Zuid-Afrikaanse schoolkinderen een speciale versie van Happy Birthday. De toegezongene? Nelson Mandela natuurlijk. ‘s Werelds grootst levende legende is vandaag 93 jaar geworden.

Het is voor de tweede keer dat Mandela zijn verjaardag viert op zijn eigen Nelson Mandela-dag. De Verenigde Naties besloten twee jaar geleden dat Mandela zijn eigen dag verdiende. Dat is nu officieel en wereldwijd op 18 juli.

Het is de bedoeling dat de 18de juli voortaan in het teken staat van vrijwilligerswerk. Mensen over de hele wereld – maar vooral veel Zuid-Afrikanen – besteden vandaag 67 minuten van hun tijd aan belangeloos werk voor anderen. Die 67 minuten staan voor de 67 jaar die Mandela actief is geweest voor het algemeen belang.

Madiba’s Special Birthday Song: lyrics

Happy Birthday to you
Happy Birthday to you
Happy Birthday dear Tata
Happy Birthday to you
We love you Tata
We love you Tata
We love you dear Tata
Happy birthday to you.

Nelson Mandela
Nelson Mandela. Nelson Mandela. Ha hona ya tshwanang le wena. x2
Ha hona ya tshwanang le wena, ha hona ya tshwanang le wena. X2
Happy birthday Madiba. Happy birthday Madiba. Ha hona ya tshwanang le wena. X2
Ha hona ya tshwanang le wena, ha hona ya tshwanang le wena. X2
Nelson Mandela. Nelson Mandela. Ha hona ya tshwanang le wena.
Ha hona ya tshwanang le wena, ha hona ya tshwanang le wena. X2

Nelson Mandela thina siyakuthanda unguTata wethu. UTata wethu.
Nelson Mandela thina siyakuthanda. UnguTata wethu. UTata wethu.
Nelson Mandela thina siyakuthanda unguTata wethu. UTata wethu.
Nelson Mandela thina siyakuthanda. UnguTata wethu. UTata wethu.

Happy birthday Nelson Mandela unguTata wethu. UTata wethu.
Happy birthday Nelson Mandela unguTata wethu. UTata wethu.
Happy birthday Nelson Mandela unguTata wethu. UTata wethu.
Happy birthday Nelson Mandela unguTata wethu. UTata wethu.

Nelson Mandela thina siyakuthanda unguTata wethu. UTata wethu.
Nelson Mandela thina siyakuthanda. UnguTata wethu. UTata wethu.
HIP HIP… HOORAY!!!

Madiba

Hoofddoekdebat gaat niet over vrouwen zelf

vrijdag, juli 8th, 2011

‘Dit proefschrift gaat over de politieke debatten en het beleid omtrent vrouwelijke Islamitische kledij in Frankrijk, Nederland en Duitsland, oftewel de hijab. Hoewel er al veel onderzoek is gedaan naar de vraag waarom de hijab in het publieke en politieke debat zo veel stof doet opwaaien, bestaat er maar weinig internationaal vergelijkend onderzoek.’ Dit zegt sociologe Doutje Lettinga in haar proefschrift over de hijab.

‘De Islamitische sluier (hijab) in Nederland is inzet geworden van een politieke strijd om nationale identiteit, net als in andere West-Europese landen. Uit de integratienota van minister Donner (Binnenlandse zaken en Koninkrijksrelaties) blijkt dat het kabinet gezichtssluiers wil verbieden om gemeenschappelijke normen en waarden te beschermen. Maar een wettelijk verbod duidt eerder op een breuk met een Nederlandse historische traditie.’

Dit laatste concludeert Lettinga die 4 juli promoveerde aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Zij maakte een Europese vergelijking van het debat over hoofddoeken en andere vormen van sluiering en analyseerde het politieke debat en beleid in Nederland, Frankrijk en Duitsland over dertig jaar.

De houding van landen ten opzichte van de sluier wordt beïnvloed door nationale tradities in de omgang met religie, etniciteit en gender, blijkt uit het onderzoek van Lettinga. Hierdoor bestaan er duidelijke verschillen in het beleid van Nederland, Frankrijk en Duitsland. Terwijl Frankrijk in 2004 een verbod op religieuze kledij doorvoerde in openbare scholen, mogen leerlingen in Nederland en Duitsland wel hoofddoeken dragen. In Nederland mogen ook leerkrachten en reguliere ambtenaren uitdrukking geven aan hun religie, terwijl Frankrijk en een groot deel van de Duitse deelstaten dit verbieden. Sommige deelstaten staan leerkrachten echter wel toe het nonnenhabijt of het keppeltje te dragen.

‘Populistische partijen weten de sluier te agenderen als een symbool van een Islamitische ideologie die botst met onze Westerse, zogenaamd gender-egalitaire beschaving,’ aldus Lettinga. ‘De reactie van de CDA en VVD om een verbod door te voeren op gelaatsbedekkende kledij breekt met historische tradities van godsdienstvrijheid, zelfbeschikking en tolerantie.’

Omar Ahmad (1965-2011)

woensdag, mei 11th, 2011

Een week na dat al-Qaidaleider Osama Bin Laden in zijn Pakistaanse villa werd doodgeschoten overleed Omar Ahmad, de burgemeester van San Carlos, Californië. Op de website van Religion Dispatches heeft Hussein Rashid een liefdevol portret van de inspirerende Amerikaanse moslim geschreven.

Waar Osama niets anders dan haat en geweld predikte, bracht Ahmad hoop, compassie, liefde, humor en vriendschap, aldus Rashid. Burgemeester van het 30.000 inwoners tellende stadje halverwege San Francisco en San Jose, maar ook getypeerd als een 21ste eeuwse Hemingway: liefhebber van sigaren, verhalenverteller, Silicon Valley ondernemer, piloot, bergbeklimmer, fan van cowboylaarzen.

Hij weigerde te spreken over ‘moslim’ en ‘niet-moslim’; hij prefereerde ‘buren’. Zoon van immigranten uit Pakistan, werkte hij zich op binnen de wereld van de informatica – Google, Napster en Netscape. Maar in plaats van de virtuele wereld, lag zijn hart bij het opbouwen van een echte gemeenschap. Via de gemeenteraad van San Carlos werd hij gekozen als burgemeester. “En daar deed hij wat alle Amerikaanse burgemeesters doen,” schrijft Rashid. “Het gevecht aangaan met de vakbond van brandweerlieden.”

Achter de schermen werkte hij hard op de moslimgemeenschap in de Verenigde Staten op te bouwen en van advies te voorzien. “Voor Omar was er geen onderscheid tussen zijn geloof en zijn land.” Hij was mede-oprichter van CAIR, de Council on American-Islamic Relations.

Omar Ahmad stierf aan een hartaanval. Hij werd 46 jaar.

YouTube voorvertoningsafbeelding

Kabinet kiest voor reproductieve gezondheid en rechten

woensdag, april 20th, 2011

Nederland kiest voor een integrale benadering van SRGR (Seksuele en Reproductieve Gezondheid en Rechten) en HIV/Aids. Daarmee is HIV-Aids onlosmakelijk verbonden met een van de vier prioritaire thema’s in het ontwikkelingsbeleid van staatssecretaris Knapen. Dat staat in een brief die Knapen op 19 april aan de Tweede Kamer heeft gestuurd.

Het overgrote deel van de hiv infecties treedt op door onveilige seks of, in mindere mate, door overdracht van moeder op kind tijdens de zwangerschap of borstvoedingsperiode. Onderliggende factoren als onvoldoende kennis, seksueel geweld, de ondergeschikte positie van meisjes en vrouwen, discriminatie van seksuele minderheden en onvoldoende toegang tot seksuele en reproductieve gezondheidszorg en middelen als condooms, ondermijnen seksuele en reproductieve gezondheid en rechten én vergroten het risico op hiv. Het terugdringen van hiv infecties onder pasgeborenen vereist goede zwangerschapszorg voor alle vrouwen. Bovendien is hiv/aids de belangrijkste doodsoorzaak van vrouwen in de reproductieve leeftijd (15 – 49 jaar), en is de moedersterfte gelijk gebleven of zelfs gestegen in landen die kampen met een ernstige aidsepidemie.

In het kader van SRGR zal Nederland zich vooral inzetten voor de thema’s seksualiteit en jongeren, toegang tot anticonceptie, verbetering van seksuele en reproductieve zorg, inclusief veilige abortus, en mensenrechten. Het kabinet wil ook op deze thema’s de kennis van het Nederlandse bedrijfsleven en kennisinstituten zoveel mogelijk benutten om de meeste meerwaarde te kunnen bieden in ontwikkelingslanden.

Islamhaters weten zich geen raad met Egyptische revolutie

donderdag, februari 10th, 2011

Op Closer, het blog van Martijn de Koning een mooi stuk van gastblogger Roel Meijer. De docent Moderne geschiedenis van het Midden-Oosten aan de Radboud Universiteit gaat in op de spagaat van islambashers en de revolutie in Egypte.

Meijer schrijft:

“De Nederlandse islambashers, zoals Hans Jansen, moeten de afgelopen twee weken zich achter hun oren hebben gekrabd. Is het dan toch mogelijk dat moslims even vergeten zijn dat ze moslims zijn? Dat ze zo maar in opstand komen tegen een regime? Dat ze niet zoals altijd slaafs de bevelen van machthebbers volgen? Zijn Egyptenaren niet vergeten dat ze a) inherent passief zijn, dom, traditioneel, of nog liever, b) radicaal, haatdragend, antiwesters en gewelddadig? In plaats daarvan zijn de afgelopen twaalf dagen honderdduizenden mensen vreedzaam de straat opgegaan en hebben burgerrechten geëist: transparantie, gelijke rechten, eerlijke verkiezingen en een eind aan corruptie. Rationeler—lees westers volgens de islambashers—kan het niet.

Maar gelukkig duurde het niet lang of de critici hadden een verklaring voor dit merkwaardige fenomeen dat al hun vaststaande ideeën over moslims bevestigde. De demonstraties zijn geen inleiding tot hervormingen, maar een voorbode van een islamitische revolutie die moet leiden tot het aan de macht komen van de politieke islam, vertegenwoordigd door de Moslim Broederschap, die gezien wordt als de bron van het islamitische terrorisme. Daarmee waren de gebeurtenissen weer makkelijk te duiden in het apocalyptische wereldbeeld van de islamhaters die de islam zien als het pure kwaad, de antithese van het verlichtingsideaal dat de demonstranten eigenlijk vertegenwoordigden.

Eigenlijk spreken die islamhaters zichzelf op fundamentele wijze tegen. Hun gedachtegang is namelijk fundamenteel in tegenspraak met het zichzelf toegeëigende monopolie van de islamhaters op verlichting, namelijk dat je open staat voor nieuwe informatie en niet alles meteen in een goed-kwaad sjabloon plaatst. In plaats daarvan houden ze er een soortgelijke redenering op na als die van Mubarak: mij of de chaos. In feite stellen zij zich aan de kant van de autoritaire staat. Tegelijkertijd is dit ook de redenatie van Israel, die alleen interesse toont voor regimes in de regio die het vredesverdrag naleven; wat ze doen met de eigen bevolking is verder van weinig belang. (…)

Uit allerlei aanwijzingen blijkt dat de islamistische beweging op zijn retour is. De laatste decennia zijn de tekortkomingen van de islamistische beweging duidelijk aan het licht gekomen. Bij gebrek aan een programma en een wezenlijke hervorming van de maatschappij was de Moslim Broederschap gedwongen steeds meer politieke ideeën uit het Westen over te nemen en verwaterde haar oorspronkelijke ideeëngoed. Een islamitische staat ging overboord, de toepassing van de shari’a bleek ingewikkelder dan men dacht en het toepassen van geweld was al veel eerder geen succesformule gebleken. De jihadisten spelen in dit verhaal dan ook geen enkele noemenswaardige rol.

De betogingen van de afgelopen tijd leken dat beeld te bevestigen. Jammer dat de islambashers graag hun eigen vijanden in stand willen houden en dat de belangen van het Westen zelden parallel lopen met die van de Arabische bevolking. Iedereen was eigenlijk wel toe aan iets anders. De Egyptische facebook generatie had juist een aardige combinatie weten te vinden tussen individualisme en flashmobs, prudentie en duivelse moed, rationalisme en pathos.

Discussie over segregatie onderwijs

dinsdag, februari 8th, 2011

Veel discussie over de uitlatingen van minister van Onderwijs Marja van Bijsterveldt over zwarte en witte scholen. In een interview met de Volkskrant zei ze het kabinet het bestaan van zwarte scholen gewoon accepteert. Het gaat haar om kwaliteit. In de reacties lijkt de klassieke tegenstelling tussen links en rechts weer terug te keren. Lijkt, want bijvoorbeeld de links-liberale De Groene Amsterdammer valt de minister bij. “Ze heeft gelijk. Het beleid kan er beter op gericht zijn te voorkomen dat er zwakke scholen ontstaan of voortbestaan, bevolkt door kansarme leerlingen. Of die nu wit of zwart zijn, en wonen in Amsterdam of Oost-Groningen, is van minder belang,” schrijft De Groene.

In een reactie op de plannen van het kabinet zeggen ouders die actief werken aan gemengde scholen zich in de steek gelaten te voelen door de minister. In de Volkskrant van 8 februari zeggen zij: “Het gaat niet alleen om kwaliteit, het gaat om ontmoeting.” Directeur Herman Willighagen van de Arentschool in Rotterdam: “Uiteraard gaat het in eerste instantie om kwaliteit. Maar vanuit pedagogisch oogpunt vinden wij het belangrijk dat leerlingen een school bezoeken die een afspiegeling van de wijk én van de hele samenleving vormt.”

Sjaak Mestrum, adjunct-directeur van De Boschakker in Eindhoven: “Na wat aanvankelijk argwaan aan beide zijden – Turkse en Marokkaanse ouders dachten dat die witte ouders de boel kwamen overnemen en blanke ouders vroegen of de school wel een kerstboom had – is de school nu een perfect voorbeeld van integratie. De hele sfeer is veranderd. Alle ouders zijn meer betrokken bij het onderwijs en in plaats van een 90-10-verdeling, is de school nu 50-50. Net als de wijk.”
Conclusie: het gaat bij het mengen niet zozeer om het opkrikken van het niveau. Het gaat om het maatschappelijke aspect.

YouTube voorvertoningsafbeelding

Een jaar geleden schreef Anja Vink, freelance onderwijsjournalist, in NRC Handelsblad dat “De oorzaak voor het falen van ‘zwarte’ scholen niet de kleur, het geloof, de taal of de cultuur van de leerlingen is, maar de achterstand en de armoede die dominant zijn op deze scholen.” Haar conclusie: “Het persoonlijke belang van de kinderen van ouders uit de middenklasse is dat zij op een school met leerlingen van alle kleuren en afkomst van jongs af aan leren om te gaan met verschillen. Een letterlijk broodnodige eigenschap om je staande te houden in een snel globaliserende samenleving die in hoog tempo kennis, armoede en mensen van verschillend pluimage rond pompt. Maar er is ook een simpel economisch eigenbelang: een land met een onderwijssysteem dat een grote groep leerlingen niet weet op te leiden voor een zogenoemde kennismaatschappij waar een groot tekort is aan goed gekwalificeerd personeel, snijdt zich lelijk in de eigen vingers.”

Pieter Hilhorst, politicoloog en columnist, gaat in de Volkskrant van 15 februari in  op de voorstellen van Van Bijsterveldt. Zijn conclusie: “Het accepteren van segregatie heeft dus helemaal niks te maken met een zakelijke keuze voor kwaliteit. Van Bijsterveldt maakt een cynische keuze voor de weg van de minste weerstand. Een cynische keuze om tienduizenden allochtone en autochtone kansarme kinderen te veroordelen tot scholen waar ze niet de kans krijgen hun talenten ten volle te ontplooien. We moeten niet strijden tegen segregatie in het onderwijs omdat Noah en Graciano zo’n mooi plaatje vormen.
Zo romantisch is de gemengde school lang niet altijd (maar daarover een andere keer meer). Het is veel zakelijker. Juist omdat kwaliteit zo belangrijk is, moeten we segregatie bestrijden. Een goede school mag geen voorrecht worden voor blanke hoogopgeleide kinderen. Het moet een recht zijn voor alle kinderen.”

Sustainisme

woensdag, februari 2nd, 2011

Meer dan honderd miljoen mensen houden zich onder verschillende noemers wereldwijd bezig met een opkomende culturele beweging die  Michiel  Schwarz en Joost Elffers de naam “sustainisme” hebben gegeven. “Door maatschappelijke ontwikkelingen als groen, duurzaamheid, alsook sociale media  in  één woord te vangen,  laat je zien dat het een culturele verschuiving is, die vergelijkbaar is met hoe het modernisme in de vorige eeuw onze leven bepaalde.” Dit is de boodschap van het manifest ‘Sustainism Is the New Modernism’,  dat Schwarz en Elffers afgelopen maand in New York presenteerden.

Het manifest is positief van toon en prachtig vormgegeven. “Het is inderdaad diezelfde  toon van “hope en change” uit de campagne van Barack Obama”, typeert cultuursocioloog Michiel Schwarz, vanuit zijn huidige standplaats Berkeley, Californië,  de sfeer van het boek.  Een boek vol slogan-achtige typeringen en uitspraken, die de tijdgeest van de nieuwe cultuur van het sustainisme verwoorden, zijn grafisch vormgegeven als manifest met symbolen en logo’s. Je vindt er de op het Keltische klavertje drie gebaseerde cyclische “trefoil-knoop” die staat voor sustainisme, waar alles met alles is verbonden.

Andere door Joost Elffers  ontworpen logo’s verbeelden hedendaagse maatschappelijke ontwikkelingen zoals “lokale productie”, obesitas of Fossil-Fuel-Foodprint. Hun krachtige taal in beeld en cadans sluit aan bij onze visueel ingestelde samenleving. “Met dit manifest in deze nieuwe beeldtaal hopen we de maatschappelijke beweging van het sustainisme zichtbaar te maken en kracht bij te zetten”.

Is sustainisme het ideaal waarnaar ze streven? “Nee, het is niet ons ideaal en we hebben het ook niet uitgevonden. Wij zijn cultuurbeschouwers, die wereld om ons heen beschrijven”, antwoordt Schwarz. “Het gaat namelijk in het hier-en-nu niet langer over klimaatverandering òf energieschaarste òf 24-uur wereldwijde verbondenheid via het internet; het gaat over het dieperliggend gedachtegoed van een netwerksamenleving waar waarden gelden als delen, lenen en uitwisselen in een open source-cultuur.”
Schwarz en Elffers waren overigens verbaasd toen ze al googlend ontdekten dat het woord sustainisme, afgeleid van sustainability niet bestond en dus introduceerde zij het.

“Kijk je  door de bril van het allesomvattende begrip sustainisme dan zie een gemeenschappelijk gedachtegoed, waar duurzaamheid, connectiviteit alsook een opkomend lokalisme samengaan. Door ze onder één noemer te brengen wordt een paradigmaverschuiving in onze cultuur zichtbaar. Dat is de verschuiving van een modernistische naar een sustainistische wereld”. Schwarz en Elffers voorspellen dat binnen tien tot twintig jaar het sustainisme de heersende manier van denken is.

In deze nieuwe culturele fase zijn mensen met elkaar verbonden, maar waar ligt in deze   netwerksamenleving de verantwoordelijkheid? “In het netwerk!” Schwarz illustreert deze vorm van verantwoordelijkheid met wat er gebeurde rondom Youp van ’t Hek en zijn actie tegen klantenservice bij telecombedrijven. “Mensen verzamelden zich spontaan voor dat moment en die zaak rondom Youp van ’t Hek en gaven hem tijdelijk een zekere autoriteit. Maar hier is geen sprake een gezagsverhouding. Mensen nemen hun verantwoordelijkheid weer terug.”

Het is bijvoorbeeld voor de oude modernistische politieke cultuur moeilijk de complexiteit van de opkomende netwerksamenleving te hanteren. “Zo vlucht het huidige kabinet in ‘vroeger’ en eist vanuit een hiërarchische traditie eenvormigheid en integratie. Sustainistische waarden zijn nu juist verbinden, authenticiteit en respect voor het verschil.” Ook een hiërarchie in nationaal, provinciaal, gemeentelijk en de buurt wordt als te veel naar binnen gekeerd ervaren. Voor de generaties onder de 40 bestaat deze verscheidenheid naast en door elkaar.

“All locals are globally connected”, vat Schwarz  kort samen. “Oftewel kleinschaligheid van de buurt is voor iemand  even vanzelfsprekend en gewenst als  de grootschaligheid van globalisme via internet. We leven lokaal en zijn tegelijkertijd wereldburgers. Het is de lokale boerenmarkt én Twitter, het cafe én CNN, het plein én Facebook.”

Désirée Crommelin
www.het-interview.nl

Psycholoog Dotsch promoveert op onderzoek vooroordelen en stereotypen

maandag, januari 10th, 2011

Diep in ons brein hebben we allerlei vooroordelen en stereotypen opgeslagen. Die informatie is van invloed op hoe we mensen zien en hoe we met ze omgaan. “Of we willen of niet, we stoppen alles en iedereen in hokjes. Op straat zien we geen losse individuen, maar mannen en vrouwen, Nederlanders en Marokkanen, jongeren en ouderen. ‘Dat is niet iets waar je over hoeft na te denken, het gebeurt gewoon”, zegt sociaal psycholoog Ron Dotsch in het Nederlands Dagblad van 10 januari. ‘Sociale categorisatie’, heet dat in psychologentaal. “Daar wordt al jaren over nagedacht”, zegt Dotsch, “maar hoe doet je waarneming dat precies? Daar was nog maar weinig over bekend.”

Op 18 januari hoopt Dotsch te promoveren aan de Radboud Universiteit Nijmegen. “Het menselijk brein moet wel categoriseren om de ontzettend grote chaos van binnenkomende informatie te kunnen begrijpen”, zegt de promovendus. “Zo kunnen we op basis van weinig informatie besluiten hoe we met iemand omgaan. Het stelt ons in staat om dingen te kunnen voorspellen over mensen. Iedereen doet dat. En niet alleen bij mensen, maar bijvoorbeeld ook bij appels en peren. We herkennen iets als een appel en delen het dan in: fruit, lekker, gezond, dat kunnen we eten.”

Aan de hand van talloze stereotypen die opgeslagen liggen in het menselijk brein heeft Dotsch onderzoek gedaan naar hoe die beelden door mensen worden gebruikt. “Je kunt bijvoorbeeld het idee hebben dat Marokkanen crimineel zijn en dat Chinezen aan hun ogen te herkennen zijn. Ergens in onze hersenen wordt wat wij zien, omgezet in de gedachte: ‘dat is een Marokkaan’, of: ‘dat is een peer’. Dat is een automatisch, maar tegelijk uitermate complex proces”, aldus Dotsch. “We hebben een bouwplan in ons hoofd van hoe bijvoorbeeld een typische Marokkaan er uitziet. Als binnenkomende informatie van wat je ziet overeenkomt met jouw beeld van hoe een Marokkaan eruit ziet, zeg je: dat is een Marokkaan. Kort door de bocht kun je zeggen: als mensen het beeld in hun hoofd hebben dat Marokkanen crimineel zijn, dan zal dat beïnvloeden wie ze wel of niet Marokkaan noemen. Criminele gezichten zullen ze dan eerder in de categorie ‘Marokkaan’ stoppen dan iemand die niet zo bevooroordeeld is. Dat is een heel subtiel proces.”

Er zijn volgens de psychologie twee soorten vooroordelen: expliciete en impliciete. Expliciet is een mening, impliciet zijn associaties gevormd door jarenlange ervaringen. “Door wat je in de media hoort of door wat je ouders aan tafel zeggen, of door een traumatiserende ervaring. Die associaties bouw je op en hoeven helemaal niet overeen te komen met je mening.”

Migranten vragen weinig hulp bij opvoeding, onderwijs en gezondheid

donderdag, december 9th, 2010

Migranten maken relatief weinig gebruik van hulp bij opvoeding, onderwijs en gezondheid. Terwijl ze wel vaker opgroei-, ontwikkelings- en gezondheidsproblemen hebben dan autochtone Nederlanders. Dit toont het SCP-onderzoek ‘Naar Hollands gebruik? Verschillen in gebruik van hulp bij opvoeding, onderwijs en gezondheid tussen autochtonen en migranten’.

Hoewel migranten vaker problemen hebben dan autochtonen op gezondheids- en opvoedingsgebied, zoeken ze minder vaak hulp hiervoor dan autochtonen. Dit laat het onderzoek Naar Hollands gebruik? van het Sociaal Cultureel Planbureau zien.
Verschillen tussen migranten en autochtone Nederlanders in kenmerken als opleidingsniveau, gezinsvorm en belang van religie verklaren slechts een deel van het verschil in voorzieningengebruik. Migranten kijken vaak anders aan tegen problemen dan autochtone Nederlanders, en ze zijn niet altijd positief over de voorzieningen. Het zoeken van hulp is – vooral voor migrantenouders – niet altijd even gemakkelijk, en de beschikbare hulp sluit vaak onvoldoende aan.
In het SCP-rapport gaan de onderzoekers voor een viertal voorzieningen na in hoeverre er verschillen bestaan in het gebruik ervan tussen autochtoon Nederlandse en migrantenjeugdigen (en hun ouders). Er is gekeken naar formele opvoedingsondersteuning, speciale onderwijs-voorzieningen, de huisarts, en het gebruik van anticonceptie, abortus en soa-testen. De uitkomsten zijn gebaseerd op literatuurstudie, interviews met experts en (waar mogelijk) kwantitatieve data-analyses.

Veel problemen, weinig hulp
Wanneer jeugdigen en hun ouders problemen ervaren bij opvoeding, onderwijs en/of gezondheid, kunnen zij gebruikmaken van algemene voorzieningen. In beginsel zou het gebruik hiervan voor alle jeugdigen en ouders gelijk moeten zijn, ongeacht hun culturele achtergrond. Dit is echter niet altijd het geval. Zo zoeken Turks- en Marokkaans-Nederlandse ouders door de bank genomen minder vaak hulp of advies bij de opvoeding. Toch zijn er in deze gezinnen juist wel vaker opvoed- en opgroeiproblemen.
Niet-westerse migrantenjeugdigen, met name die van Turkse en Marokkaanse herkomst, zijn relatief weinig te vinden op speciale scholen voor kinderen met gedragsproblemen. Ook hier geldt echter dat ze vaker met deze problemen kampen dan de autochtoon Nederlandse jeugd. Jeugdigen van niet-westerse herkomst hebben tevens een grotere kans op leerproblemen en handicaps; deze kinderen zitten echter wel relatief vaak op speciale scholen.

Gezondheidsproblemen komen eveneens vaker voor bij niet-westerse migrantenjongeren. Vooral Turkse Nederlanders hebben frequenter contact met de huisarts. Jongeren van Surinaamse en Antilliaanse herkomst laten zich het vaakst testen op soa’s. Ook tienerzwangerschappen komen relatief veel voor onder deze jongeren, wat voortkomt uit hun inconsequente gebruik van anticonceptie. Indien zwanger besluiten Marokkaans-Nederlandse meisjes naar verhouding het vaakst tot een abortus.

Gezinnen
Er zijn verschillen tussen niet-westerse migranten en autochtone Nederlanders en ook tussen de migrantengroepen onderling. Turkse en Marokkaanse Nederlanders zijn vaak laagopgeleid en hechten meer dan autochtone ouders belang aan religie. Alleenstaand ouderschap komt weer veel voor onder Surinaams- en Antilliaans-Nederlandse vrouwen. Deze en andere achtergrondkenmerken spelen veelal een rol bij het verklaren van het (relatief geringe) gebruik van de onderzochte voorzieningen door migranten. Ook andere factoren zijn echter van belang, zoals de mate waarin migranten de voorzieningen willen dan wel kunnen gebruiken.

Schaamte
Migranten en autochtone Nederlanders staan anders tegenover het gebruik van de onderzochte voorzieningen. Zo zoeken migrantenouders en -jeugdigen minder hulp dan autochtone Nederlanders omdat ze anders aankijken tegen problemen en gedragingen. Niet-westerse migranten lijken zich vaker te schamen voor problemen of zien de ernst er niet van in. Zij (h)erkennen gedrags- en ontwikkelingsproblemen niet altijd en zoeken hier dan ook minder vaak hulp voor. Verder heerst er in Turks- en Marokkaans-Nederlandse kringen nog een sterk taboe op seks voor het huwelijk, terwijl jongeren met een Surinaamse of Antilliaanse achtergrond meer vrijgelaten worden en juist veel experimenteren op seksueel gebied.

Wantrouwen
Migranten oordelen ook niet altijd positief over de voorzieningen. Zo is er bij een deel van hen sprake van wantrouwen en een negatief beeld van zorgverleners.
Migranten zijn soms bang niet goed begrepen te worden, of om onder druk gezet te worden om te ‘vernederlandsen’. Daarnaast hebben migranten veelal andere verwachtingen van hulpverleners. Zo zijn veel migranten van huis uit gewend aan artsen die snel medicijnen voorschrijven. In Nederland zijn huisartsen Nordin Dahan, kinderartsdaarin terughoudender. Migranten zijn dan ook vaak niet tevreden over hun bezoek aan de huisarts.

Niet voor alle jeugdigen of ouders die gebruik willen maken van hulp bij opvoeding, onderwijs en/of gezondheid, is dit even gemakkelijk. Migrantenouders weten vaak onvoldoende waar ze terechtkunnen voor hulp en advies. Door taal- en communicatieproblemen begrijpen hulpverleners en migranten elkaar soms niet. Het hulpaanbod sluit ook niet altijd goed aan bij hun wensen. Op specifieke vragen over de opvoeding van hun kinderen – zoals hoe om te gaan met de waarden en normen in Nederland – heeft de hulpverlening niet altijd een goed antwoord paraat..

Bron: Wereldjournalisten