De negatieve houding ten opzichte van homoseksualiteit in de Marokkaanse gemeenschap moet verdwijnen, vindt het Samenwerkingsverband van Marokkaanse Nederlanders (SMN). Niet alleen om Marokkanen te helpen de weg te vinden in de Nederlandse samenleving, maar ook omdat Marokkaans-Nederlandse homoseksuele, biseksuele lesbische en transgender jongeren in hun gemeenschap in de knel komen.

Met de aanbieding van het rapport “Op zoek naar balans, homo-emancipatie onder Marokkaanse Nederlanders” sloot het SMN gisteren een drie jaar lopend project af.
 
Drie jaar lang werd er in de Marokkaanse gemeenschap gediscussieerd. Door jongeren, ouderen en met religieuze leiders. Aanvankelijk reageerde een deel van de achterban van het SMN negatief op het thema van het programma, maar de initiatiefnemers zetten door. “In de sfeer van respect voor elkaars vrijheid en identiteit moeten we durven spreken over homogeweld en discriminatie.”
 
Rekening houdend met de gangbare opvattingen in de gemeenschap bewoog SMN zich door het mijnenveld van vooroordelen en misvattingen. In bedekte termen werden dialoogbijeenkomsten en theater stukken over ‘seksuele diversiteit’ aangekondigd. Wie te ver voor de troepen vooruitloopt, zoals Ahmed Marcouch wel eens wordt verweten, verliest de achterban die hij nu juist wil overtuigen. “Marcouch gebruikt zijn bekendheid om een minderheidsstandpunt te verkondigen”, zegt Hasib Moukaddim van SMN. “ Dat kan. Wij willen de kritische massa in de gemeenschap aanboren om te praten, begrip te kweken en tot acceptatie te komen.”
 
Langzaam  ontstond er meer openheid. Voor een deelneemster aan een dialoogbijeenkomst viel ineens het gedrag van een vriendin, veertig jaar geleden, op zijn plaats. Voor het eerst spraken ouders en jongeren openlijk over homoseksualiteit. Soms in termen van ziekte en zonde, maar vaak ook in de overtuiging dat oordelen aan Allah is. Na een geanimeerde discussie in Amsterdam Nieuw-West spraken buurtbewoners af dat iedereen mag vinden wat hij vindt, maar dat iedereen zich in de wijk veilig moet voelen en zich moet kunnen uiten. Abdelkader Salhi van Attanmia, een van de partners het project, benadrukt het belang van openheid in het gezin. “ Hoe je over de ander praat heeft echt met je opvoeding te maken.”
 
Verlichtingsfundamentalisme
 
De aanname dat de islam homoacceptatie in de weg staat is te gemakkelijk, vinden deelnemende organisaties. Religie is ingebed in cultuur, en die is veel breder. “Homo-vijandigheid heeft ook te maken met hoe je aankijkt tegen mannelijkheid, vrouwelijkheid en voortplanting”, zegt socioloog Laurens Buijs, en komt in alle bevolkingsgroepen voor.” Onderzoek van onder meer Buijs en Duyvendak toont aan dat daders van geweld tegen homo’s niet ‘voornamelijk door moslims, met name Marokkanen’ wordt gepleegd zoals de PVV beweert.
 
Ook Nederland krijgt een veeg uit de pan: “Nederlanders zijn homo’s gaan zien als de grote verliezers van de multiculturele samenleving”, schijft Buijs in de SMN publicatie. Hij hekelt het ‘verlichtingsfundamentalisme’ . “De homo-emancipatie werd in Nederland als voltooid beschouwd totdat migranten (met name moslims) roet in het eten gooiden omdat zij geen kaas hebben gegeten van ‘onze’ verlichtingsidealen. Fijntjes wijst Buijs erop dat homotolerantie niet in de Nederlandse genen verankerd zit . Tot 1971 konden homo’s strafrechtelijk worden vervolgd. En de helft van de VVD-fractie stemde in 1996 nog tegen het homohuwelijk.
 
Uit de kast?
 
Voor emancipatie van homo’s bestaat geen blauwdruk. Waar voor Nederlanders ‘uit de kast komen’ het ultieme doel lijkt te zijn, ligt dat onder Marokkaanse homojongeren niet zo scherp. Zij maken zich zorgen om het geluk van hun ouders en willen niet confronteren, maar verzoenen. Een reden waarom allochtone homo’s zich vaak niet thuis voelen bij het activistische COC. De Marokkaanse homojongeren in het panel in Rasa zijn allemaal uit de kast, zij het dat sommigen daar een hoge prijs voro betaalden. Zij zouden niet zomaar iedereen adviseren met zijn geaardheid naar buiten te komen. “Het is maatwerk”, zegt Mohammed Chaibi, “iedereen kent zijn eigen familie het beste.” Ikram Daaraoui voegt toe: “Het hangt ook af van hoe sterk je bent en hoe groot je netwerk is. Steun van anderen wanneer je besluit uit de kast te komen is heel belangrijk.”
 
Of ze er nooit genoeg van heeft om altijd maar door het leven te gaan met het etiket ‘Ikram, de Marokkaanse lesbienne’ terwijl een mens meer is dan zijn geaardheid. “Tja, Ikram is Marokkaans en Ikram is lesbisch”, zegt ze . “ Zolang het nodig is moet dat gezegd worden.”
 
‘Het is niet jouw taak om liefde te zeken, maar om binnen jezelf alle barrières te zoeken en te vinden die je ertegen hebt opgebouwd’ citeert het SMN de Perzische denker Rumi. De kritische massa is in beweging gekomen. Langzaam.

Bron: Wereldjournalisten

22 Overwegend Marokkaanse (hetero) jongen praatten het afgelopen weekend met elkaar en met homo’s over hun perceptie van homoseksualiteit. Hun indrukken zijn vastgelegd in een korte videoreportage.

In De Dialoog praten mensen met verschillende achtergronden samen over homoseksualiteit. In een open gesprek wisselen zij hun ideeën en ervaring uit vanuit een culturele, religieuze of levensbeschouwelijke achtergrond. Stichting Malaica is gericht op het wegnemen van acceptatieweerstanden als gevolg van fricties en frustraties over homoseksualiteit. Samen organiseerden zij 26 en 27 november het “Shout Out.Respect 4 Diversity” trainingsweekend over homoseksualiteit voor 22 overwegend Marokkaanse jongeren . De hetero meiden en jongens hebben veel indrukken opgedaan, zo blijkt uit het videoverslag van de dag. Vooral de ontmoeting met ‘echte homo’s’ op zaterdagmiddag deed ogen openen. De meiden komen zichtbaar in beeld met hun ervaringen. Na enig aandringen wilde enkele Marokkaanse jongens wel vragen beantwoorden, mits ze niet herkenbaar in beeld zouden komen.

Bron: Wereldjournalisten

Bijna zeven van de tien lezers van Binnenlands Bestuur (68 procent) vinden dat een ambtenaar mag weigeren homostellen te trouwen. Dat blijkt uit de resultaten van een enquête gehouden via www.binnenlandsbestuur.nl. De enquête, bestaande uit vier stellingen, werd 6.936 keer ingevuld.

64 procent vindt dat het voldoende is als een gemeente er voor zorgt dat homostellen kunnen trouwen in de gemeente waar zij wonen. De helft (52 procent) van de respondenten kwalificeert de discussie over weigerambtenaren als een ‘Haagse discussie’.

Op de stelling ‘de beslissing over het al dan niet gedogen van weigerambtenaren is een principiële keuze die in Den Haag moet worden gemaakt en voor alle gemeenten moet gelden’, zegt 42 procent van de respondenten ‘ja’, 53 procent ‘nee’ en 5 procent weet het niet.

De Tweede Kamer nam vorige week een motie aan die bepaalt dat weigerambtenaren niet mogen aanblijven. Het kabinet heeft gezegd de motie vooralsnog niet uit te voeren, in afwachting van een advies van de Raad van State hoe om te gaan met weigerambtenaren.

Volgens CDA-minister Donner van Binnenlandse Zaken moet gelijke behandeling van burgers worden gegarandeerd, maar moet ook iedere Nederlander benoembaar zijn in overheidsdienst, ongeacht zijn persoonlijke opvattingen. Volgens een inventarisatie van homobelangenvereniging COC zijn er in Nederland 93 trouwambtenaren die vanuit hun levensovertuiging geen homohuwelijke willen sluiten.

Veel gemeenten eisen van nieuw aan te stellen trouwambtenaren dat zij alle volgens de wet mogelijke huwelijken sluiten. Volgens het COC zijn er 23 gemeenten die van die lijn afwijken.

In Binnenlands Bestuur van deze week staat een reportage gemaakt in het Zeeuwse Reimerswaal, dat twee weigerambtenaren telt. Burgemeester Aeilt Jan Huisman zegt: ‘Wij voeren de wet uit. Maar hoe wij dat doen, is onze zaak.’

Scott Kugle is hoogleraar Zuid-Azië en Islam Studies aan Emory University in Atlanta, V.S. In 2003 kwam hij tweemaal ‘uit de kast’: als homo en als moslim. In dat jaar publiceerde hij voor het eerst over homoseksualiteit in islam, in een essay in de bundel Progressive Muslims: on Gender, Justice and Pluralism. Voor collega-wetenschappers was zijn islamitische overtuiging een verrassing, voor zijn mede-gelovigen kwam zijn homoseksualiteit als een verrassing.

Tot in de jaren tachtig van de vorige eeuw werd Islamitische studies, ondergebracht bij de faculteit Orientalisme, gedomineerd door tekstwetenschappers. Nieuwe wetenschappers brachten in de jaren erna het vakgebied in verbinding met religiestudies, feminisme, religiedialoog, en progressieve politieke analyse. Weer later gingen jonge onderzoekers de wereldgodsdienst bekijken vanuit sexualiteit en gender. “Maar het waren steeds niet-moslims die dit baanbrekend onderzoek verrichten,” zegt Kugle in een interview met Religion Dispatches. “Wat miste was een betrokkenheid vanuit de islamitische traditie zelf. Die verbinding kwam met de komst van feministische moslimwetenschappers. Zij brachten de methode van kritische maar toch gelovige manier van onderzoek, die de basis vormde voor een nieuwe generatie wetenschappers, zoals Leila Ahmed en Amina Wadud. De aanslagen in 2001 gaven aanleiding om de islamstudie nog verder uit te bouwen. “Wij vonden dat de islam gekaapt was door extremisten en reactionairen, ” zegt Kugle. “We moesten ons meer openlijk uitspreken, met als doel om de islam terug te krijgen.”

Het duurde echter nog zeven jaar voordat Kugle zijn eerste boek publiceerde dat expliciet gaat over homoseksualiteit in de islam. In 2010 verscheen Homosexuality in Islam: Islamic Reflection on Gay, Lesbian and Transgender Muslims. In de tussenliggende jaren was Kugle actief in een aantal groepen, waarvan de bekendste de Al-Fatiha Foundation is. De publicatie van het 2003-essay bracht naast veel steun ook de beschuldiging van ‘ketter’ (Mu`tazili). Deze kritiek, hoe misplaatst ook, gaf de aanleiding voor Kugle om zich verder te verdiepen in het onderwerp, onder meer aan de Universiteit van Leiden en Swarthmore College (V.K.) De interviews met  (LGBTIQ staat voor lesbian, gay, bisexual, transgender, intersex, queer and questioning) die hij tijdens zijn studie maakte, worden volgend jaar uitgegeven, onder de titel Voices of Gay, Lesbian and Transgender Muslim Activists.

Kugle zegt dat het overgrote deel van de reacties die hij krijgt op zijn boek positief zijn. “Mensen schreven mij dat mijn boek hun leven heeft gered. Dat is een groot compliment! Veel homoseksuele moslims zijn vervreemd van hun familie en gemeenschap, worden depressief en overwegen zelfmoord. Het is een enorme beloning dat ik door het geven van informatie hen kan ondersteunen. Andere moslims schrijven mij dat ze het boek gebruiken om met hun familie te discussiëren.”

Het boek is geschreven voor moslims die leven in westerse, seculiere landen, aldus Kugle. Toch krijgt hij ook reacties uit moslimlanden. Onder andere ook van mensen die hem vragen of het boek via het internet gelezen kan worden, aangezien de censuur in sommige moslimlanden het boek tegenhoudt.

Kugle merkt op dat het idee van ‘bevrijdingstheologie’, zoals dat in christelijke kringen bekend is geworden, in de islam de term ‘hervorming’ of ‘revival’ krijgt. “Vanwege de associaties met het christendom zal een moslim niet het begrip bevrijdingstheologie gebruiken,” zegt Kugle. “Maar mensen als Amina Wadud, Asma Barlas, Farid Esack en Asghar Ali Engineer streven hetzelfde na. De eerste twee op het gebied van feminisme, de laatste twee in de strijd tegen onderdrukking, armoede en uitbuiting.”

Kugle ziet veel kennis en activiteiten op het gebied van interreligieuze coalities. Hij roept met name christelijke en joodse organisaties op hier werk van te maken, omdat zij in westerse landen grote en degelijke instituten hebben opgebouwd. Moslims gaan nu, door interne discussies, een fase in die christelijke en joodse gemeenschappen tientallen jaren geleden al hebben beleefd.

De auteur heeft hoop voor de toekomst. Hij heeft drie wensen voor die toekomst. Ten eerste hoopt hij dat door zijn boek LGBTIQ-moslims opnieuw verbinding kunnen maken met hun geloof. Daarmee kunnen ze tegenwicht bieden aan de onderdrukking en misbruik door religieuze leiders. Ten tweede hoopt hij dat zijn boek door familieleden en vrienden van LGBTIQ-moslims gelezen zal worden. Het boek biedt hen namelijk islamitische alternatieven voor de vooroordelen en afwijzing van homoseksuele en transgender moslims, en darmee meer tolerantie vanuit de geloofsgemeenschap zelf. Ten derde hoopt hij met zijn boek de angst weg te nemen die nieuwe onderzoekers op het onderwerp kunnen hebben. “Ik heb het boek geschreven met mijn eigen naam. Ik werd niet bedreigd. Ik ben niet aangevallen. Ik ben niet vermoord. Ik hoop dat mijn boek een sadaqa jariya zal zijn, een gift die bruikbaar blijft zelfs als de gever er niet meer is.”

Meer informatie over LGBTIQ-moslims op de website van Hidden Voices.

Een groep Egyptische vrouwen neemt met de lancering van de website HarassMap stelling tegen sexueel geweld. Het bijzondere van het project is dat de website gebruik maakt van sociale media om incidenten waarbij vrouwen lastiggevallen worden te melden en in kaart te brengen.

De site roept vrouwen op om via telefoon, sms, email of twitter (#harassmap) ieder incident door te geven. De meldingen worden vervolgens op een interactieve online kaart geplaatst en voorzien van een kleurcode die de aard van het misbruik aangeeft. Het misbruik loopt uiteen van nafluiten en staren tot meer ernstige situaties zoals stalking en zelfs verkrachting. De vrouwen die een incident melden krijgen hulp bij het doen van aangifte, het vinden van psychologische hulp en zelfverdedigingscursussen.

De kaart heeft tot doel om bepaalde ‘hotspots’, waar veelvuldig sprake van seksueel misbruik en geweld, inzichtelijk te maken. Vrijwilligers nemen vervolgens contact op met plaatselijke winkeliers, bewoners en politie om voorlichting te geven hoe hun straat of wijk veiliger voor vrouwen kan worden.

Bron: Digitalislam

De jury van de prestigieuze Martin Ennals Award for Human Rights Defenders (MEA) heeft dinsdag 3 mei jl. bekend gemaakt dat deze prijs dit jaar wordt toegekend aan de Oegandese LHBT-activiste Kasha Jacqueline Nabagesera.

Kasha Jacqueline Nabagesera is de oprichtster en directeur van de Oegandese LHBT-organisatie Freedom and Roam Uganda (FARUG). Ze heeft haar moed getoond, door ondanks doodsbedreigingen en mishandelingen, in de media als woordvoerster van deze organisatie voor de belangen van LHBT’s op te komen.

In 2007 werd ze bedreigd en mishandeld toen ze openlijk sprak tijdens het World Social Forum in de Tanzaniaanse hoofdstad Nairobi. Sindsdien kan ze niet lang meer veilig op hetzelfde adres blijven wonen. Haar naam stond – naast die van bijvoorbeeld David Kato – ook op de de ‘zwarte lijst’ in het Oegandese tijdschrift Rolling Stone.

Juryvoorzitter Hans Thoolen noemt Nabagesera ‘een buitengewone vrouw met een zeldzame moed, ondanks doodsbedreigingen vechtend voor menselijke waardigheid en de rechten van homoseksuelen en andere gemarginaliseerde mensen in Afrika’. Door de toekenning van de prijs aan Nabagesera wil de jury een protest tegen discriminatie vanwege seksuele gerichtheid en genderidentiteit laten horen.

‘Het is volkomen terecht dat Kasha deze prijs heeft ontvangen’, zegt internationaal medewerker Björn van Roozendaal van COC Nederland. ‘Het doet recht aan de dappere strijd die zij en vele andere de afgelopen jaren hebben geleverd in Oeganda. Tegen de publieke opinie en het politieke klimaat in en in een uiterst homofoob klimaat draagt Kasha op een uiterst respectvolle wijze bij aan verbeteren van de situatie van velen. Een aantal keren heb ik haar aan het werk gezien bij de Verenigde Naties, haar werkwijze dwingt bij velen respect af, ook bij mensen die moeite hebben met het onderwerp homoseksualiteit’.

Op sommige Britse scholen wordt gebruik gemaakt van Saudische schoolboeken met antisemitisch en homofoob materiaal. Dat blijkt uit een onderzoek van de BBC voor het tv-programma Panorama.

De boeken worden gebruikt op weekendscholen waar het Saudische lesprogramma wordt onderwezen. Ongeveer vijfduizend islamitische kinderen volgen deze lessen. Volgens het tv-programma staat in de schoolboeken dat een aantal joden is veranderd in apen en varkens. Ook wordt kinderen verteld dat de straf voor homoseksualiteit executie is. De kinderen wordt bovendien geleerd wat de correcte manier is om de handen en voeten van een dief af te hakken.

De lesboeken zijn vooral in gebruik op islamitische scholen en bij onderwijsinitiatieven vanuit de moskee. Het lesmateriaal en de inhoud ervan komt uit Saudi-Arabië en werd bekend door een uitzending van het Britse actualiteitenprogramma Panorama. Dat liet zien hoe rond de vijfduizend islamitische kinderen in Groot-Brittannië wordt geleerd dat joden apen en varkens zijn, dat dieven hun handen moeten worden afgehakt en dat homoseksuelen moeten worden gedood.
De lesboeken horen bij sharia-onderwijs dat wordt gegeven op circa veertig ‘weekendscholen’, waar kinderen vanaf hun zesde kunnen worden onderwezen. Meestal gaat het bij dit onderwijs om tienerjongens. De vaak vanuit de moskee georganiseerde scholen, in zalen of bij mensen thuis, zijn tot dusverre niet onderhevig aan controle door de Britse onderwijsinspectie Ofsted.

Daar komt mogelijk spoedig verandering in. Maar niet zomaar, zegt de Britse minister van Onderwijs Michael Gove. “Saudi-Arabië is een soevereine staat en mag onderwijsproducten invoeren in Groot-Brittannië. Maar antisemitisme op scholen kunnen we natuurlijk niet hebben. Daar gaan we wat tegen doen.”

Ook vanuit gematigde moslimkringen is kritiek op het lesmateriaal. Een islamgeleerde noemt het lesmateriaal ‘niet wijs’, omdat het in verkeerde handen kan vallen. De Saudische overheid ontkent in het BBC-programma verantwoordelijk te zijn voor de lesboeken.

De laatste FBI-cijfers, die een daling in het aantal hatecrimes tegen homoseksuelen laat zien, werden met instemming in de Verenigde Staten ontvangen. Niet zozeer door de LGBT-gemeenschap, maar door christelijk rechts. Focus on the Family, een van de vlaggeschepen van christelijk rechts, reageerde: “speech chilling, and religious freedom killing”. Dat meldt Candace Chellew-Hodge op de website Religion Dispatches.

Christelijk rechts ziet in de daling een bewijs dat specifieke wetgeving op het gebied van hatecrimes tegen homoseksuelen niet nodig is. Chellew-Hodge schrijft dat de cijfers wel een daling laten zien – van 7.783 in 2008 naar 6.604 in 2009 – maar dat de aard van de misdaden ernstiger is geworden. Als het gaat om moord, doodslag, verkrachting en ernstige vormen van aanvallen op, is het aantal hatecrimes juist gestegen (de FBI rekent niet alleen geweld tegen individuen, maar ook tegen bedrijven en religieuze instellingen als een hatecrime). Gewelddadige hatecrimes laten juist een stijging zien, van 695 in 2008 naar 725 in 2009.

Als de bevolkingsgrootte in de statistieken wordt betrokken, is er ook sprake van een stijging. In 2009 waren er volgens de FBI sprake van 819 racistische aanslagen op de zwarte gemeenschap. Deze maakt 12,4 procent van de Amerikaanse bevolking uit. Tegen de LBGT-gemeenschap waren 725 gewelddadige aanslagen. Zij vertegenwoordigt 5,5 procent van de bevolking.

Nadat een Oegandese krant een namenlijst van bekende homoseksuelen in het Afrikaanse land had gepubliceerd onder de veelzeggende kop ‘Hang Them’, is het geweld tegen homoseksuelen toegenomen, meldt journaliste Jody May-Chang. Zij bespeurt ook de invloed van Amerikaans christelijk rechts. De zendelingen van Amerikaanse organisaties prediken dat “homoseksualiteit onbijbels en tegennatuurlijk is”. Het Amerikaanse onderzoeksinstituut Public Eye beschrijft in een rapport de groeiende invloed van christelijke rechtse kerkgenootschappen op anti-homo-wetgeving in Oeganda en het homofobische klimaat in het land.

Het Transgender Netwerk Nederland (TNN) organiseert op 20 november voor de zesde keer de Trangender Gedenkdag, ditmaal in Den Haag. De dag is een internationaal initiatief. De eerste (Amerikaanse) Transgender Gedenkdag vond plaats in 1999 naar aanleiding van de dood van Rita Hester in 1998 in Californië, VS.

Wereldwijd komt er naar schatting om de dag een transgender door een hatecrime om het leven. Sinds 1999 wordt er jaarlijks, op of rond 20 november, in diverse landen wereldwijd, Transgender Day of Remembrance (Transgender Gedenkdag) georganiseerd. Op deze dag staan transgenders en hun naasten en vrienden over de hele wereld stil bij slachtoffers van hate-crimes. Daarnaast draagt deze gedenkdag bij aan de zichtbaarheid van transgenders en vragen we aandacht voor geweld en discriminatie tegen eenieder die door ‘anders zijn’ gediscrimineerd wordt.

In Nederlandse asielzoekerscentra worden elk jaar tientallen homoseksuelen mishandeld en bespot vanwege hun geaardheid, meldt de organisatie Secret Garden.

De stichting heeft de afgelopen anderhalf jaar 158 klachten ontvangen van heimelijke homoseksuelen en lesbiennes die uit veelal islamitische landen zijn gevlucht om asiel aan te vragen in Nederland. In asielzoekerscentra belanden zij vaak tussen landgenoten die op hen neerkijken vanwege hun geaardheid. Dit leidt vaak tot fysieke confrontaties, stelt de stichting in de brochure Van onzichtbaar in niemandsland naar zichtbaar in Nederland.