Op sommige Britse scholen wordt gebruik gemaakt van Saudische schoolboeken met antisemitisch en homofoob materiaal. Dat blijkt uit een onderzoek van de BBC voor het tv-programma Panorama.

De boeken worden gebruikt op weekendscholen waar het Saudische lesprogramma wordt onderwezen. Ongeveer vijfduizend islamitische kinderen volgen deze lessen. Volgens het tv-programma staat in de schoolboeken dat een aantal joden is veranderd in apen en varkens. Ook wordt kinderen verteld dat de straf voor homoseksualiteit executie is. De kinderen wordt bovendien geleerd wat de correcte manier is om de handen en voeten van een dief af te hakken.

De lesboeken zijn vooral in gebruik op islamitische scholen en bij onderwijsinitiatieven vanuit de moskee. Het lesmateriaal en de inhoud ervan komt uit Saudi-Arabië en werd bekend door een uitzending van het Britse actualiteitenprogramma Panorama. Dat liet zien hoe rond de vijfduizend islamitische kinderen in Groot-Brittannië wordt geleerd dat joden apen en varkens zijn, dat dieven hun handen moeten worden afgehakt en dat homoseksuelen moeten worden gedood.
De lesboeken horen bij sharia-onderwijs dat wordt gegeven op circa veertig ‘weekendscholen’, waar kinderen vanaf hun zesde kunnen worden onderwezen. Meestal gaat het bij dit onderwijs om tienerjongens. De vaak vanuit de moskee georganiseerde scholen, in zalen of bij mensen thuis, zijn tot dusverre niet onderhevig aan controle door de Britse onderwijsinspectie Ofsted.

Daar komt mogelijk spoedig verandering in. Maar niet zomaar, zegt de Britse minister van Onderwijs Michael Gove. “Saudi-Arabië is een soevereine staat en mag onderwijsproducten invoeren in Groot-Brittannië. Maar antisemitisme op scholen kunnen we natuurlijk niet hebben. Daar gaan we wat tegen doen.”

Ook vanuit gematigde moslimkringen is kritiek op het lesmateriaal. Een islamgeleerde noemt het lesmateriaal ‘niet wijs’, omdat het in verkeerde handen kan vallen. De Saudische overheid ontkent in het BBC-programma verantwoordelijk te zijn voor de lesboeken.

De laatste FBI-cijfers, die een daling in het aantal hatecrimes tegen homoseksuelen laat zien, werden met instemming in de Verenigde Staten ontvangen. Niet zozeer door de LGBT-gemeenschap, maar door christelijk rechts. Focus on the Family, een van de vlaggeschepen van christelijk rechts, reageerde: “speech chilling, and religious freedom killing”. Dat meldt Candace Chellew-Hodge op de website Religion Dispatches.

Christelijk rechts ziet in de daling een bewijs dat specifieke wetgeving op het gebied van hatecrimes tegen homoseksuelen niet nodig is. Chellew-Hodge schrijft dat de cijfers wel een daling laten zien – van 7.783 in 2008 naar 6.604 in 2009 – maar dat de aard van de misdaden ernstiger is geworden. Als het gaat om moord, doodslag, verkrachting en ernstige vormen van aanvallen op, is het aantal hatecrimes juist gestegen (de FBI rekent niet alleen geweld tegen individuen, maar ook tegen bedrijven en religieuze instellingen als een hatecrime). Gewelddadige hatecrimes laten juist een stijging zien, van 695 in 2008 naar 725 in 2009.

Als de bevolkingsgrootte in de statistieken wordt betrokken, is er ook sprake van een stijging. In 2009 waren er volgens de FBI sprake van 819 racistische aanslagen op de zwarte gemeenschap. Deze maakt 12,4 procent van de Amerikaanse bevolking uit. Tegen de LBGT-gemeenschap waren 725 gewelddadige aanslagen. Zij vertegenwoordigt 5,5 procent van de bevolking.

Nadat een Oegandese krant een namenlijst van bekende homoseksuelen in het Afrikaanse land had gepubliceerd onder de veelzeggende kop ‘Hang Them’, is het geweld tegen homoseksuelen toegenomen, meldt journaliste Jody May-Chang. Zij bespeurt ook de invloed van Amerikaans christelijk rechts. De zendelingen van Amerikaanse organisaties prediken dat “homoseksualiteit onbijbels en tegennatuurlijk is”. Het Amerikaanse onderzoeksinstituut Public Eye beschrijft in een rapport de groeiende invloed van christelijke rechtse kerkgenootschappen op anti-homo-wetgeving in Oeganda en het homofobische klimaat in het land.

Het Transgender Netwerk Nederland (TNN) organiseert op 20 november voor de zesde keer de Trangender Gedenkdag, ditmaal in Den Haag. De dag is een internationaal initiatief. De eerste (Amerikaanse) Transgender Gedenkdag vond plaats in 1999 naar aanleiding van de dood van Rita Hester in 1998 in Californië, VS.

Wereldwijd komt er naar schatting om de dag een transgender door een hatecrime om het leven. Sinds 1999 wordt er jaarlijks, op of rond 20 november, in diverse landen wereldwijd, Transgender Day of Remembrance (Transgender Gedenkdag) georganiseerd. Op deze dag staan transgenders en hun naasten en vrienden over de hele wereld stil bij slachtoffers van hate-crimes. Daarnaast draagt deze gedenkdag bij aan de zichtbaarheid van transgenders en vragen we aandacht voor geweld en discriminatie tegen eenieder die door ‘anders zijn’ gediscrimineerd wordt.

In Nederlandse asielzoekerscentra worden elk jaar tientallen homoseksuelen mishandeld en bespot vanwege hun geaardheid, meldt de organisatie Secret Garden.

De stichting heeft de afgelopen anderhalf jaar 158 klachten ontvangen van heimelijke homoseksuelen en lesbiennes die uit veelal islamitische landen zijn gevlucht om asiel aan te vragen in Nederland. In asielzoekerscentra belanden zij vaak tussen landgenoten die op hen neerkijken vanwege hun geaardheid. Dit leidt vaak tot fysieke confrontaties, stelt de stichting in de brochure Van onzichtbaar in niemandsland naar zichtbaar in Nederland.

Op 29 september ontving de Tweede Kamer van minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen het handboek Mensenrechten en seksuele oriëntatie (PDF). Het handboek wordt verspreid onder alle Nederlandse ambassades en consulaten. Het biedt diplomaten concrete handvatten om zich nog effectiever in te zetten voor de bescherming van homoseksuelen.

De handleiding is samengesteld door het ministerie van Buitenlandse Zaken, in nauwe samenspraak met maatschappelijke organisaties als COC, ILGA en Schorer. Volgens Verhagen is de handleiding hard nodig: “Rechten van seksuele minderheden en transseksuelen zijn in veel landen taboe. Dit boekje geeft onze ambassades een extra impuls om de rechten van deze kwetsbare groep aandacht te geven.”

De vertegenwoordigingen van Nederland in het buitenland hebben een belangrijke rol bij het bevorderen van acceptatie, emancipatie en bescherming van de mensenrechten van homoseksuelen, biseksuelen en transseksuelen. Hoewel het in veel landen zeer gevoelig ligt, hebben veel ambassades dit mensenrechtenthema voortvarend opgepakt.

In grote delen van de wereld hebben homoseksuelen geen gelijke rechten. In veel landen is homoseksualiteit strafbaar en in zeven landen staat er zelfs de doodstraf op. Minister Verhagen zette de afgelopen jaren met de Franse staatssecretaris voor Mensenrechten Rama Yade de discussie over de mensenrechten van homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transseksuelen nadrukkelijk op de agenda van de Verenigde Naties. Hun oproep een einde te maken aan de strafbaarstelling werd ondertekend door 68 landen.

Versluierde pijn is een boek over een onderzoek naar de psychische gevolgen van besnijdenis bij vrouwen.

“Soms droom ik erover, dan ben ik echt boos en heb ik trillingen”, zo zegt een van de 66 geïnterviewde besneden vrouwen in het boek Versluierde pijn. Interviewers uit de eigen gemeenschap spraken voor dit boek met deze meestal goed opgeleide vrouwen uit Somalië, Soedan, Sierra Leone, Eritrea en Ethiopië.

Slechts 5 van de 66 vrouwen geven aan trots te zijn op hun besnijdenis. Bijna alle geïnterviewde vrouwen vertellen dat ze zich schamen bijvoorbeeld bij de dokter, tijdens het zwemmen of als iemand die niet besneden is ernaar vraagt. De meesten hebben er last van (bij vrijen, zwangerschap) en melden nare herinneringen aan de besnijdenis.

De meeste vrouwen beseften pas na aankomst in Nederland dat besnijdenis geen religieus voorschrift is, maar cultureel gebruik. Vrouwen voelden zich bedrogen en zijn boos, vaak op hun mannen, vanwege de pijn die ze hebben bij gemeenschap. Opvallend is dat Somalische vrouwen die boosheid jegens hun echtgenoten niet hebben. De Ethiopische en Somalische vrouwen laten zich slechts kort over die boosheid uit, de vrouwen uit Soedan uiten zich daar veel meer over. De andere vrouwen zitten daar tussenin.

Op 1 na zeggen alle vrouwen dat ze hun dochter niet zullen besnijden.
Een van de belangrijkste conclusies uit het onderzoek luidt dat besnijdenis samenhangt met psychische klachten, maar niet per definitie. Dit hangt af van onder meer de mate van besnijdenis, de partner, de positie in Nederland.

Bron: Pharos

Het gerechtshof in de Indiase hoofdstad New Delhi heeft op 2 juli bepaald dat seksueel verkeer tussen volwassen homo’s niet in strijd is met de wet. Het wettelijke verbod op homoseksualiteit in India is door de rechter nietig verklaard. Het verbod (Section 377 van de Indiase wetboek van strafrecht) is ooit door het Britse koloniale gezag ingesteld. De uitspraak geldt alleen voor New Delhi. In de rest van India blijft het koloniale verbod geldig. Maar verwacht wordt dat activisten op grond van de rechterlijke uitspraak in New Delhi het verbod voor heel India willen schrappen. Volgens het gerechtshof in New Delhi is de 149-jarige oude wet discriminerend en “een schending van fundamentele rechten”. Homo-activisten hebben negen jaar tegen de wet geprocedeerd.

Homoseksualiteit is in India een taboe. Conservatieve politici en religieuze groeperingen achter homoseksualiteit in strijd met Indiase tradities. “Wij zijn tegen deze praktijk omdat ze niet past in onze traditie en hoort bij onze cultuur,” aldus een vertegenwoordiger van de World Hindu Council.

Op 5 februari van dit jaar kondigde de Boliviaanse president Evo Morales de nieuwe grondwet voor het Latijns-Amerikaanse land af. De nieuwe grondwet verbiedt discriminatie op grond van seksuele voorkeur of geaardheid. Vertegenwoordigers van LGBT-organisaties (Lesbians, Gays, Bisexuals, Transgenders) zijn tevreden, maar ook ingetogen over de grondwet, meldt ViceVersa, vakblad voor ontwikkelingssamenwerking. “Ze zijn trots en tevreden dat door hun gezamenlijke inzet in de grondwet een verbod is opgenomen op alle vormen van discriminatie om seksuele geaardheid of geslachtidentiteit”, schrijft Peter Rhebergen. “Niet alleen discriminatie van homoseksuele en biseksuele mensen is verboden, ook die van transseksuelen. Maar de organisaties zijn duidelijk ontevreden dat in de nieuwe grondwet alleen een huwelijk of juridische verbintenis tussen man en vrouw erkend wordt. Ook het recht van transseksuelen om hun verandering van identiteit te kunnen laten registreren is niet in de grondwet opgenomen.”

Ondanks de nieuwe grondwet gaan in de praktijk discriminatie, geweld en bedreigingen tegen LGBT’s door. Alberto Moscoso Flor, directeur van Adesproc Libertad, de nationale vereniging van 21 LGBT-organisaties, zegt: “Homoseksualiteit is geen thema van deze regering, wij moeten er een thema van maken. Daarvoor zijn netwerken van LGBT-organisaties en internationale contacten zoals met Hivos, de Nederlandse ambassade en Human Rights Watch nodig. Alléén kunnen we het niet. Tegelijkertijd moeten we hier coalities sluiten met mensenrechtenorganisaties, de nationale ombudsman, het ministerie van gender en parlementsleden.”

Hivos ondersteunt LGBT-organisaties in Bolivia. Ria Hulsman, vertegenwoordiger van Hivos in het Latijns-Amerikaanse land, zegt dat die steun soms lastig is. “Er zijn nogal wat verschillen tussen de posities van lesbiennes, homo’s en transgenders. De economische positie van travestieten en transseksuelen is erg zwak omdat ze vaak geen regulier werk hebben. Bovendien ondervinden ze veel discriminatie in de gezondheidszorg en bij overheidsinstelllingen.” Hulsman betreurt het dat de organisaties geen brug hebben weten te slaan naar de inheemse bevolking. Leiders van de zogeheten Indigenas ontkennen overigens het betsaan van homoseksualiteit binnen hun gemeenschappen. “Homoseksualiteit is een probleem van de steden. Homo’s maken geen deel uit van onze cultuur.”

De inheemse Quechua-homo Ronald Céspedes en Aymara-lesbienne Julieta Paredes denken hier anders over. Parades zegt in ViceVersa: “Juist door de visie dat mannen en vrouwen een eenheid moeten vormen, bestaat er in die gesloten Indigenas-gemeenschappen nauwelijks een mogelijkheid voor eigen autonomie van vrouwen.” Céspedes wijst op de rol van de Spanjaarden en de Rooms-Katholieke kerk: “In de oorspronkelijke kosmosvisie kan een persoon wel zes verschillende identiteiten hebben. Homo- of lesbische geaardheid was niet bijzonder. Die visie werd in het koloniale tijdperk verboden. En nog steeds door de kerk. De tijd van dekolonisatie van de seksualiteit is nu aangebroken.”

Vorig jaar vertoonde Tûmba in samenwerking met het Homoplatform Fryslân de film 7 Years, een film van Bram Vergeer. De documentaire gaat over de situatie van homoseksuelen in Kenia, de celstraf die zij op grond van een Britse koloniale wet(!) nog steeds kunnen krijgen – een straf van zeven jaar, waar de titel van de film naar verwijst – de invloed van de kerk en de pesterijen van de politie.

Uit onderzoek van de Rutgers Nisso Groep en E-Quality blijkt dat media een belangrijke rol spelen in de mentaliteit en het gedrag van etnische jongeren. Eenzijdige en seksueel getinte opmerkingen worden overgenomen door jongeren. Zo worden meisjes al snel ‘hoer’ genoemd en jongens ‘players’.

Turks-Nederlandse –en Marokkaans-Nederlandse jongeren vormen een risicogroep. Uit het onderzoek komt naar voren dat zij het meest beïnvloedbaar zijn door media. Uit bijna alle uitkomsten blijkt dat voor deze groep de verbanden met mediagebruik en de perceptie van mediabeelden het sterkst zijn. Dit komt doordat de mediaopvoeding van huis uit een negatieve werking heeft. Mediabeelden worden door ouders bekritiseerd en weggezapt. Ook wordt over seksualiteit in Turks-Nederlandse –en Marokkaans-Nederlandse gezinnen niet of nauwelijks gesproken, waardoor de jongeren geen interesse lijken te hebben voor seks. Een groot deel van deze jongeren geeft aan druk te voelen binnen de vriendenkring om er goed uit te zien en ervaringen te hebben met seks.

Opvallend is dat er voor jongeren met een Surinaamse of Antilliaanse achtergrond weinig verbanden lijken te zijn tussen mediagebruik en houding en gedrag ten aanzien van seksualiteit.

Dagelijks sterven wereldwijd 1500 vrouwen tijdens een bevalling. Het cijfer is een gemiddelde. Vooral in Afrika en Zuid-Azië is het aantal doden nog steeds hoog. Schandalig hoog, schrijft Chris Brazier in het maartnummer van New Internationalist. Terwijl het sterftecijfer onder kinderen wereldwijd daalt – van 13 miljoen in 1990 naar 9,7 miljoen in 2006 – is de moedersterfte onverminderd hoog gebleven: ruim 500.000 jaarlijks wereldwijd.

In 2000 namen de landen van de Verenigde Naties 10 Millenniumdoelen aan, te verwezenlijken voor 2015. Doel 5 – in 2015 sterven er minder vrouwen door zwangerschap – is het ambitieus. Armoede halveren is het doel van nummer 1. Het sterftecijfer onder kinderen met tweederde terugdringen. Maar doel 5 heeft als doel moedersterfte met 75% terug te dringen. En juist vooruitgang in dit doel is het meest langzaam van alle millenniumdoelen.
De wereld slaagt er niet in de moedersterfte terug te dringen. De beste manier op dit te verwezenlijken is goede gezondheidszorg tijdens bevallingen. Op dit moment geldt dit echter voor 59% van de bevallingen in ontwikkelingslanden. Dit cijfer is voor Zuid-Azië zelfs 49%, en voor Afrika ten zuiden van de Sahara 43%.

Als oorzaak noemt Brazier de achterstandspositie waarin veel vrouwen nog steeds leven. Hij ziet een verband tussen discriminatie van vrouwen en moedersterfte tijdens zwangerschappen. “Hoe slechter de maatschappelijke positie van vrouwen, hoe groter de kans dat ze sterven tijdens een bevalling”. Daarom moet goede gezondheidszorg voor moeders hand in hand gaan met programma’s die de positie van vrouwen verbeteren en meisjes en vrouwen beschermen tegen geweld, uitbuiting en misbruik. Brazier roept op om gezondheid van moeders tot mensenrecht te verklaren. “Het is een schandaal dat moeders onnodig dood gaan, alleen omdat de wereld niet bereid is de nodige voorzieningen om hen te beschermen te leveren,” schrijft Brazier. In 1978 werd tijdens een internationale conferentie in Alma Ata een verklaring aangenomen waarin basisgezondheidszorg voor iedereen centraal staat. Dit relatief goedkope idee werd in de jaren tachtig vervangen door het plan om mensen zelf te laten betalen voor gezondheidszorg, stelt Brazier. In westerse landen een aantrekkelijke gedachte, maar voor inwoners van ontwikkelingslanden een onmogelijke keuze. In 2003 werd er jaarlijks 663 miljoen dollar (488 miljoen euro) aan ontwikkelingshulp voor moeder- en kindzorg in de derde wereld beschikbaar gesteld. Men ging er toen van uit dat een extra jaarlijkse bijdrage van 6 miljoen dollar (4,5 miljoen euro) tot 2015 voldoende zou zijn om de kosten te dekken. Dat gebeurt niet, maar ter vergelijking: de wereld geeft  iedere drie dagen 6 miljoen dollar aan wapentuig uit…

Een tekort aan gezondheidspersoneel is een van de oorzaken van moedersterfte. Wemos, een organisatie die aandacht vraagt voor de gezondheidszorg in ontwikkelingslanden, organiseert op 7 april hierover een bijeenkomst. Wemos is lid van de Global Health World Alliance, die de personeelscrisis in de gezondheidszorg op de politieke agenda hoopt te zetten.

Meer schokkende cijfers:

“Dit was geweldig. Ik kreeg opnieuw kippenvel, net als toen Mandela werd vrijgelaten,” vertelt Waheeda Amien, oprichtster van de islamitische vrouwenbeweging Shura Yabfazi in Zuid-Afrika. “Dit gaat over wie je echt bent: als feministe en moslima,” zegt de Egyptische vrouwenactiviste Hadil el-Khouly. Beide vrouwen reageren op een nieuw wereldwijd initiatief: ‘Musawah‘, Arabisch voor gelijkheid. Op 14 februari werd het in Kuala Lumpur het startschot gegeven voor deze nieuwe mondiale beweging, die ijvert voor gelijkheid en rechtvaardigheid van mannen en vrouwen in moslimfamilies.

“Musawah is a global movement for equality and justice in the Muslim family,  calling for equality, non-discrimination, justice and dignity as the basis of all human relations; full and equal citizenship for every individual; and marriage and family relations based on principles of equality and justice, with men and women sharing equal rights and responsibilities.”

In de Maleisische hoofdstad presenteerden 250 wetenschappers en activisten uit 48 moslimlanden het actieplan, waar de afgelopen twee jaar aan gewerkt is. De beweging gaat ervan uit dat gelijkheid van moslimvrouwen en moslimmannen mogelijk moet zijn op basis van de islamitische leer, universele mensenrechten, en grondwettelijke rechten. Het eerste uitgangspunt om die gelijkheid te bereiken: “De universele en islamitische waarden van gelijkheid, non-discriminatie, rechtvaardigheid en waardigheid vormen de basis van alle menselijke relaties”. Cassandra Balchin, journalist en onderzoeker, schrijft op OpenDemocracy: “Dit uitgangspunt zal voor critici ketters zijn: voor universalisten, die vinden dat uitingen van religie en cultuur onverenigbaar zijn met universele mensenrechten, en voor islamisten, die van mening zijn dat islamitische normen een andere opvatting geeft van rechten. Beide groepen kunnen religieuze mannen en vrouwen niet zien als feministen, en feministen kunnen niets zinvols vinden in religie”.

Mussawah gaat nog een stap verder, door te stellen dat islamitische wetten voor familie en gezin niet goddelijk bevolen zijn, maar door mensen zijn geïnterpreteerd; daarmee staan ze open voor discussie en verandering. Moslimwetgevers vinden dat het debat over islamitische wetten afgesloten is, omdat daarmee sociale onrust voorkomen kan worden. Musawah is juist van mening dat die onrust door de sociale ongelijkheid tussen mannen en vrouwen niet alleen al bestaat, maar ook gevoed wordt.

Het tweede uitgangspunt van de beweging is “Volledig en gelijkwaardig burgerschap, inclusief deelname aan alle aspecten van de samenleving, is het recht van ieder individu”. Met het idee van burgerschap stelt Musawah niet alleen het patriarchale denken in de moslimwereld aan de kaak, maar bekritiseert ze ook de gedachte dat moslims meer of minder zijn dan anderen.

Het derde en laatste uitgangspunt luidt: “Gelijkheid tussen mannen en vrouwen vereist gelijkheid in het gezin”. Concreet betekent dit de vrijheid om je partner te kiezen, het recht om te trouwen of om te scheiden, gelijke eigendomsrechten voor mannen en vrouwen, en gelijke rechten en verantwoordelijkheden voor mannen en vrouwen betreffende kinderen. Opmerkelijk genoeg ontbreekt een verwijzing naar polygamie; misschien omdat in de visie van Musawah dit vanzelfsprekend niet langer zal bestaan.

Musawah, begonnen vanuit de activiteiten van de ‘Sisters in Islam‘, een vrouwenbeweging in Maleisië, is niet de enige mondiale beweging voor moslima’s. ‘Women Living Under Muslim Laws‘, ‘Women’s empowerment in Muslim contexts‘, en ‘Women’s Islamic Initiative in Spirituality and Equity‘ streven dezelfde doelen na. Shaista Gohir van het moslimvrouwen-netwerk in Groot-Brittannië, zegt over Musawah: “Toen ik begon met studie en het zoeken naar antwoorden dacht ik dat er maar een of twee andere vrouwen zouden zijn zoals ik. Nu weet ik dat er miljoenen zijn!”