‘Internet in een koffer’, zoals het bekendstaat, is ook niet een juiste titel, maar bedacht door de New York Times die een mooie foto bij het artikel hierover wilden. Zegt Sascha Meinrath, directeur van het Open Technology Initiative van de New America Foundation in Washington. Open Technology Initiative ontwikkelde de digitale toepassing in opdracht van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Doel is om mensenrechtenorganisaties en -activisten toegang te geven tot het internet, zelfs als de regering het digitale netwerk uit de lucht haalt.

Duizenden dissidenten op plekken zoals Iran, Syrië, China en Rusland belanden in de cel of zelfs op het kerkhof omdat ze blogs schrijven, elkaar via sites als Facebook oproepen om te protesteren of via andere online manieren zogenaamde ‘subversieve’ activiteiten te ontplooien. Mede mogelijk gemaakt door westerse bedrijven die de plaatselijke geheime diensten voorzien van hightech afluister- en censuurtechnologie. De autoritaire regimes hebben er alle belang bij om de zogenaamde ”Facebookrevoluties’ – die de Arabische Lente vaart gaven – te voorkomen of de kop in te drukken. Om mensenrechtenactivisten toegang te verzekeren tot de digitale netwerken, zoals Facebook, Twitter en email, is het Open Technology Initiative bezig een ‘schaduwinternet’ te ontwikkelen dat werkt via Mesh-technologie. De Pers: “In autoritaire landen zijn computers via internetverbindingen vaak aangesloten op een netwerk dat door de staat wordt gecontroleerd. Die ‘kabel’ kan er worden uitgetrokken waardoor de internettoegang wegvalt. Bij een Mesh-netwerk kun je dat vergeten, het is een onzichtbaar, draadloos web zonder centraal punt waar de stekker uit kan. Een netwerk van bijvoorbeeld afzonderlijke computers, mobiele telefoons en routers, dat door middel van speciale software helemaal los functioneert van dat overheidsnetwerk waardoor informatie kan blijven stromen en ook het buitenland kan bereiken. Een foto van een in elkaar geslagen demonstrant of een e-mail met ontmoetingsplek voor het volgende protest springt direct tussen de draadloze apparaten die allemaal als een soort mast functioneren en het overheidsnetwerk overslaan. De staatscensuur kan de stekker er wel uittrekken, maar het Mesh-netwerk functioneert door.”

De Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken Uri Rosenthal stelt 6 miljoen euro beschikbaar voor internetvrijheid, een belofte die de regering deed op het internationale congres in Den Haag vorig jaar december over internetvrijheid. De Nederlandse ontwikkelingsorganisatie Hivos organiseert met dit geld onder meer conferenties voor Arabische bloggers waar ze hun nieuwste internetonderduiktrucs kunnen uitwisselen maar geeft ook technische tips en trainingen. Hivos werkt daarbij samen met de organisatie Tactical Tech in Berlijn. Hun oplossing zit niet in een koffer maar in een doos en heet: ‘Security in-a-box’. “Wij proberen technologie zo breed te maken dat het voor progressieve sociale verandering kan worden ingezet”, legt programmadirecteur Ali Ravi in De Pers uit. “Veiligheid in een doosje komt in maar liefst in negen talen (Engels, Frans, Spaans, Arabisch, Farsi, Chinees, Vietnamees, Birmees, en Russisch), gewerkt wordt aan Indonesisch en Ethiopisch. Vorig jaar zijn 5.000 fysieke dozen uitgedeeld en is een veelvoud gedownload. Het is een pakket met een boek en software om zo onzichtbaar mogelijk te blijven als internetter, censuur te omzeilen en onder de radar te blijven. Een paar voorbeelden: programma’s om de volledige inhoud van je harde schijf of usb-stick te wissen voor als de geheime politie onderweg is, tips hoe je een onkraakbaar wachtwoord maakt, een encryptieprogramma zodat de ontvanger als je een mail of foto verstuurt een wachtwoord moet invoeren om het te openen en Tor om je identiteit te verbergen als je surft en je acties niet naar je IP-adres (en dus huis) zijn te herleiden.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Het aloude gezegde van de koopman versus de dominee laat zich opnieuw weer eens gelden. Dat dictaturen in het Midden-Oosten hun bevolking onderdrukken met hulp van onder meer door Nederland geleverd wapentuig laat onverlet dat het Nederlands kabinet veel retoriek over mensenrechten de wereld in stuurt. Loze woorden, maar dat moet ook wel aangezien Nederland al decennia lang in de top-10 van wapenexporterende landen staat. Die winstgevende bedrijfstak willen we niet teveel voor de voeten lopen, al worden moedige demonstranten in Arabische landen ermee van de straat geschoten.

In zijn nieuwe boek ‘The Shadow World: Inside the Global Arms Trade’ doet de Zuidafrikaanse oud-politicus Andrew Feinstein een boek (672 pp) open over hoe die schimmige wereld van wapenhandel werkt. “De kern van de handel in wapens is omkoping, betalingen op grote schaal die zowel de elites in de landen die de wapens kopen als de wapenhandelaars in de verkopende landen rijk maken. Hoewel politieke agenda’s soms een rol spelen in wie welke wapens krijgt, is de heersende ideologie achter de handel hebzucht,” schrijft Feinstein. Hij wijst Saudi-Arabië aan als het land dat deze vorm van corruptie tot kunst heeft verheven, en noemt in zijn boek een voorbeeld van het handjeklap van Ryad met de Britse regering van Tony Blair. ToenLonden onderzoek wilde laten doen naar mogelijke omkoperij in  een wapenhandeldeal, dreigden de Saudi’s de aankoop (en mogelijke latere aanschaf) stop te zetten en wilde ze de samenwerking op veiligheidsgebied beëindigen. “Opschorting van de Saudische samenwerking met de Britse geheime dienst zal leiden tot ‘bloed in de straten van Londen’,” schreef prins Bandar aan Blair. De Britse premier gaf direct toe.

Westerse landen hebben vooral sinds 2001 zich met handen en voeten  gebonden aan dictaturen in het Midden-Oosten en Zuid-Azië, alleen om kennis te vergaren van mogelijke veiligheidsbedreigingen (lees terrorisme). Die dictaturen chanteren het Westen om op zo gunstig mogelijke voorwaarden wapens te kunnen kopen. Aan de andere kant zorgt het anti-terrorismebeleid van overheden voor een “begerige gekte” bij wapenhandelaren, zoals een Amerikaanse militair het uitdrukte.

De Nederlandse regering gaat rustig mee in het dodelijke spel van omkoperij en chantage. Hoe vaak zal minister Rosenthal een briefje krijgen vanuit een schimmige dictatuur? Passages uit die brieven komen niet terecht in de toespraken vol mooie, maar betekenisloze woorden die de minister de wereld in stuurt…

De overheid kiest in de aanpak van mensenhandel voor een juridische oplossing van wat in feite een normatieve problematiek is. De overheid kan zonder verklaringen van de slachtoffers van mensensmokkel tot veroordelingen komen, maar gaat daarbij voorbij aan bestaande sociale arrangementen. Daarmee wil ik overigens niet beweren dat de slachtoffers van mensenhandel zich niet in mensonterende situaties zouden kunnen bevinden. Maar er bestaat ook een andere werkelijkheid, met andere normen over wat rechtvaardig en onrechtvaardig is en waar betrokkene op informele manieren hun recht halen.
 
Een beleid dat steeds verder van de alledaagse werkelijkheid af komt te staan en als oplossing meer toezicht, meer controle en meer repressie aandraagt, draagt bij aan een verplaatsing en verharding van de problematiek. In de praktijk kunnen we deze processen al waarnemen. Met de toegenomen controle op prostitutie is mensenhandel onverminderd aanwezig en verdwijnt deze steeds meer backstage. Met de voorgenomen criminalisering van illegaal verblijf zal huisvesting en arbeid voor illegalen nog meer een schaars goed worden en krijgen de malafide of criminele aanbieders van diensten nog meer macht. Tegelijkertijd leren studies vanuit de gemeenschappen zelf hoe complex de mechanismen zijn die er spelen. Wederkerigheidsrelaties binnen sociale netwerken gaan hand in hand met wantrouwen. Toenemende controle zullen de bestaande sociale arrangementen beïnvloeden waarbij illegale migranten kwetsbaarder worden ten opzichte van de informele dienstverleners.
 
Ik heb tot dusverre niet gesproken over onderzoeksmethoden, maar om toekomstige vragen naar de komst, het illegaal verblijf en de terugkeer vanuit de perspectieven van betrokkenen te kunnen beantwoorden, dienen we hoe dan ook in contact te blijven met de direct betrokkenen. Met de zogenaamde kanslozen, de vertegenwoordigers van de nieuwe onderklasse, de illegalen en al die anderen die deel uitmaken van deze leefwereld. Er is wat mij betreft een blijvende noodzaak – naast allerlei ander vormen van dataverzameling – om onderzoek from below te verrichten. Een blijvende noodzaak voor meer ‘good old etnography’ zoals David Brotherton (2011) het zo mooi verwoordde. Niet om het exotische in de samenleving te laten zien, maar om het perspectief en de betekenissen van de betrokkenen te leren kennen en te contrasteren met de legitimiteit en effecten van het migratiebeleid. Het centraal stellen van een dergelijk perspectief en methode betekent investeren in goede, jonge criminologen met een scherp theoretisch oog, die bereid zijn om het veld in te trekken en oog hebben voor complexiteit en de humanitaire aspecten van de fenomenen onder studie.
 
Dit stuk is gebaseerd op de oratie die Richard Staring op 2 december 2011 heeft uitgesproken bij zijn  aantreden als bijzonder hoogleraar ‘Mobiliteit, toezicht en criminaliteit’ aan de Erasmus School of Law, Erasmus Universiteit Rotterdam.

Foto: Bas Bogers
Bron: Sociale Vraagstukken

Vijftig wetenschappers uit onder andere de VS, Engeland, Turkije, Zuid-Korea, België en Nederland discussieerden aan de hand van elf voor de conferentie geschreven papers over toekomst en beleid ten aanzien van burgerschap in een multiculturele samenleving, de problematische verhouding tussen wereldburgerschap en de nationale staat, interetnische verhoudingen en mensenrechten. 
 
De conferentie werd geopend door Chris Huinder, bestuurssecretaris van FORUM. Hij sloot aan het einde van vrijdagmiddag de conferentie af en bedankte alle deelnemers voor hun inspirerende bijdragen. Hij merkte daarbij onder andere op dat FORUM nu een veelheid aan benaderingen en begrippen had meegekregen op basis waarvan we in staat moeten zijn analytisch dieper in de problematiek van de moderne multiculturele samenleving te kunnen doordringen en daardoor nog slagvaardiger met gedegen beleidsvoorstellen te kunnen komen.

De burgemeester van de stad Groningen, Peter Rehwinkel, verwelkomde de conferentiegangers namens de Provincie Groningen, de Universiteit Groningen en de Stad Groningen op donderdag in het stadhuis.

Een verslag van de conferentie is gebundeld onder de titel ‘Strangeness and Familiarity’. Te bestellen bij Forum. De afzonderlijke hoofdstukken zijn op de website te downloaden (pdf).

De conferentie was onderdeel van het Forumproject ‘De mens als vreemdeling’. In 2010 is het 50 jaar geleden dat het proefschrift “De Mens als Vreemdeling” van de filosoof Lolle Nauta (1929 – 2006) verscheen. FORUM grijpt dit gegeven aan om dat thema opnieuw te agenderen. In het kader van het project De mens als vreemdeling worden in het najaar van 2010 tal van activiteiten georganiseerd, zoals een publieksbijeenkomst, een wetenschappelijke conferentie, een essaywedstrijd, en een expositie. 

Binnen dit project staat de thematiek van het ‘vreemde’ en het ‘eigene’ centraal: Wat is er nog vreemd in onze inmiddels geglobaliseerde wereld? Wie is nog vreemdeling voor wie? Welke inhoud hebben begrippen als ‘het vreemde’ en ‘het eigene’ eigenlijk nog in een globale context? Hoe gaan wij, westerlingen om met de vreemdeling, en hoe kijkt die vreemdeling vanuit zijn of haar perspectief tegen ons aan? En wat betekent dat bijvoorbeeld voor de politiek.
 
Het project De mens als vreemdeling is een initiatief van FORUM. Het wordt uitgevoerd in samenwerking met de faculteit Wijsbegeerte van de Rijksuniversiteit Groningen, en met steun van de gemeente Groningen en het Je Maintiendrai Fonds.

In de Letter & Geest-bijlage van Trouw (17 september 2011) waarschuwt de Canadese filosoof Charles Taylor voor een naar binnen gerichte politiek, zoals we die in Nederland steeds meer ontwaren (‘eigen belang voorop’, ‘wantrouwen naar het buitenland / naar het andere’, etc.). Taylor is van mening dat solidariteit, dat in westerse landen aan het slijten is, herontdekt moet worden, namelijk via democratie en collectieve identiteit: “En natuurlijk brengt dat ook het besef van een nationale identiteit met zich mee. Hetgeen overigens weer nieuwe gevaren in zich bergt, namelijk een sterke solidariteit die gebaseerd is op etniciteit.” Taylor concludeert dat een “sterk gevoel van solidariteit behouden moet worden, zonder op grond van etniciteit mensen uit te sluiten omdat ze geen autochtone inwoners zijn.”

De dringende vraag die Taylor stelt is: “Hoe kunnen we multiculturalisme samen laten gaan met sterke solidariteit?” Kern van een antwoord is volgens de Canadese filosoof dat een inwoner van een land niet meer “opgesloten zit in één particuliere omgeving, je woont in meerdere.” Westerse democratieën moeten deze realiteit accepteren, aldus Taylor, en dat vraagt een mentale verschuiving. Niet langer het idee verkondigen dat burgers voor honderd procent trouw moeten zijn aan een samenleving, een land, maar accepteren dat burgers de vrijheid hebben hun eigen identiteit te koesteren. “Als je om Duitser of Nederlander te worden al je banden moet afsnijden, dan vereist dat een hele grote aanpassing,” zegt Taylor. Voorwaarden: ruimte voor hun eigen identiteit, taal, werk, goed onderwijs.

Taylor onderkent dat Europa het in dat opzicht moeilijker heeft dan Canada. Het Noord-Amerikaanse land selecteert migranten onder meer op taalvaardigheid en vakkennis, terwijl de meeste migranten in Europese landen gastarbeider waren, die op de onderste trede van de sociaal-economische ladder staan. Dat maakt integratie een stuk moeilijker, aldus Taylor.

Het alternatief van de filosoof? “”We moeten af van het idee van een vaststaande historische identiteit. Een gemeenschappelijke identiteit moeten we steeds opnieuw maken.” Plus: “Het vertellen van het verhaal dat ondanks alle barrières iets groots van onze samenleving kunnen maken, het verhaal dat op de juiste manier vertelt wordt door politici (en niet door populisten die hameren op gevaar, oorlog, botsende beschavingen).”

Op 9 september sprak oud-minister en CDA-prominent Ernst Hirsch Ballin zijn oratie als kersvers hoogleraar mensenrechten aan de Universiteit van Amsterdam uit. Kern van zijn verhaal, met als titel ‘Burgerrechten’: een vonkelend pleidooi voor een open en tlerante houding jegens immigratie. Volgens Hirsch Ballin is het mislukt verklaren van de multiculturele samenleving gemakzuchtig. “Alsof een monoculturele samenleving wel mogelijk én wenselijk zou zijn.” Tegenover het ‘multiculturele drama’ van Scheffer plaatst Hirsch Ballin de valse illusie van de monoculturele staat. De dominantie van dat idee is volgens hem het echte drama. Een Nederland met één ‘Leitkultur’ is volgens hem uitgesloten “zolang Nederland een democratische rechtsstaat is”. Het toekennen van burgerrechten aan migranten versterkt de democratie – migratie, is noodzakelijk en “over het geheel genomen gunstig”.

Ook Hirsch Ballin spreekt van “de samenleving waaraan migranten een tweede identiteit ontlenen”. En waar ze bovendien een grote bijdrage an leveren, in cultureel, economische n persoonlijk perspectief. De hoogleraar houdt een pleidooi voor staatsburgerschap, dat bovendien weer een toegankelijk recht moet worden. “Burgerrechten moeten een mensenrecht worden,” aldus Hirsch Ballin.

Net als Charles Taylor vindt Hirsch Ballin het onzin dat van migranten geist wordt dat zij hun banden met het land van herkomst moeten doorsnijden. “Het is zowel verkeerd als zinloos.” Kabinetsbeleid dat dubbele nationaliteiten tegengaat, trouwen over de grens bemoeilijkt, meertaligheid als probleem definieert en eenmaal verworven Nederlanderschap zelfs wil kunnen afpakken, vindt bij Hirsch Ballin absoluut geen genade, schrijft NRC Handelsblad over de oratie. “Het is contraproductief, gaat in tegen de sociale realiteit en heeft averechtse gevolgen.”

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Het Center for American Progress publiceerde onlangs een uitvoerig rapport over het netwerk van islam-bashers dat op het web en in diverse organisaties actief is. Fear, Inc.: The Roots of Islamophobia in America geeft gedetailleerde informatie over de invloed die mensen als Robert Spencer, David Horowitz en Pamela Geller hebben in de media en de politiek, maar ook over de enorme bedragen die de ‘denktanks’ spenderen aan het verkondigen van hun boodschap; volgens het Center for American Progress hebben de zeven invloedrijkste organisaties de afgelopen tien jaar hier meer dan 42 miljoen dollar aan besteed.

Overigens betitelt Pamela Geller het rapport op haar website Atlas Shrugs als “een soort Mein Kampf. Het is Goebbels die de jood aanvalt. Deze quislings [de opstellers van het rapport] zijn de vijand. Ze vrezen mijn werk, en dat is goed.” Deze Pamela haalde Geert Wilders ooit naar de V.S. voor een lezingentoernee en beiden houden niet op lovende woorden over elkaars werk te uiten…

Klik hier om de embedded video te bekijken.

“Zelden heeft de Verenigde Staten te maken gehad met een meer roekeloze en harde campagne om een groep mensen te lasteren en hun fundamentele burger- en mensenrechten te beknotten, dan in de recente retoriek tegen moslims”. Zo opent IR het uitvoerige artikel, waarin ze ingaat op de groep islambashers en -haters die in de Verenigde Staten (en daarbuiten) de toon zetten in de campagne tegen de islam. Volgens het blad neemt 10 jaar na 9/11 de haat tegen moslims toe. En ditmaal zijn het activisten en zelfs politici die het hoogste woord hebben. En verontrustend genoeg is sinds het aantreden van Barack Obama in 2009 het venijn en de haat tegen de islam alleen maar toegenomen.

“Wat mij als Amerikaan moslim het meest verontrust is dat het niet langer een kleine groep van toegewijde islamofoben is die vooroordelen en zelfs haat uit tegen de Amerikaanse moslimgemeenschap, maar helaas zelfs politici en overheidsvertegenwoordigers,” zegt Sheila Musaji van de website The American Muslim. “Dat geeft de discriminatie een zekere respectabiliteit en rationaliteit, die anders alleen te vinden was bij extremisten.”

Het artikel geeft aan dat er wel zeker dreiging uitgaat van moslimterrorisme. Het haalt een onderzoek aan van het Triangle Center on Terrorism and Homeland Security dat aangeeft dat sinds 9/11 er 161 terroristische complotten waarbij Amerikaanse moslims betrokken waren, zijn geweest. 69 ervan waren gericht op doelen in de Verenigde Staten zelf en 11 zijn daadwerkelijk uitgevoerd. Maar het onderzoek vond een ander opmerkelijk gegeven. Van de 120 complotten werden er 48 verijdeld omdat Amerikaanse moslims de autoriteiten in kennis stelden. Desondanks geeft een aanzienlijk deel van de Amerikaanse bevolking aan – 35% – dat zij vindt dat de islam meer dan andere religies aanzet tot geweld.

Journalist Max Blumenthal geeft aan dat dit niet een spontane gebeurtenis is, maar het resultaat van een georganiseerde, langdurige campagne van een vaste groep rechts-extreme activisten die hun aandacht na 9/11 richten op de islam, maar pas echt invloedrijk werden na de verkiezing van Obama. Blumenthal noemt het de ‘Great Islamophobic Crusade’. Zo blijkt uit onderzoek dat in maart 2009 11% van de Amerikanen geloofde dat Obama moslim is. In augustus 2010 was dit percentage gestegen tot 18.

De groep activisten en intellectuelen golft mee en geeft voeding aan dit soort anti-islamsentimenten. Ze gebruikt daarbij twee tactieken. Ten eerste beweert de groep dat radicale moslims, zoals Osama bin laden, de Koran op een juiste manier interpreteert, terwijl vredelievende en gematigde moslims ofwel hun Heilige Boek niet begrijpen ofwel net doen alsof om een ander doel na te streven. Ten tweede valt de groep voortdurend individuen en organisaties aan die de gematigde islam in de Verenigde Staten vertegenwoordigen. Zij worden getypeerd als ‘wolven in schaapsklederen’, die een groot geheim moslimcomplot nastreven.

Intelligence Report portretteert 10 van de meest uitgesproken en fanatiekste islamofoben, waaronder Pamela Geller, die goede banden onderhoudt met Geert Wilders en zopas het boek ‘Stop the Islamization of America: A practical guide to the resistance’ en Debbie Schlussel, die eerder dit jaar op haar blog moslims zo karakteriseerde: “Zij zijn dieren, jazeker, maar minder nog dan een hond, want ze leren niet hun gedrag aan te passen als ze daarvoor beloond worden.”

De gebeurtenissen in Noorwegen hebben laten zien waartoe deze voortdurende ‘islamofobe kruistocht’ kan leiden. IR heeft verderop in het zomernummer een interview met Daryl Johnson, een van de belangrijkste deskundigen op het gebied van binnenlandse terreurdreiging. In een rapport van zijn bureau, de U.S. Department of Homeland Security, waarschuwde Johnson voor de dreiging van radicaal rechts. Maar onder druk van de politiek en zijn  eigen directie werd het rapport teruggetrokken. Dat geeft  te denken…

Hoewel Anders Behring Breivik in de rechtbank zijn daden niet publiekelijk mocht rechtvaardigen, is een verdediging van zijn gedachtegoed vol vooroordelen in volle gang. Bruce Bawer, die in het manifest van Breivik – 2083: A European Declaration of Independence – wordt geciteerd, benadrukt in de Wall Street Journal zijn waarschuwingen dat een extreemrechtse terrorist geweld gaat gebruiken om uiting te geven aan “legitieme zorgen over reële problemen”. Bawer beschuldigt de gevestigde politiek ervan dat zij er niet in slaagt een antwoord te vinden voor het verval van Europa door islamisering en multiculturalisme, terwijl The Jerusalem Post waarschuwt dat “het verschrikkelijke drama in Oslo niet gebruikt mag worden om het mislukken van het multiculturalisme in de doofpot te stoppen”.

Racisme wordt vaak gerechtvaardigd als een abnormale reactie op een begrijpelijke provocatie; de focus op ‘multiculturalisme’ na de tragedie in Oslo richt de aandacht op het meest veerkrachtige alibi van het hedendaags racisme. Het ‘mislukken van het multiculturalisme’ is een geloofsbelijdenis in de Europese politiek en, net als alle uitingen van geloof, is het afhankelijk van een achterliggend mysterie. Ondanks het aan de kaak stellen van dit ‘mislukte experiment’ is er in Europa nooit een tijd geweest waarin het multiculturalisme de dominante ideologie was. Zoals Ralph Grillo heeft beweerd wordt het overheidsbeleid in die enkele landen die dat beleid uitvoeren, gekarakteriseerd door een ‘zwakke’ lappendeken van beleidsinitiatieven en ambities. Maar critici hebben voortdurend gewezen op het bestaan van een vernietigende ‘sterke’ vorm, die altijd ‘grenzeloos’ was.

Multiculturalisme is in de loop van de geschiedenis altijd beschuldigd van ‘omgekeerd racisme’ en ‘oneerlijk voor blanken’. Na 9/11 hebben politici en commentatoren het multiculturalisme verantwoordelijk gehouden voor een buitengewone hoeveelheid aan sociale en politieke problemen. De enorme macht die toegeschreven wordt aan dit half-verzonnen project en het feit dat het vaak bekritiseerd wordt in landen met een kleine groep immigranten met geen of weinig beleid op dit gebied, zou ons aan het denken moeten zetten.

Het wordt nu breed onderschreven dat racisme na de Tweede Wereldoorlog veranderde van een ideologie waarin een rangorde van rassen centraal stond, naar een ideologie die de ‘natuurlijke’ onverenigbaarheid van culturen benadrukt. Het zogenaamde ‘nieuwe racisme’ van extreemrechtse partijen in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, nam de taal en logica van het multiculturalisme over en schetste de gewone – blanke – burgers als slachtoffers van een opgelegd beleid van een elite, die hen – blanken – het ‘recht op een eigen cultuur’ ontzegde. Dit gedachtegoed wordt gebruikt in de verdediging van de politieke wanhoop van Breivik. In extreme versies wordt multiculturalisme gezien als zelfhaat; in meer genuanceerde lezingen wordt het bekritiseerd als een prijzenswaardig experiment dat rustte op hun verschil en ‘onze’ naïeve vrijgevigheid. Beide versies schilderen ‘multiculturalisten’ en ‘immigranten’ af als een bedreiging voor een bepaalde nationale cultuur en een anders oorspronkelijke staat van sociale saamhorigheid.

De visie van multiculturalisme als een complot tussen diverse vormen van links en ‘islamisten’ is het hoofdbestanddeel van de islamofobische blogosfeer. Doug Sanders wijst in zijn analyse van het manifest van Breivik op de invloed van ‘Eurabië’ schrijvers als Bawer, Mark Steyn, Melanie Phillips en Robert Spencer, die een opruiende eindvisie verkondigen van een beschaving die onder vuur ligt. Dit ‘début-de-siècle’ weerspiegelt de Europese obsessie van decadentie en moreel verval van het ‘fin-de-siècle’, met dat verschil dat het nu moslims in plaats van joden zijn die dreigen hun tolerante gastheren te verzwelgen.

Wat het verhaal van het mislukken van multiculturalisme echter echt giftig maakt, is de acceptie ervan in brede kring. Er is geen cordon sanitaire tussen de islamofoben en het politieke midden, en de afgelopen jaren hebben een uitwisseling van ideeën tussen de twee groepen laten zien. De mythe van buitensporige vrijgevigheid gaf ruimte aan strenger migratiebeleid, verplichtende integratietrajecten en neo-nationalistische politiek, die werden gepresenteerd als niets meer dan rehabilitatie.

Recente uitlatingen van dit geruststellende verhaal door de Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Britse premier David Cameron, kregen veel publiciteit. Maar er moet meer aandacht worden besteed aan het geaccepteerde racisme dat door het verhaal van het mislukte multiculturalisme legitimiteit krijgt elders in Europa. De voormalige minister van immigratie, Rita Verdonk, in Nederland stelde een systeem van ‘integratiebuttons’ voor immigranten voor. De oud-premier van Denemarken, Anders Fogh Rasmussen, kondigde een ‘cultuurstrijd’ tegen multiculturalisme en islam aan, en zijn minister van cultuur, Brian Mikkelsen, richtte zijn pijlen expliciet op een ‘middeleeuwse moslim cultuur’ in Denemarken. Päivi Räsäsen, de nieuwe Finse minister van binnenlandse zaken, stelde voor om christelijke vluchtelingen voorgang te geven in het belang van cohesie en om ‘discriminatie te voorkomen’. Hoewel deze voorbeelden afkomstig zijn van gebeurtenissen die het succes van radicaal-rechtse politiek laten zien, illustreren ze hoe het alibi van een ‘volstrekt mislukt’ multiculturalisme politieke winst leverde voor centrum- en liberale partijen leverde.

De politieke klasse zou eerst moeten nadenken voordat ze reageert op het drama in Noorwegen, speciaal nu bezuinigingsvoorstellen het wijzen met de vingers naar immigranten en moslims kan verergeren. Er kunnen geen gemakkelijke verbindingen worden gemaakt tussen de op schrift gestelde gedachten van een moordenaar en de complexe uitwisseling van politieke ideeën. Auteurs echter die voortdurend waarschuwingen hebben geuit om een zieke beschaving te verdedigen, hebben iets uit te leggen nu een massamoord is gepleegd op grond van hun ideeën. En gevestigde politieke partijen die met gemak meegaan in het verhaal van ‘multiculturele overdaad en verschillen met moslims’ zijn niet uitgesloten van deze kritiek.

On July 17, Breivik posted a quote on Twitter by the English philosopher, John Stuart Mill, which read “One person with a belief is equal to the force of 100,000 who have only interests.”

The message was a chilling warning of the carnage the 6ft tall, blond psychopath was about to unleash.

The next time the world heard from the 32 year-old businessman was at 3.30pm last Friday when a massive home made bomb detonated in central Oslo, killing seven people and wounding dozens of others.

Two hours later his killing spree moved into overdrive when he shot and killed 85 people, mainly teenagers, attending a Labour Party youth camp on the small island of Utoeya.

Breivik, was born on February 13, 1979 and grew up in western Oslo where, until recently, he lived with his mother in a large apartment in the wealthy suburb of Skoyen.

Superficially, his upbringing appears to have been both middle-class and unremarkable.

He attended the Handelsgym High School in central Oslo before going on to study as an undergraduate and held a masters degree from the Oslo School of Management.

A recent picture of Breivik shows him posing with a younger and older woman, possibly his sister and mother, at a wedding in what appears to be a tropical location.

Details of his young life were still sketch last night.

In his late teens, he completed compulsory national service, where he received military training, leant how to shoot and became a keen hunter.

His only brush with the law appears to have been a minor traffic infringement around 10 years ago – about the same time at which friends claim he became increasingly enamoured with right wing politics.

Another significant event was being baptised into the Protestant church of “his own free will” at the age of 15.

But more recently, he had expressed his disgust at his own church. “Today’s Protestant church is a joke,” he wrote in an online posting in 2009.

“Priests in jeans who march for Palestine and churches that look like minimalist shopping centres.”

By the age of 20, Breivik, who was described as “quiet and modest” became a member of Fermskrittspartiet – The Progress Party – Norway’s largest far-right group – holding several political posts in the party’s youth league, including being chair of his local party.

Writing in the anti-Islamic online forum, Document.no, Breivik stated: “I have worked for FrP (Progress Party) for many years and can guarantee that the FrP would have had less than 10% support would it not have been for choosing Vienna School of Thought [ ]as ideologic foundation”.

His association with the party ceased in 2007, when he failed to pay his membership fees.

By this stage his political views became increasingly radical and the object of his hatred were Muslims, who he believed were responsible for destroying Norwegian society – a fact which he claimed was ignored by the media.

Writing in online forums dating back to 2009, Breivik became increasingly critical of multi-culturalism, which he described as a 50-year failed project and began to cite his hatred of Muslims, who he claimed were a threat to Norwegian society.

In a post in a Norwegian online forum in December 2009, Breivik claimed there was not one country where Muslims have peacefully lived with non-Muslims, stating that instead it has had “catastrophic consequences” for non-Muslims.

He also criticised European policies of trying to accommodate the cultures of different ethnic groups, and claimed a significant minority of young British Muslims backed radical Islamic militancy.

“When did multi-culturalism cease to be an ideology designed to deconstruct European culture, traditions, identity and nation-states?” , stated one entry, posted on February 2nd, 2010.

“According to two studies, 13 percent of young British Muslims aged between 15 and 25 support al-Qaeda ideology,” read another entry dated February 16 last year.

In another rant he wrote offensively of Somali immigrants with “full Norwegian passports sitting at home on benefit”, sending money back to Al-Shabab – a terrorist group with links to al-Qaeda.

In another translated post he wrote: “In many ways intensified the polarization between Muslim and non-Muslim youth among the younger generations.

“There are ten times as many Muslim gangs as non-Muslim. Abuse and harassment is perceived as clear racism and frustration is high because the media ignores this racism in total.

“100 racial / Jihadi murder of Norwegians in the last 15 years are totally ignored as a single murder of a Norwegian racist resulting in a torchlight procession in which 50 000 participants and establishing a Memorial Fund.”

A politician who met Breivik in 2002-2003, when he was apparently interested in local Oslo politics, said he did not attract attention.

“I got the impression that he was a modest person … he was well dressed, it seemed like he was well educated,” recalled Joeran Kallmyr, 33, a Progressive local Oslo politician representing the Progressive Party

“I don’t remember anything special about him … I don’t remember if he had any particular political opinions, he wasn’t really a person who took part of political debate.”

Breivik, who police have described as a Christian Fundamentalist, also claims to have written an 1100 page book entitled “2083″, which espouses his ultra right wing political philosophy and the need to protect western Europe from the threat of Islam.

In another online post, Breivik writes about the conflict in the Britain between the English Defence League (EDL) and the British National Party.

He claims also to have made contact with the EDL and another far-right organisation, Stop the Islamification of Europe (SIOE).

He commented “I have on some occasions discussed with SIOE and EDL and recommended them to use conscious strategies.”

He wrote that the tactics of the EDL are “now to “entice” an overreaction from Jihad Youth / Extreme-Marxists something they have succeeded several times already. The reaction has been repeatedly shown on the news which has boosted EDLs ranks high. This has also benefited GDP. WinWin for both”

Both groups are known to organise via social media such as Facebook. One Facebook user who says he was once with the EDL also claimed that Brievik had been on his friend list.

In another post he states that the agenda of the “Norwegian cultural conservative movement over the next five years” should be the creation of the Norwegian EDL. He has also called for the formation of a “cultural Euro-Tea Party” referring to the grass-roots right wing organisation in the US supported by Sarah Palin.

Outside of politics Breivik, claims to be an avid reader of political books and named George Orwell, Franz Kafka and the American psychologist and philosopher, William James as his favourite author. He also cited on his Facebook page that Winston Churchill as one of his heroes and that he is a fan of classical music and film Max Manus: Man of War.

Brevik is also a keen body builder and, notably, is a member of an Oslo gun club, holding licenses for a rifle, shot gun and a Glock semi-automatic pistol.

He also became a member of Oslo’s masonic lodge and is seen in one recent picture posing in masonic clothing.

Gun ownership is not a controversial subject in Norwegian politics, primarily because of the large hunting fraternity and the number of shooting competitions held in the country.

Firearms in Norway are regulated by the Firearms Weapons Act and all gun owners must have the appropriate licences which are issued by the local police authority but only to applicants with no criminal record.

Although Norway has a large number of hunters, automatic weapons are banned as are powerful handguns.

There are also restrictions on how many guns and owner can possess. For recreational shooters, such as Breivik, only one gun is allowed in each calibre.

Breivik was also a fan of online gaming, with his favourites being Call of Duty, Modern Warfare 2 and World of Warcraft.

On the European World of Warcraft forums, players came together to discuss the shooting and try to make sense of Breivik’s alleged involvement.

Among the group is at least two who say they believe they knew the man and said he was down-to-earth and friendly.

In World of Warcraft, it appears that Breivik played as two characters: A high-level human “mage” and a low-level “Forsaken” “mage”, both under the alias “Conservatism”.

“This is just not happening,” a player who goes by the name Piltavla wrote. “This guy Anders been a great great friend of me, for three to four years now…”

“People can hide their dark sides…” wrote Piltavla. “You had this image of him never being able to harm a fly… he was a very calm and down to earth person,” he wrote. “I spent many nights speaking with him… It’s unbelievable that he’s done this. I feel sick that I ever knew him (to be honest)!”

“You had this image of him never being able to harm a fly… he was a very calm and down to earth person.”

Government records suggest that despite his management qualifications, his early attempts at business were a failure until he established Breivik Geofarm in eastern Norway for the cultivation of “vegetable, melons and tubers”.

The agriculture business would have given Breivik access to nitrogen-based fertiliser – one of the main ingredients of “fertiliser bombs” a device perfected by the IRA during The Troubles.

It also emerged that in the weeks leading up to the atrocity Breivik stockpiled six tons of fertiliser, enough even when refined, to make several devastating improvised explosive devices.

At some stage this year he moved to the small rural town of Rena in Amot, Hedmark county, 86 miles north east of Oslo where his agricultural business was based and where he is believed to have lived until launching Friday’s attacks.

His tirades are certain to be pored over – but so far they have not yielded an answer to one mystery.

Despite all of Breivik’s anti-Muslim rhetoric and his hatred of the multi-cultural society, there was no inkling of his deadly loathing of the Labour youth movement or of his victims – of whom many were like him, blond, blue eyed ethnic Norwegians.

________________________________________________________________________

Het is ons falen om een behoorlijk alternatief verhaal te formuleren dat ons allemaal mede schuldig maakt aan de pervertering van het idee van een samenleving

De komende dagen, misschien wel weken, zal er flink doorgepraat worden over rechts radicale moordenaars. Natuurlijk kan je het de Noor niet aanrekenen dat hij Wilders een fijne vent vindt en zijn programma lovenswaardig. Net zomin als je moslims kunt verwijten dat Mohammed B. een verknipte versie van de Koran hanteert.

Daar gaat het ook niet om. Dat is ook niet het beangstigende van de ontwikkelingen van de laatste jaren. Nee, wat echt zorgen baart is dat de toonzetting, de haat, de onverdraagzaamheid die in de samenleving in brede zin normaal is geworden. Wilders over de Koran, Bosma in zijn dronkenmanspraat over de linksmens. Respect voor een andere mening is ver te zoeken. Toegegeven, dat is geen monopolie van rechts maar de breedte en de penetratie in het dagelijks leven is wel degelijk die van nu en van rechts. Het verdacht maken van mensen met andere ideeën is immoreel en de samenleving ondermijnend.

Veel erger is de collaboratie van de gevestigde machten. Al dat geneuzel over mislukte multiculturele samenlevingen, premiers die hun samenleving mislukt verklaren, ministers die orakelen over ‘terechte’ angst voor buitenlanders, het opstoken van vuurtjes, het weigeren de samenleving positief te benaderen, dat is het domein van de regeringsleiders in vrijwel alle westerse landen. Het vuur waarmee ze spelen kan de eenzame psychopaat doen denken dat wat hij doet ‘nodig is’, of hij nu Breivik heet, Bouyeri of Van der Graaf. Maar vooral doet het de gewone burgers, of een deel daarvan, vermoeden dat er een immense samenzwering tegen hen plaats vindt, een bedreiging van apocalyptische proporties, waartegen alle maatregelen gerechtvaardigd zijn. Wie haat zaait, ook als hij daarvoor niet veroordeeld wordt, oogst dood en verderf. Wie zich niet te weer stelt tegen de haatzaaiers, inhoudelijk en volgens de afgesproken regels, is daarvoor mede verantwoordelijk.

We hoeven geen blaam toe te delen voor wat Breivik heeft gedaan al had ik niet graag willen meemaken wat er gebeurd was als een moslim idioot een golfweekend van conservatieve jongeren overhoop had geschoten. De blaam kunnen we ons allemaal aantrekken. De PVV in Nederland, de radicalen in Denemarken, de Le Pen club in Frankrijk: ze zijn warm omarmd door de gevestigde partijen. Ook de oppositie kan zich niet afzijdig houden. Het probleem is niet dat Wilders en zijn soort bestreden moeten worden. Dat is niet nodig en zou ook zelfdestructief zijn. Het is ons falen om een behoorlijk alternatief verhaal te formuleren dat ons allemaal mede schuldig maakt aan de pervertering van het idee van een samenleving.

De cijfers liegen er niet om. Terwijl 17 procent van de Amerikanen geen of te weinig werk heeft, of zelfs het zoeken naar een baan hebben gestaakt, nam het inkomen van de top-1-procent verdieners het afgelopen decennium jaarlijks met 10 procent toe! De top-1-procent haalt, volgens Max Westerman in Maarten!, jaarlijks een biljoen dollar binnen. De 0,01 procent van de top-1-procent verdieners haalt zelfs nog meer geld binnen: hun jaarinkomen steeg van 4 miljoen dollar in 1974 tot 35 miljoen dollar in 2011. Naast musici, acteurs en advocaten, zit een deel van de topverdieners op Wall Street. In het crisisjaar 2009 ging hun salaris doodleuk met 27 procent omhoog. Westerman citeert het tijdschrift de New Yorker, die over de Wall Street-elite schreef: “Als ze zich massaal in hun strandhuizen zouden terugtrekken, zou de rest van de economie het prima rooien, misschien zelfs wel gezonder zijn”.

Westerman schrijft dat de Verenigde Staten “is veranderd van Broadland, waar de brede massa deelde in de economische voorspoed, in Richistan, waar de elite bijna alle vruchten plukt”.

Klik hier om de embedded video te bekijken.