Staatshoofden, politici en opiniemakers hebben de multiculturele samenleving ten grave gedragen. “De multiculturele samenleving is een mislukking,” zingen ze in koor. “Het multiculturalisme is failliet,’ voegen ze er aan toe. De afgelopen week waren er twee verfrissende tegengeluiden. En niet van de eerste de besten. Filosoof Charles Taylor en oud-minister en nu hoogleraar Ernst Hirsch Ballin openden de tegenaanval.

In de Letter & Geest-bijlage van Trouw (17 september 2011) waarschuwt de Canadese filosoof Charles Taylor voor een naar binnen gerichte politiek, zoals we die in Nederland steeds meer ontwaren (‘eigen belang voorop’, ‘wantrouwen naar het buitenland / naar het andere’, etc.). Taylor is van mening dat solidariteit, dat in westerse landen aan het slijten is, herontdekt moet worden, namelijk via democratie en collectieve identiteit: “En natuurlijk brengt dat ook het besef van een nationale identiteit met zich mee. Hetgeen overigens weer nieuwe gevaren in zich bergt, namelijk een sterke solidariteit die gebaseerd is op etniciteit.” Taylor concludeert dat een “sterk gevoel van solidariteit behouden moet worden, zonder op grond van etniciteit mensen uit te sluiten omdat ze geen autochtone inwoners zijn.”

De dringende vraag die Taylor stelt is: “Hoe kunnen we multiculturalisme samen laten gaan met sterke solidariteit?” Kern van een antwoord is volgens de Canadese filosoof dat een inwoner van een land niet meer “opgesloten zit in één particuliere omgeving, je woont in meerdere.” Westerse democratieën moeten deze realiteit accepteren, aldus Taylor, en dat vraagt een mentale verschuiving. Niet langer het idee verkondigen dat burgers voor honderd procent trouw moeten zijn aan een samenleving, een land, maar accepteren dat burgers de vrijheid hebben hun eigen identiteit te koesteren. “Als je om Duitser of Nederlander te worden al je banden moet afsnijden, dan vereist dat een hele grote aanpassing,” zegt Taylor. Voorwaarden: ruimte voor hun eigen identiteit, taal, werk, goed onderwijs.

Taylor onderkent dat Europa het in dat opzicht moeilijker heeft dan Canada. Het Noord-Amerikaanse land selecteert migranten onder meer op taalvaardigheid en vakkennis, terwijl de meeste migranten in Europese landen gastarbeider waren, die op de onderste trede van de sociaal-economische ladder staan. Dat maakt integratie een stuk moeilijker, aldus Taylor.

Het alternatief van de filosoof? “”We moeten af van het idee van een vaststaande historische identiteit. Een gemeenschappelijke identiteit moeten we steeds opnieuw maken.” Plus: “Het vertellen van het verhaal dat ondanks alle barrières iets groots van onze samenleving kunnen maken, het verhaal dat op de juiste manier vertelt wordt door politici (en niet door populisten die hameren op gevaar, oorlog, botsende beschavingen).”

Op 9 september sprak oud-minister en CDA-prominent Ernst Hirsch Ballin zijn oratie als kersvers hoogleraar mensenrechten aan de Universiteit van Amsterdam uit. Kern van zijn verhaal, met als titel ‘Burgerrechten’: een vonkelend pleidooi voor een open en tlerante houding jegens immigratie. Volgens Hirsch Ballin is het mislukt verklaren van de multiculturele samenleving gemakzuchtig. “Alsof een monoculturele samenleving wel mogelijk én wenselijk zou zijn.” Tegenover het ‘multiculturele drama’ van Scheffer plaatst Hirsch Ballin de valse illusie van de monoculturele staat. De dominantie van dat idee is volgens hem het echte drama. Een Nederland met één ‘Leitkultur’ is volgens hem uitgesloten “zolang Nederland een democratische rechtsstaat is”. Het toekennen van burgerrechten aan migranten versterkt de democratie – migratie, is noodzakelijk en “over het geheel genomen gunstig”.

Ook Hirsch Ballin spreekt van “de samenleving waaraan migranten een tweede identiteit ontlenen”. En waar ze bovendien een grote bijdrage an leveren, in cultureel, economische n persoonlijk perspectief. De hoogleraar houdt een pleidooi voor staatsburgerschap, dat bovendien weer een toegankelijk recht moet worden. “Burgerrechten moeten een mensenrecht worden,” aldus Hirsch Ballin.

Net als Charles Taylor vindt Hirsch Ballin het onzin dat van migranten geist wordt dat zij hun banden met het land van herkomst moeten doorsnijden. “Het is zowel verkeerd als zinloos.” Kabinetsbeleid dat dubbele nationaliteiten tegengaat, trouwen over de grens bemoeilijkt, meertaligheid als probleem definieert en eenmaal verworven Nederlanderschap zelfs wil kunnen afpakken, vindt bij Hirsch Ballin absoluut geen genade, schrijft NRC Handelsblad over de oratie. “Het is contraproductief, gaat in tegen de sociale realiteit en heeft averechtse gevolgen.”

Een groep Egyptische vrouwen neemt met de lancering van de website HarassMap stelling tegen sexueel geweld. Het bijzondere van het project is dat de website gebruik maakt van sociale media om incidenten waarbij vrouwen lastiggevallen worden te melden en in kaart te brengen.

De site roept vrouwen op om via telefoon, sms, email of twitter (#harassmap) ieder incident door te geven. De meldingen worden vervolgens op een interactieve online kaart geplaatst en voorzien van een kleurcode die de aard van het misbruik aangeeft. Het misbruik loopt uiteen van nafluiten en staren tot meer ernstige situaties zoals stalking en zelfs verkrachting. De vrouwen die een incident melden krijgen hulp bij het doen van aangifte, het vinden van psychologische hulp en zelfverdedigingscursussen.

De kaart heeft tot doel om bepaalde ‘hotspots’, waar veelvuldig sprake van seksueel misbruik en geweld, inzichtelijk te maken. Vrijwilligers nemen vervolgens contact op met plaatselijke winkeliers, bewoners en politie om voorlichting te geven hoe hun straat of wijk veiliger voor vrouwen kan worden.

Bron: Digitalislam

Pensioenfondsen en andere beleggingen op lange termijn tillen de voedselprijzen over het recordpeil van 2008, toen er in dertig landen voedselrellen uitbraken. Dat vermoedt de Britse ngo Christian Aid. Doorgaans worden enkel roekeloze speculanten met de vinger gewezen.

“In de voorbije jaren waren de stijgende voedselprijzen een afspiegeling van de investeringen in individuele commodity’s: beleggingen in grondstoffen en bulkgoederen”, verklaart Andrew Hogg van Christian Aid. De organisatie heeft zopas het rapport Hungry for justice: Fighting starvation in an age of plenty gelanceerd. Daaruit blijkt dat de voedselprijzen tussen januari 2005 en juni 2008 klommen met een gemiddelde van 83 procent. In februari 2011 werd zelfs het record uit 2008 gebroken. 

De financiële speculatie op landbouwbouwproducten heeft deze stijging grotendeels veroorzaakt, maar de studie oppert dat niet hedgefondsen en speculanten de hoofdverantwoordelijken zijn, zoals meestal wordt aangenomen. Het zouden eerder de voorzichtige institutionele beleggingen zijn, zoals pensioenfondsen.

“We kunnen niet met zekerheid stellen dat termijncontracten in commodity’s de voedselprijzen de hoogte injagen. Wel stellen we vast dat de stijgingen gelijklopen. Er moet dus dringend onderzocht worden of deze enorme hoop geld bijdraagt aan de honger in de wereld”, stelt Hogg. 

Een termijncontract gaat uit van hoeveel een gewas waard zal zijn op een zeker ogenblik in de toekomst wanneer het geoogst wordt. Dit type investering bestaat al honderden jaren, meestal als manier om boeren een voorschot te geven.

Vandaag stoppen bedrijven enorme bedragen in deze termijncontracten. 

Een andere mijlpaal was de oprichting van indexfondsen voor grondstoffen en bulkgoederen, waarbij wordt gekeken naar de indexen van een bundel commodity’s. Goldman Sachs bood voor het eerst zo’n indexfonds aan in 1991. De bank koos dertien commodity’s, waaronder graan, koffie en varkensvlees en stelde investeerders voor om te beleggen in deze bundel, in plaats van in individuele producten.

Deze fondsen begonnen niet-traditionele investeerders zoals pensioenfondsen aan te trekken. Het totale bedrag dat institutionele investeerders in deze fondsen hebben gestopt, ging van 15 miljard dollar naar 317 miljard dollar in het midden 2008. In tegenstelling tot hedgefondsen waar de verkoop van aandelen in een snel tempo verloopt en waarbij “tegen de markt” wordt gehandeld, koopt men bij indexfondsen als de prijs laag is en verkoopt men als de prijs hoog ligt. Gewassen staan bekend als een veilige investering, aangezien mensen altijd voedsel nodig zullen hebben.

“Beleidsmakers zouden nooit meer mogen instemmen met zulke evoluties zonder de impact op de arme bevolking in ontwikkelingslanden na te gaan”, aldus Hogg. “Nu is het te laat om beleggingen in commodity’s te verbieden, maar we wijzen erop dat deze gevolgen niet werden voorspeld. Ze hadden hier beter over moeten nadenken.”

Isolda Agazzi

Bron: DuurzaamNieuws

De jury van de prestigieuze Martin Ennals Award for Human Rights Defenders (MEA) heeft dinsdag 3 mei jl. bekend gemaakt dat deze prijs dit jaar wordt toegekend aan de Oegandese LHBT-activiste Kasha Jacqueline Nabagesera.

Kasha Jacqueline Nabagesera is de oprichtster en directeur van de Oegandese LHBT-organisatie Freedom and Roam Uganda (FARUG). Ze heeft haar moed getoond, door ondanks doodsbedreigingen en mishandelingen, in de media als woordvoerster van deze organisatie voor de belangen van LHBT’s op te komen.

In 2007 werd ze bedreigd en mishandeld toen ze openlijk sprak tijdens het World Social Forum in de Tanzaniaanse hoofdstad Nairobi. Sindsdien kan ze niet lang meer veilig op hetzelfde adres blijven wonen. Haar naam stond – naast die van bijvoorbeeld David Kato – ook op de de ‘zwarte lijst’ in het Oegandese tijdschrift Rolling Stone.

Juryvoorzitter Hans Thoolen noemt Nabagesera ‘een buitengewone vrouw met een zeldzame moed, ondanks doodsbedreigingen vechtend voor menselijke waardigheid en de rechten van homoseksuelen en andere gemarginaliseerde mensen in Afrika’. Door de toekenning van de prijs aan Nabagesera wil de jury een protest tegen discriminatie vanwege seksuele gerichtheid en genderidentiteit laten horen.

‘Het is volkomen terecht dat Kasha deze prijs heeft ontvangen’, zegt internationaal medewerker Björn van Roozendaal van COC Nederland. ‘Het doet recht aan de dappere strijd die zij en vele andere de afgelopen jaren hebben geleverd in Oeganda. Tegen de publieke opinie en het politieke klimaat in en in een uiterst homofoob klimaat draagt Kasha op een uiterst respectvolle wijze bij aan verbeteren van de situatie van velen. Een aantal keren heb ik haar aan het werk gezien bij de Verenigde Naties, haar werkwijze dwingt bij velen respect af, ook bij mensen die moeite hebben met het onderwerp homoseksualiteit’.

De enorme boete die het Amerikaanse Chevron vorige week opgelegd kreeg, is uitvoerbaar. Dat zegt Juan Pablo Sáenz, een van de advocaten van de eisende partij. De Ecuadoraanse rechtbank veroordeelde het olieconcern tot het betalen van 9,5 miljard dollar voor zware vervuiling in het Amazonegebied. Maar Chevron is niet van plan te betalen.

“We zouden er niet blijven voor gaan als we er niet van uit gingen dat de kans op succes, op een schaal van tien, tien zou zijn”, zegt advocaat Juan Pablo Sáenz. “Veel mensen zeiden dat het nooit zou lukken, dat een Ecuadoraanse rechtbank nooit een vonnis zou vellen tegen een grote multinational.  Maar we hebben verscheidene opties en we krijgen advies van een Amerikaans advocatenkantoor, Patton Boggs LLP, experts in de uitvoering van dit soort straffen. We zijn er absoluut van overtuigd dat men dit kan uitvoeren omdat het rechtvaardig is.”

Bron: Dewereldmorgen

Voor de uitvoering van het vonnis kunnen de advocaten onder meer gebruik maken van het Verdrag over de Erkenning en Tenuitvoerlegging van Buitenlandse Scheidsrechtelijke Uitspraken. “Ecuador heeft dat ondertekend. Het gemakkelijkste zou zijn dat de uitvoering in een land gebeurt dat dit verdrag eveneens ondertekend heeft, omdat het proces dan sneller verloopt, maar in principe kunnen we ons tot elk land richten waar Chevron platformen, schepen of andere bezittingen heeft, en daar dan beslag op leggen tot Chevron de verplichting erkent die haar is opgelegd.”

Chevron gaat tegen de uitspraak in beroep en zegt dat het niet uitvoerbaar is. Het olieconcern heeft om te beginnen nog enkele beroepsmogelijkheden in Ecuador. Sáenz schat dat die niet langer dan een jaar kunnen aanslepen.
De advocaat gelooft ook niet dat een beroepsprocedure bij het Permanent Hof van Arbitrage in Den Haag kans maakt. “Ze proberen de zaak te behandelen alsof de Ecuadoraanse staat betrokken partij was, en dat is ze niet. Het is moeilijk voor te stellen dat het arbitragehof in Den Haag de Ecuadoraanse regering zou verzoeken om tussenbeide te komen in de gerechtelijke werking van het land. Het is belachelijk om dat te denken.”

De zaak tegen de Amerikaanse multinational werd aangespannen door een groep van inheemse slachtoffers. “Het grote verschil met gelijkaardige zaken is dat we rechtstreeks met de gemeenschappen werken”, zegt Sáenz. “We leggen ons uiteindelijk toe op de uitvoering van beslissingen die zij nemen en dat geeft ons kracht. En ook al duurt het vele jaren, ik ben er zeker van dat wij – en ik spreek dan voor de advocaten en vooral voor de gemeenschappen – het langer zullen volhouden dan onze tegenstanders.”

Oliemultinational Chevron is op 15 februari door een rechtbank in Ecuador veroordeeld voor de milieuramp die het bedrijf door jarenlange oliewinning in het regenwoud heeft veroorzaakt. De rechter legde het bedrijf een boete van 8,5 miljard dollar (6,3 miljard euro) op.

Meer dan 17 jaar lang hebben bewoners van het regenwoud – boeren en inheemse volken – processen tegen Chevron gevoerd. “De uitspraak van 15 februari is een overwinning,” zegt Emergildo Criollo, woordvoerder van het Cofánvolk die leeft in het noorden van Ecuador. “Maar ons gevecht stopt niet voordat Chevron verantwoordelijk is gesteld voor alle schade die het heeft aangericht in het Amazonegebied en daarvoor betaald.”

Opperrechter Nicolas Zambrano legde de boete van ruim 6 miljard op voor het moedwillig dumpen van ruim 70 miljard liter gifrig afvalwater in het kwestbare regenwoud van Ecuador. Daarnaast stelde rechter Zambrano, die in december vorig jaar nog juridisch dreigde vervolgd te worden door de advocaten van Chevron, een boete van ruim 6 miljard euro in het vooruitzicht als Chevron niet binnen 15 dagen publiekelijk excuses maakt voor de milieuvervuiling.

Kevin Koenig, coördinator van Amazon Watch voor het noordelijk Amazonegebied, noemt de uitspraak een fantastisch moment voor de duizenden Ecuadorianen die jarenlang gestreden hebben om Chevron verantwoordelijk te stellen voor de schade. “Deze uitspraak rechtvaardigt wat inheemse volken en lokale bewoners al decennia zeggen en waar ze onder lijden, namelijk dat Chevron boorde, dumpte en daarna vertrok zonder omkijken.”

Advocaten van Chevron kondigden echter direct na de uitspraak aan dat ze hoger beroep aantekenen. In een persverklaring schrijft Chevron dat het juridische systeem in Ecuador “corrupt” en “onwettig”. De advocaten van de oliemultinational hebben al aanklachten ingediend bij zes Amerikaanse rechtbanken en kondigden aan dat ze op drie continenten als het nodig is rechtszaken tegen de uitspraken te beginnen. Onder meer bij een tribunaal in Nederland! Een rechter in New York heeft vorige week al de opmerkelijke uitspraak gedaan dat iedere financiële aanklacht tegen Chevron waar ook ter wereld voor ten minste 28 dagen wordt geblokkeerd.

Analisten verwachten dat Chevron, dat vorig jaar 19 miljard dollar (14 miljard euro) omzette, de boete niet zal betalen. Het aandeel Chevron zakte dinsdag op de beurs van New York met 1 procent .

Op Closer, het blog van Martijn de Koning een mooi stuk van gastblogger Roel Meijer. De docent Moderne geschiedenis van het Midden-Oosten aan de Radboud Universiteit gaat in op de spagaat van islambashers en de revolutie in Egypte.

Meijer schrijft:

“De Nederlandse islambashers, zoals Hans Jansen, moeten de afgelopen twee weken zich achter hun oren hebben gekrabd. Is het dan toch mogelijk dat moslims even vergeten zijn dat ze moslims zijn? Dat ze zo maar in opstand komen tegen een regime? Dat ze niet zoals altijd slaafs de bevelen van machthebbers volgen? Zijn Egyptenaren niet vergeten dat ze a) inherent passief zijn, dom, traditioneel, of nog liever, b) radicaal, haatdragend, antiwesters en gewelddadig? In plaats daarvan zijn de afgelopen twaalf dagen honderdduizenden mensen vreedzaam de straat opgegaan en hebben burgerrechten geëist: transparantie, gelijke rechten, eerlijke verkiezingen en een eind aan corruptie. Rationeler—lees westers volgens de islambashers—kan het niet.

Maar gelukkig duurde het niet lang of de critici hadden een verklaring voor dit merkwaardige fenomeen dat al hun vaststaande ideeën over moslims bevestigde. De demonstraties zijn geen inleiding tot hervormingen, maar een voorbode van een islamitische revolutie die moet leiden tot het aan de macht komen van de politieke islam, vertegenwoordigd door de Moslim Broederschap, die gezien wordt als de bron van het islamitische terrorisme. Daarmee waren de gebeurtenissen weer makkelijk te duiden in het apocalyptische wereldbeeld van de islamhaters die de islam zien als het pure kwaad, de antithese van het verlichtingsideaal dat de demonstranten eigenlijk vertegenwoordigden.

Eigenlijk spreken die islamhaters zichzelf op fundamentele wijze tegen. Hun gedachtegang is namelijk fundamenteel in tegenspraak met het zichzelf toegeëigende monopolie van de islamhaters op verlichting, namelijk dat je open staat voor nieuwe informatie en niet alles meteen in een goed-kwaad sjabloon plaatst. In plaats daarvan houden ze er een soortgelijke redenering op na als die van Mubarak: mij of de chaos. In feite stellen zij zich aan de kant van de autoritaire staat. Tegelijkertijd is dit ook de redenatie van Israel, die alleen interesse toont voor regimes in de regio die het vredesverdrag naleven; wat ze doen met de eigen bevolking is verder van weinig belang. (…)

Uit allerlei aanwijzingen blijkt dat de islamistische beweging op zijn retour is. De laatste decennia zijn de tekortkomingen van de islamistische beweging duidelijk aan het licht gekomen. Bij gebrek aan een programma en een wezenlijke hervorming van de maatschappij was de Moslim Broederschap gedwongen steeds meer politieke ideeën uit het Westen over te nemen en verwaterde haar oorspronkelijke ideeëngoed. Een islamitische staat ging overboord, de toepassing van de shari’a bleek ingewikkelder dan men dacht en het toepassen van geweld was al veel eerder geen succesformule gebleken. De jihadisten spelen in dit verhaal dan ook geen enkele noemenswaardige rol.

De betogingen van de afgelopen tijd leken dat beeld te bevestigen. Jammer dat de islambashers graag hun eigen vijanden in stand willen houden en dat de belangen van het Westen zelden parallel lopen met die van de Arabische bevolking. Iedereen was eigenlijk wel toe aan iets anders. De Egyptische facebook generatie had juist een aardige combinatie weten te vinden tussen individualisme en flashmobs, prudentie en duivelse moed, rationalisme en pathos.

Mensenrechtenambassadeur Lionel Veer overhandigde donderdag 20 januari de Oxfam Novib/ PEN-Award aan de Russische filmmaker en journalist Andrei Nekrasov. De overhandiging vond plaats tijdens Writers Unlimited – Winternachten festival in Den Haag. De prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan schrijvers en journalisten die vervolgd worden of gevlucht zijn.

Nekrasov heeft zich de afgelopen jaren intensief beziggehouden met de Russische politiek en mensenrechten. Een voorbeeld hiervan is zijn documentaire Disbelief (Ongeloof) uit 2004 over de terroristische aanslag in Moskou in 1999, waarmee hij de prijs voor de beste documentaire won op het International Documentary Film Festival in Amsterdam. De film is in Rusland verboden. Na Disbelief had Andrie Nekrasov regelmatig te maken met bedreigingen.

De overige drie schrijvers die de Oxfam Novib/Pen Award ontvingen, zijn journalist/dichter Sakit Zahidow uit Azerbeidzjan, de Turkse journalist/schrijver Nedim Sener en de Sri Lankese journalist J.S. Tissainayagam. Zij waren niet aanwezig om de prijs persoonlijk in ontvangst te nemen.

Jody Williams, winnaar van de Nobel Vredesprijs in 1997 vanwege haar strijd voor het uitbannen van landmijnen, zegt in een lezing voor Ted dat vrede niet betekent ‘nationale veiligheid’, maar veiligheid voor mensen.

Voor Williams houdt vrede niet in dat de wereld volledig niet-gewelddadig en pacifistisch wordt, maar dat er wordt voldaan aan een aantal basisvoorzieningen, zoals duurzame ontwikkeling, ecologische rechtvaardigheid en basisbehoeften als voedselzekerheid, schoon water en toegankelijke gezondheidszorg. “President Obama stelt aan het Congres voor om 84 miljard dollar beschikbaar te maken voor modernisering van nucleaire wapens,” zegt Williams. “Terwijl voor het verwezenlijken van de VN Millenniumdoelen 80 miljard dollar nodig is! 84 miljard dollar voor wapens die we niet nodig hebben. Wat we nodig hebben is actie.”

Williams vertelt over haar ontmoeting met de Dalai Lama in Hiroshima. Hij vertelde haar daar dat hij, hoewel monnik, niet langer gelooft dat gebed en meditatie de wereld kunnen veranderen. “Wat wij nodig hebben is actie.”

“Wat wij nodig hebben is dat mensen in beweging komen en actie gaan ondernemen om de betekenis van vrede terug te winnen, aldus Williams. “Het is geen vies woord. Het betekent iedere dag hard werken. En als iedereen die geeft om dingen in actie komt, kunnen we deze wereld veranderen. En we moeten niet op een ander wachten, we moeten het zelf doen.”

De Nationale ombudsman heeft de directie van de Schipholgevangenis op de vingers getikt omdat de inzet van oproerpolitie tegen een sit down demonstratie niet was toegestaan. De klacht van een van de gevangenen over het gebruik van handboeien en de hardhandige fouillering zijn ook gegrond verklaard.

Op 18 februari 2009 hielden zo’n 34 vreemdelingen in het detentiecentrum Schiphol een zitstaking. Zij protesteerden daarmee tegen het uitzichtloze bestaan in vreemdelingendetentie en het besluitloze gedrag van de Nederlandse overheid. Om aan deze staking een einde te maken, werd de Landelijke Bijzondere Bijstandsverlening (LBB) ingezet (een soort mobiele eenheid compleet met helmen, schilden en lange latten) die volgens de demonstranten veel geweld gebruikte zoals is vastgesteld in de Nova uitzending. De demonstranten zijn geboeid afgevoerd naar hun cellen en daar volgens eigen zeggen verder mishandeld zoals blijkt uit deze transcriptie van de integrale tekst van het programma. Een van de woordvoerders is voor straf overgeplaatst naar detentiecentrum Zeist en is daar begonnen met zijn
hongerstaking.

Andere woordvoerders zijn voor straf in totale afzondering geplaatst.  De Nationale ombudsman plaatst een aantal kanttekeningen bij de verblijfsomstandigheden in die cel en doet ten aanzien van dit punt de aanbeveling om hongerstakers in een afzonderingscel zoveel mogelijk faciliteiten te bieden en andere kleding te verstrekken dan scheurkleding (papieren kleding om te voorkomen dat men suïcide pleegt) die als vernederend wordt beschouwd.