Ben Knapen, staatssecretaris Buitenlandse Zaken, ontving begin november een prioriteitenlijst uit handen van Louise Fresco, voorzitter van het Nationaal Platform Rio+20, als inbreng van het Nederlandse maatschappelijk middenveld voor de VN-duurzaamheidsconferentie Rio+20 in juni 2012.
 
Knapen is verantwoordelijk bewindspersoon voor het Nederlandse internationale duurzaamheidsbeleid. De prioriteiten kwamen tot stand door inbreng van Nederlandse NGO’s, bedrijven, onderzoekers, jongeren en individuen. Ze zijn inspiratiebron voor een groene economie, noodzakelijk voor een duurzame toekomst.
 
Rio+20 vindt plaats precies 20 jaar na de Earth Summit in Rio de Janeiro. Hoofdthema’s zijn groene economie en het versterken van institutionele kaders. Alle landen in de wereld zijn bezig om hier een inspirerende bijdrage aan te leveren. In Nederland is hiertoe het onafhankelijk Nationaal Platform Rio+20 (NPRio+20) opgericht. Dit platform beoogt vanuit verschillende maatschappelijke geledingen, een concrete bijdrage te leveren aan de conferentie in Rio de Janeiro van volgend jaar. Het vrijdag overhandigde document stuurt het platform NPRio+20 zelf naar de VN-conferentie. Daarnaast werkt het platform aan aanbevelingen voor de Nederlandse regering.
 
Debatten tijdens bijeenkomsten en via sociale media resulteerden in een lijst van achttien versnellers voor duurzame ontwikkeling. “Met deze prioriteiten voor een duurzame toekomst laten we zien aan de Verenigde Naties welke concrete bijdrage Nederland kan leveren’’, aldus Louise Fresco. “Deze week, tijdens de Dag van de Duurzaamheid, laten we Nederland zelf zien wat mogelijk is en wat we al doen. Dat is veel meer dan de meeste mensen zelf beseffen.’’
 
Naast prioriteiten voor individuele sectoren zijn er aanbevelingen op sociaal/cultureel en economisch gebied. Voorbeelden zijn: economie heruitvinden, belastingen vergroenen, wettelijke basis voor duurzame ketens, kringlopen sluiten, dialoog stimuleren, duurzaam onderwijs, duurzame technologieën inzetten en duurzame educatie.
 
Staatssecretaris Knapen: ‘Het is goed dat een zo brede vertegenwoordiging uit de samenleving zich buigt over verduurzaming en betrokkenheid bij de vergadering van de Verenigde Naties toont. Ik ga nu nog niet in op de inhoud. Ik wacht eerst uw aanbevelingen voor het kabinetsstandpunt van de Nederlandse regering af. Deze hoop ik spoedig tegemoet te zien.’

Staatshoofden, politici en opiniemakers hebben de multiculturele samenleving ten grave gedragen. “De multiculturele samenleving is een mislukking,” zingen ze in koor. “Het multiculturalisme is failliet,’ voegen ze er aan toe. De afgelopen week waren er twee verfrissende tegengeluiden. En niet van de eerste de besten. Filosoof Charles Taylor en oud-minister en nu hoogleraar Ernst Hirsch Ballin openden de tegenaanval.

In de Letter & Geest-bijlage van Trouw (17 september 2011) waarschuwt de Canadese filosoof Charles Taylor voor een naar binnen gerichte politiek, zoals we die in Nederland steeds meer ontwaren (‘eigen belang voorop’, ‘wantrouwen naar het buitenland / naar het andere’, etc.). Taylor is van mening dat solidariteit, dat in westerse landen aan het slijten is, herontdekt moet worden, namelijk via democratie en collectieve identiteit: “En natuurlijk brengt dat ook het besef van een nationale identiteit met zich mee. Hetgeen overigens weer nieuwe gevaren in zich bergt, namelijk een sterke solidariteit die gebaseerd is op etniciteit.” Taylor concludeert dat een “sterk gevoel van solidariteit behouden moet worden, zonder op grond van etniciteit mensen uit te sluiten omdat ze geen autochtone inwoners zijn.”

De dringende vraag die Taylor stelt is: “Hoe kunnen we multiculturalisme samen laten gaan met sterke solidariteit?” Kern van een antwoord is volgens de Canadese filosoof dat een inwoner van een land niet meer “opgesloten zit in één particuliere omgeving, je woont in meerdere.” Westerse democratieën moeten deze realiteit accepteren, aldus Taylor, en dat vraagt een mentale verschuiving. Niet langer het idee verkondigen dat burgers voor honderd procent trouw moeten zijn aan een samenleving, een land, maar accepteren dat burgers de vrijheid hebben hun eigen identiteit te koesteren. “Als je om Duitser of Nederlander te worden al je banden moet afsnijden, dan vereist dat een hele grote aanpassing,” zegt Taylor. Voorwaarden: ruimte voor hun eigen identiteit, taal, werk, goed onderwijs.

Taylor onderkent dat Europa het in dat opzicht moeilijker heeft dan Canada. Het Noord-Amerikaanse land selecteert migranten onder meer op taalvaardigheid en vakkennis, terwijl de meeste migranten in Europese landen gastarbeider waren, die op de onderste trede van de sociaal-economische ladder staan. Dat maakt integratie een stuk moeilijker, aldus Taylor.

Het alternatief van de filosoof? “”We moeten af van het idee van een vaststaande historische identiteit. Een gemeenschappelijke identiteit moeten we steeds opnieuw maken.” Plus: “Het vertellen van het verhaal dat ondanks alle barrières iets groots van onze samenleving kunnen maken, het verhaal dat op de juiste manier vertelt wordt door politici (en niet door populisten die hameren op gevaar, oorlog, botsende beschavingen).”

Op 9 september sprak oud-minister en CDA-prominent Ernst Hirsch Ballin zijn oratie als kersvers hoogleraar mensenrechten aan de Universiteit van Amsterdam uit. Kern van zijn verhaal, met als titel ‘Burgerrechten’: een vonkelend pleidooi voor een open en tlerante houding jegens immigratie. Volgens Hirsch Ballin is het mislukt verklaren van de multiculturele samenleving gemakzuchtig. “Alsof een monoculturele samenleving wel mogelijk én wenselijk zou zijn.” Tegenover het ‘multiculturele drama’ van Scheffer plaatst Hirsch Ballin de valse illusie van de monoculturele staat. De dominantie van dat idee is volgens hem het echte drama. Een Nederland met één ‘Leitkultur’ is volgens hem uitgesloten “zolang Nederland een democratische rechtsstaat is”. Het toekennen van burgerrechten aan migranten versterkt de democratie – migratie, is noodzakelijk en “over het geheel genomen gunstig”.

Ook Hirsch Ballin spreekt van “de samenleving waaraan migranten een tweede identiteit ontlenen”. En waar ze bovendien een grote bijdrage an leveren, in cultureel, economische n persoonlijk perspectief. De hoogleraar houdt een pleidooi voor staatsburgerschap, dat bovendien weer een toegankelijk recht moet worden. “Burgerrechten moeten een mensenrecht worden,” aldus Hirsch Ballin.

Net als Charles Taylor vindt Hirsch Ballin het onzin dat van migranten geist wordt dat zij hun banden met het land van herkomst moeten doorsnijden. “Het is zowel verkeerd als zinloos.” Kabinetsbeleid dat dubbele nationaliteiten tegengaat, trouwen over de grens bemoeilijkt, meertaligheid als probleem definieert en eenmaal verworven Nederlanderschap zelfs wil kunnen afpakken, vindt bij Hirsch Ballin absoluut geen genade, schrijft NRC Handelsblad over de oratie. “Het is contraproductief, gaat in tegen de sociale realiteit en heeft averechtse gevolgen.”

Een derde van de 54 armste landen ter wereld is in de afgelopen decennium minder afhankelijk geworden van buitenlandse hulp. Dat stelt Niza/ActionAid in het vandaag verschenen rapport Real Aid 3.

In vergelijking met het voorgaande rapport uit 2006 laat dit rapport een toename zien in goede kwaliteit hulp – ook wel effectieve hulp genoemd – namelijk van 51% naar 55%. Maar stelt tegelijkertijd dat er nog steeds sprake is teveel ineffectieve hulp verstrekt door buitenlandse donoren.

Scholen, ziekenhuizen en de aanleg van wegen worden vaak uit ontwikkelingshulp gefinancierd. Steeds vaker zijn arme landen in staat om eigen middelen aan te wenden om deze elementaire diensten zelf te financieren. Zo bracht Ghana in de afgelopen 10 jaar zijn afhankelijkheid van buitenlandse hulp terug van 46% naar 27%, Mozambique van 74% naar 58% en Rwanda van 86% naar 65%.
Ruud van den Hurk, directeur bij Niza/ActionAid: “Een grote groep ontwikkelingslanden wordt steeds minder afhankelijk van hulp en kunnen vaker hun eigen middelen aanwenden om essentiële diensten te leveren. Hierdoor leggen ze meer rekenschap af aan hun burgers, in plaats van donoren. Het rapport laat zien dat we met goede kwaliteit hulp wel degelijk resultaten kunnen bereiken.”

Om te voldoen aan de kwalificatie van effectieve hulp moet deze terecht komen bij de armste lagen van de bevolking en moet het ontvangende land de ruimte en de vrijheid krijgen om zijn eigen ontwikkelingsplannen uit te voeren. Effectieve hulp is in principe ongebonden, goed beheerd en wordt uitgegeven in het ontvangende land. Regelingen met betrekking tot schuldenverlichting of kwijtschelding vallen niet onder effectieve hulp.

Van de 23 OECD-landen die in het onderzoeksrapport worden genoemd, scoren Engeland, Ierland en Luxemburg het hoogst als het gaat om effectieve hulp, terwijl Frankrijk, Oostenrijk en Duitsland het laagst scoren. Nederland doet het goed en staat op de zevende plek van de beste scorende landen op effectieve hulp.

“Dit zou een wake-up call moeten zijn voor al die regeringsleiders die claimen armoedebestrijding hoog in het vaandel te hebben staan. Het rapport laat duidelijk zien welke landen, ondanks hun goede bedoelingen, laag scoren als het gaat om werkelijke hulp, zoals Duitsland en Frankrijk. Wij roepen daarom de wereldleiders op om meer effectieve hulp te geven zodat nog meer arme landen hun afhankelijkheid van ontwikkelingshulp kunnen afbouwen.”, aldus Ruud van den Hurk.

De aanwezigheid van immigranten in Europese regio’s komt ten goede aan de sociale banden tussen mensen in die regio. Dit blijkt uit NWO-onderzoek van de Nijmeegse sociologen Michael Savelkoul, Maurice Gesthuizen en Peer Scheepers dat in juni gepubliceerd is in het tijdschrift Social Science Research.

Op basis van eerder onderzoek in de VS werd tot nu toe verondersteld dat mensen in etnisch diverse samenlevingen minder nauwe banden met anderen onderhouden. Ook zouden ze minder deelnemen aan het sociale leven. Onderzoek gefinancierd door de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO) wijst nu echter uit dat de aanwezigheid van niet-Westerse immigranten in Europa daarop geen negatieve gevolgen heeft. De aanwezigheid van allochtonen in deze regio’s blijkt geen directe invloed te hebben op de mate waarin autochtonen afspreken met vrienden of bekenden of hulp bieden aan anderen.
Een toename van immigranten in een regio leidt er echter wel toe dat autochtonen meer allochtone vrienden en collega’s krijgen. Dit soort contact heeft vervolgens een positieve uitwerking op het onderhouden van nauwe banden met andere autochtonen, ontdekten de onderzoekers.
De onderzoeksresultaten onderstrepen het belang van het stimuleren van interetnisch contact voor de sociale cohesie binnen regio’s. Dit verband gaat echter alleen op als autochtonen zich niet bedreigd voelen door de aanwezigheid van allochtonen in hun regio.

Mensen die zich bedreigd voelen door de aanwezigheid van allochtonen in hun omgeving, bleken juist minder af te spreken met familie en vrienden. Deze mensen hebben bijvoorbeeld het idee dat er door de komst van immigranten minder banen beschikbaar zijn voor autochtonen. Uit het onderzoek bleek dat laagopgeleiden en werklozen vaker gevoelens van etnische dreiging ervaren. Contact met etnische minderheden kan er voor zorgen dat dit soort gevoelens afneemt.
Het ontstaan van gevoelens van etnische dreiging bleek overigens geen verband te houden met de daadwerkelijke aanwezigheid van etnische minderheden in een gebied. De hoeveelheid media-aandacht die wordt besteed aan immigranten, of het politieke klimaat in landen, kan deze gevoelens mogelijk wel beïnvloeden.

De onderzoekers baseren hun conclusies op een databestand waarin bijna 24.000 personen ondervraagd zijn. Deze respondenten zijn afkomstig uit vijftien Europese landen, waaronder Nederland. Binnen deze landen bestudeerden de onderzoekers gevolgen van etnische diversiteit in 125 Europese regio’s. Hun onderzoek maakt onderdeel uit van het NWO-onderzoeksprogramma Conflict en veiligheid.

Zie ook: Trouw

In de Engelse krant The Guardian schrijven Gavan Titley en Alana Lentin over hoe islamcritici en politici met hun nadruk op het ‘mislukken van het multiculturalisme’ ruimte creëren voor extremisme.

Hoewel Anders Behring Breivik in de rechtbank zijn daden niet publiekelijk mocht rechtvaardigen, is een verdediging van zijn gedachtegoed vol vooroordelen in volle gang. Bruce Bawer, die in het manifest van Breivik – 2083: A European Declaration of Independence – wordt geciteerd, benadrukt in de Wall Street Journal zijn waarschuwingen dat een extreemrechtse terrorist geweld gaat gebruiken om uiting te geven aan “legitieme zorgen over reële problemen”. Bawer beschuldigt de gevestigde politiek ervan dat zij er niet in slaagt een antwoord te vinden voor het verval van Europa door islamisering en multiculturalisme, terwijl The Jerusalem Post waarschuwt dat “het verschrikkelijke drama in Oslo niet gebruikt mag worden om het mislukken van het multiculturalisme in de doofpot te stoppen”.

Racisme wordt vaak gerechtvaardigd als een abnormale reactie op een begrijpelijke provocatie; de focus op ‘multiculturalisme’ na de tragedie in Oslo richt de aandacht op het meest veerkrachtige alibi van het hedendaags racisme. Het ‘mislukken van het multiculturalisme’ is een geloofsbelijdenis in de Europese politiek en, net als alle uitingen van geloof, is het afhankelijk van een achterliggend mysterie. Ondanks het aan de kaak stellen van dit ‘mislukte experiment’ is er in Europa nooit een tijd geweest waarin het multiculturalisme de dominante ideologie was. Zoals Ralph Grillo heeft beweerd wordt het overheidsbeleid in die enkele landen die dat beleid uitvoeren, gekarakteriseerd door een ‘zwakke’ lappendeken van beleidsinitiatieven en ambities. Maar critici hebben voortdurend gewezen op het bestaan van een vernietigende ‘sterke’ vorm, die altijd ‘grenzeloos’ was.

Multiculturalisme is in de loop van de geschiedenis altijd beschuldigd van ‘omgekeerd racisme’ en ‘oneerlijk voor blanken’. Na 9/11 hebben politici en commentatoren het multiculturalisme verantwoordelijk gehouden voor een buitengewone hoeveelheid aan sociale en politieke problemen. De enorme macht die toegeschreven wordt aan dit half-verzonnen project en het feit dat het vaak bekritiseerd wordt in landen met een kleine groep immigranten met geen of weinig beleid op dit gebied, zou ons aan het denken moeten zetten.

Het wordt nu breed onderschreven dat racisme na de Tweede Wereldoorlog veranderde van een ideologie waarin een rangorde van rassen centraal stond, naar een ideologie die de ‘natuurlijke’ onverenigbaarheid van culturen benadrukt. Het zogenaamde ‘nieuwe racisme’ van extreemrechtse partijen in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, nam de taal en logica van het multiculturalisme over en schetste de gewone – blanke – burgers als slachtoffers van een opgelegd beleid van een elite, die hen – blanken – het ‘recht op een eigen cultuur’ ontzegde. Dit gedachtegoed wordt gebruikt in de verdediging van de politieke wanhoop van Breivik. In extreme versies wordt multiculturalisme gezien als zelfhaat; in meer genuanceerde lezingen wordt het bekritiseerd als een prijzenswaardig experiment dat rustte op hun verschil en ‘onze’ naïeve vrijgevigheid. Beide versies schilderen ‘multiculturalisten’ en ‘immigranten’ af als een bedreiging voor een bepaalde nationale cultuur en een anders oorspronkelijke staat van sociale saamhorigheid.

De visie van multiculturalisme als een complot tussen diverse vormen van links en ‘islamisten’ is het hoofdbestanddeel van de islamofobische blogosfeer. Doug Sanders wijst in zijn analyse van het manifest van Breivik op de invloed van ‘Eurabië’ schrijvers als Bawer, Mark Steyn, Melanie Phillips en Robert Spencer, die een opruiende eindvisie verkondigen van een beschaving die onder vuur ligt. Dit ‘début-de-siècle’ weerspiegelt de Europese obsessie van decadentie en moreel verval van het ‘fin-de-siècle’, met dat verschil dat het nu moslims in plaats van joden zijn die dreigen hun tolerante gastheren te verzwelgen.

Wat het verhaal van het mislukken van multiculturalisme echter echt giftig maakt, is de acceptie ervan in brede kring. Er is geen cordon sanitaire tussen de islamofoben en het politieke midden, en de afgelopen jaren hebben een uitwisseling van ideeën tussen de twee groepen laten zien. De mythe van buitensporige vrijgevigheid gaf ruimte aan strenger migratiebeleid, verplichtende integratietrajecten en neo-nationalistische politiek, die werden gepresenteerd als niets meer dan rehabilitatie.

Recente uitlatingen van dit geruststellende verhaal door de Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Britse premier David Cameron, kregen veel publiciteit. Maar er moet meer aandacht worden besteed aan het geaccepteerde racisme dat door het verhaal van het mislukte multiculturalisme legitimiteit krijgt elders in Europa. De voormalige minister van immigratie, Rita Verdonk, in Nederland stelde een systeem van ‘integratiebuttons’ voor immigranten voor. De oud-premier van Denemarken, Anders Fogh Rasmussen, kondigde een ‘cultuurstrijd’ tegen multiculturalisme en islam aan, en zijn minister van cultuur, Brian Mikkelsen, richtte zijn pijlen expliciet op een ‘middeleeuwse moslim cultuur’ in Denemarken. Päivi Räsäsen, de nieuwe Finse minister van binnenlandse zaken, stelde voor om christelijke vluchtelingen voorgang te geven in het belang van cohesie en om ‘discriminatie te voorkomen’. Hoewel deze voorbeelden afkomstig zijn van gebeurtenissen die het succes van radicaal-rechtse politiek laten zien, illustreren ze hoe het alibi van een ‘volstrekt mislukt’ multiculturalisme politieke winst leverde voor centrum- en liberale partijen leverde.

De politieke klasse zou eerst moeten nadenken voordat ze reageert op het drama in Noorwegen, speciaal nu bezuinigingsvoorstellen het wijzen met de vingers naar immigranten en moslims kan verergeren. Er kunnen geen gemakkelijke verbindingen worden gemaakt tussen de op schrift gestelde gedachten van een moordenaar en de complexe uitwisseling van politieke ideeën. Auteurs echter die voortdurend waarschuwingen hebben geuit om een zieke beschaving te verdedigen, hebben iets uit te leggen nu een massamoord is gepleegd op grond van hun ideeën. En gevestigde politieke partijen die met gemak meegaan in het verhaal van ‘multiculturele overdaad en verschillen met moslims’ zijn niet uitgesloten van deze kritiek.

Sean Rayment van de Engelse krant The Telegraph gaat in op de politieke denkbeelden van Anders Behring Breivik, de dader van het drama in Noorwegen, en de verontrustende dreiging die uitgaat van de extreem-rechtse en populistische organisaties, individuen en denkbeelden die op het internet hun weg vinden. Daaronder een beschouwing van publicist Frans Verhagen, die schrijft dat de samenleving vergiftigd is door haat en  onverdraagzaamheid en dat het aan ieder van ons de taak is een nieuw verhaal voor die samenleving te formuleren.

On July 17, Breivik posted a quote on Twitter by the English philosopher, John Stuart Mill, which read “One person with a belief is equal to the force of 100,000 who have only interests.”

The message was a chilling warning of the carnage the 6ft tall, blond psychopath was about to unleash.

The next time the world heard from the 32 year-old businessman was at 3.30pm last Friday when a massive home made bomb detonated in central Oslo, killing seven people and wounding dozens of others.

Two hours later his killing spree moved into overdrive when he shot and killed 85 people, mainly teenagers, attending a Labour Party youth camp on the small island of Utoeya.

Breivik, was born on February 13, 1979 and grew up in western Oslo where, until recently, he lived with his mother in a large apartment in the wealthy suburb of Skoyen.

Superficially, his upbringing appears to have been both middle-class and unremarkable.

He attended the Handelsgym High School in central Oslo before going on to study as an undergraduate and held a masters degree from the Oslo School of Management.

A recent picture of Breivik shows him posing with a younger and older woman, possibly his sister and mother, at a wedding in what appears to be a tropical location.

Details of his young life were still sketch last night.

In his late teens, he completed compulsory national service, where he received military training, leant how to shoot and became a keen hunter.

His only brush with the law appears to have been a minor traffic infringement around 10 years ago – about the same time at which friends claim he became increasingly enamoured with right wing politics.

Another significant event was being baptised into the Protestant church of “his own free will” at the age of 15.

But more recently, he had expressed his disgust at his own church. “Today’s Protestant church is a joke,” he wrote in an online posting in 2009.

“Priests in jeans who march for Palestine and churches that look like minimalist shopping centres.”

By the age of 20, Breivik, who was described as “quiet and modest” became a member of Fermskrittspartiet – The Progress Party – Norway’s largest far-right group – holding several political posts in the party’s youth league, including being chair of his local party.

Writing in the anti-Islamic online forum, Document.no, Breivik stated: “I have worked for FrP (Progress Party) for many years and can guarantee that the FrP would have had less than 10% support would it not have been for choosing Vienna School of Thought [ ]as ideologic foundation”.

His association with the party ceased in 2007, when he failed to pay his membership fees.

By this stage his political views became increasingly radical and the object of his hatred were Muslims, who he believed were responsible for destroying Norwegian society – a fact which he claimed was ignored by the media.

Writing in online forums dating back to 2009, Breivik became increasingly critical of multi-culturalism, which he described as a 50-year failed project and began to cite his hatred of Muslims, who he claimed were a threat to Norwegian society.

In a post in a Norwegian online forum in December 2009, Breivik claimed there was not one country where Muslims have peacefully lived with non-Muslims, stating that instead it has had “catastrophic consequences” for non-Muslims.

He also criticised European policies of trying to accommodate the cultures of different ethnic groups, and claimed a significant minority of young British Muslims backed radical Islamic militancy.

“When did multi-culturalism cease to be an ideology designed to deconstruct European culture, traditions, identity and nation-states?” , stated one entry, posted on February 2nd, 2010.

“According to two studies, 13 percent of young British Muslims aged between 15 and 25 support al-Qaeda ideology,” read another entry dated February 16 last year.

In another rant he wrote offensively of Somali immigrants with “full Norwegian passports sitting at home on benefit”, sending money back to Al-Shabab – a terrorist group with links to al-Qaeda.

In another translated post he wrote: “In many ways intensified the polarization between Muslim and non-Muslim youth among the younger generations.

“There are ten times as many Muslim gangs as non-Muslim. Abuse and harassment is perceived as clear racism and frustration is high because the media ignores this racism in total.

“100 racial / Jihadi murder of Norwegians in the last 15 years are totally ignored as a single murder of a Norwegian racist resulting in a torchlight procession in which 50 000 participants and establishing a Memorial Fund.”

A politician who met Breivik in 2002-2003, when he was apparently interested in local Oslo politics, said he did not attract attention.

“I got the impression that he was a modest person … he was well dressed, it seemed like he was well educated,” recalled Joeran Kallmyr, 33, a Progressive local Oslo politician representing the Progressive Party

“I don’t remember anything special about him … I don’t remember if he had any particular political opinions, he wasn’t really a person who took part of political debate.”

Breivik, who police have described as a Christian Fundamentalist, also claims to have written an 1100 page book entitled “2083″, which espouses his ultra right wing political philosophy and the need to protect western Europe from the threat of Islam.

In another online post, Breivik writes about the conflict in the Britain between the English Defence League (EDL) and the British National Party.

He claims also to have made contact with the EDL and another far-right organisation, Stop the Islamification of Europe (SIOE).

He commented “I have on some occasions discussed with SIOE and EDL and recommended them to use conscious strategies.”

He wrote that the tactics of the EDL are “now to “entice” an overreaction from Jihad Youth / Extreme-Marxists something they have succeeded several times already. The reaction has been repeatedly shown on the news which has boosted EDLs ranks high. This has also benefited GDP. WinWin for both”

Both groups are known to organise via social media such as Facebook. One Facebook user who says he was once with the EDL also claimed that Brievik had been on his friend list.

In another post he states that the agenda of the “Norwegian cultural conservative movement over the next five years” should be the creation of the Norwegian EDL. He has also called for the formation of a “cultural Euro-Tea Party” referring to the grass-roots right wing organisation in the US supported by Sarah Palin.

Outside of politics Breivik, claims to be an avid reader of political books and named George Orwell, Franz Kafka and the American psychologist and philosopher, William James as his favourite author. He also cited on his Facebook page that Winston Churchill as one of his heroes and that he is a fan of classical music and film Max Manus: Man of War.

Brevik is also a keen body builder and, notably, is a member of an Oslo gun club, holding licenses for a rifle, shot gun and a Glock semi-automatic pistol.

He also became a member of Oslo’s masonic lodge and is seen in one recent picture posing in masonic clothing.

Gun ownership is not a controversial subject in Norwegian politics, primarily because of the large hunting fraternity and the number of shooting competitions held in the country.

Firearms in Norway are regulated by the Firearms Weapons Act and all gun owners must have the appropriate licences which are issued by the local police authority but only to applicants with no criminal record.

Although Norway has a large number of hunters, automatic weapons are banned as are powerful handguns.

There are also restrictions on how many guns and owner can possess. For recreational shooters, such as Breivik, only one gun is allowed in each calibre.

Breivik was also a fan of online gaming, with his favourites being Call of Duty, Modern Warfare 2 and World of Warcraft.

On the European World of Warcraft forums, players came together to discuss the shooting and try to make sense of Breivik’s alleged involvement.

Among the group is at least two who say they believe they knew the man and said he was down-to-earth and friendly.

In World of Warcraft, it appears that Breivik played as two characters: A high-level human “mage” and a low-level “Forsaken” “mage”, both under the alias “Conservatism”.

“This is just not happening,” a player who goes by the name Piltavla wrote. “This guy Anders been a great great friend of me, for three to four years now…”

“People can hide their dark sides…” wrote Piltavla. “You had this image of him never being able to harm a fly… he was a very calm and down to earth person,” he wrote. “I spent many nights speaking with him… It’s unbelievable that he’s done this. I feel sick that I ever knew him (to be honest)!”

“You had this image of him never being able to harm a fly… he was a very calm and down to earth person.”

Government records suggest that despite his management qualifications, his early attempts at business were a failure until he established Breivik Geofarm in eastern Norway for the cultivation of “vegetable, melons and tubers”.

The agriculture business would have given Breivik access to nitrogen-based fertiliser – one of the main ingredients of “fertiliser bombs” a device perfected by the IRA during The Troubles.

It also emerged that in the weeks leading up to the atrocity Breivik stockpiled six tons of fertiliser, enough even when refined, to make several devastating improvised explosive devices.

At some stage this year he moved to the small rural town of Rena in Amot, Hedmark county, 86 miles north east of Oslo where his agricultural business was based and where he is believed to have lived until launching Friday’s attacks.

His tirades are certain to be pored over – but so far they have not yielded an answer to one mystery.

Despite all of Breivik’s anti-Muslim rhetoric and his hatred of the multi-cultural society, there was no inkling of his deadly loathing of the Labour youth movement or of his victims – of whom many were like him, blond, blue eyed ethnic Norwegians.

________________________________________________________________________

Het is ons falen om een behoorlijk alternatief verhaal te formuleren dat ons allemaal mede schuldig maakt aan de pervertering van het idee van een samenleving

De komende dagen, misschien wel weken, zal er flink doorgepraat worden over rechts radicale moordenaars. Natuurlijk kan je het de Noor niet aanrekenen dat hij Wilders een fijne vent vindt en zijn programma lovenswaardig. Net zomin als je moslims kunt verwijten dat Mohammed B. een verknipte versie van de Koran hanteert.

Daar gaat het ook niet om. Dat is ook niet het beangstigende van de ontwikkelingen van de laatste jaren. Nee, wat echt zorgen baart is dat de toonzetting, de haat, de onverdraagzaamheid die in de samenleving in brede zin normaal is geworden. Wilders over de Koran, Bosma in zijn dronkenmanspraat over de linksmens. Respect voor een andere mening is ver te zoeken. Toegegeven, dat is geen monopolie van rechts maar de breedte en de penetratie in het dagelijks leven is wel degelijk die van nu en van rechts. Het verdacht maken van mensen met andere ideeën is immoreel en de samenleving ondermijnend.

Veel erger is de collaboratie van de gevestigde machten. Al dat geneuzel over mislukte multiculturele samenlevingen, premiers die hun samenleving mislukt verklaren, ministers die orakelen over ‘terechte’ angst voor buitenlanders, het opstoken van vuurtjes, het weigeren de samenleving positief te benaderen, dat is het domein van de regeringsleiders in vrijwel alle westerse landen. Het vuur waarmee ze spelen kan de eenzame psychopaat doen denken dat wat hij doet ‘nodig is’, of hij nu Breivik heet, Bouyeri of Van der Graaf. Maar vooral doet het de gewone burgers, of een deel daarvan, vermoeden dat er een immense samenzwering tegen hen plaats vindt, een bedreiging van apocalyptische proporties, waartegen alle maatregelen gerechtvaardigd zijn. Wie haat zaait, ook als hij daarvoor niet veroordeeld wordt, oogst dood en verderf. Wie zich niet te weer stelt tegen de haatzaaiers, inhoudelijk en volgens de afgesproken regels, is daarvoor mede verantwoordelijk.

We hoeven geen blaam toe te delen voor wat Breivik heeft gedaan al had ik niet graag willen meemaken wat er gebeurd was als een moslim idioot een golfweekend van conservatieve jongeren overhoop had geschoten. De blaam kunnen we ons allemaal aantrekken. De PVV in Nederland, de radicalen in Denemarken, de Le Pen club in Frankrijk: ze zijn warm omarmd door de gevestigde partijen. Ook de oppositie kan zich niet afzijdig houden. Het probleem is niet dat Wilders en zijn soort bestreden moeten worden. Dat is niet nodig en zou ook zelfdestructief zijn. Het is ons falen om een behoorlijk alternatief verhaal te formuleren dat ons allemaal mede schuldig maakt aan de pervertering van het idee van een samenleving.

Grist, de onvolprezen website over milieu, klimaat en voedsel, schrijft dat het de moeite waard zou zijn om de mogelijke betrokkenheid van het mediaconcern van Murdoch te onderzoeken bij het schandaal rond de gehackte klimaat-emails van onderzoekers van de Universiteit van East Anglia in 2009.

News Corporation (Newscorp), het mediabedrijf van Murdoch, ligt zwaar onder vuur. De nauwe banden tussen journalisten van de mediagroep en politici en politie worden op het moment door parlementariërs in Londen en onderzoekers van de FBI in de Verenigde Staten onderzocht. Journalisten van Engelse kranten schrokken er niet voor terug om telefoons en computers van burgers, politici en leden van het koninklijk huis te hacken en gegevens te ontvreemden of zelfs te wissen.

Joseph Romm, redacteur van Climate Progress, wijst in zijn Grist-artikel op het mogelijke verband tussen de illegale praktijken van de journalisten en het stelen en publiceren van de emails van klimaatonderzoekers van de Universiteit van East-Anglia in november 2009. De feiten.

Neil Wallis werkte bij de nu opgedoekte tabloid News of the World, de krant waarmee het schandaal wereldkundig werd. In oktober 2009 ging Wallis voor het luttele bedrag van ruim 1100 euro per dag(!) als consultant aan de slag bij Scotland Yard. De politie-organisatie was al sinds 2006 op de hoogte van de illegale praktijken van journalisten van Newscorp, maar deed daar niets mee. Misschien niet zo vreemd, als men weet dat topfunctionarissen van Scotland Yard regelmatig bij Murdoch-journalisten over de vloer kwamen en samen lunchten. Tijdens zijn werk bij Scotland Yard hield Wallis contact met zijn vroegere collega’s over de stand van zaken betreffende het hacking-schandaal, dat toen nog onder de politiepet werd gehouden.

Newscorp werd in de Verenigde Staten aangeklaagd op verdenking van het binnendringen en stelen van gegevens uit computers van het advertentiebedrijf Floorgraphics Inc. Newscorp betaalde een schikking en kocht vervolgens een aantal dagen later het advertentiebedrijf op. Diezelfde taktiek voerde het mediabedrijf ook uit in het Verenigd Koninkrijk. Journalisten van News of the World betaalden medewerkers van Scotland Yard; betalingen die goedgekeurd werden door Andy Coulson, de nu oud-perschef van premier David Cameron.

Romm stelt de vraag in hoeverre Scotland Yard belang zou hebben gehad bij een grondig onderzoek naar de diefstal van de East Anglia emails, a.k.a. Climate Gate, in het licht van de Yard’s banden met illegale praktijken van Newscorp. Nog bedenkelijker en vreemder wordt het als Neil Wallis, die van de 1100 euro per dag bij Scotland Yard en oud-journalist in dienst van Newscorp, door de Universiteit van East Anglia wordt ingehuurd om … de public relations rondom Climate Gate onder zijn hoede te nemen! En veel mensen zijn het erover eens dat die PR rampzalig is uitgevoerd.

De bewijzen zijn er (nog) niet. Maar Romm roept op tot een grondig onderzoek naar de mogelijke betrokkenheid van journalisten van Newscorp bij Climate Gate, het ontvreemden van emails van klimaatonderzoekers van de Universiteit van East Anglia.

Om precies 5 over 8 vanochtend zongen miljoenen Zuid-Afrikaanse schoolkinderen een speciale versie van Happy Birthday. De toegezongene? Nelson Mandela natuurlijk. ‘s Werelds grootst levende legende is vandaag 93 jaar geworden.

Het is voor de tweede keer dat Mandela zijn verjaardag viert op zijn eigen Nelson Mandela-dag. De Verenigde Naties besloten twee jaar geleden dat Mandela zijn eigen dag verdiende. Dat is nu officieel en wereldwijd op 18 juli.

Het is de bedoeling dat de 18de juli voortaan in het teken staat van vrijwilligerswerk. Mensen over de hele wereld – maar vooral veel Zuid-Afrikanen – besteden vandaag 67 minuten van hun tijd aan belangeloos werk voor anderen. Die 67 minuten staan voor de 67 jaar die Mandela actief is geweest voor het algemeen belang.

Madiba’s Special Birthday Song: lyrics

Happy Birthday to you
Happy Birthday to you
Happy Birthday dear Tata
Happy Birthday to you
We love you Tata
We love you Tata
We love you dear Tata
Happy birthday to you.

Nelson Mandela
Nelson Mandela. Nelson Mandela. Ha hona ya tshwanang le wena. x2
Ha hona ya tshwanang le wena, ha hona ya tshwanang le wena. X2
Happy birthday Madiba. Happy birthday Madiba. Ha hona ya tshwanang le wena. X2
Ha hona ya tshwanang le wena, ha hona ya tshwanang le wena. X2
Nelson Mandela. Nelson Mandela. Ha hona ya tshwanang le wena.
Ha hona ya tshwanang le wena, ha hona ya tshwanang le wena. X2

Nelson Mandela thina siyakuthanda unguTata wethu. UTata wethu.
Nelson Mandela thina siyakuthanda. UnguTata wethu. UTata wethu.
Nelson Mandela thina siyakuthanda unguTata wethu. UTata wethu.
Nelson Mandela thina siyakuthanda. UnguTata wethu. UTata wethu.

Happy birthday Nelson Mandela unguTata wethu. UTata wethu.
Happy birthday Nelson Mandela unguTata wethu. UTata wethu.
Happy birthday Nelson Mandela unguTata wethu. UTata wethu.
Happy birthday Nelson Mandela unguTata wethu. UTata wethu.

Nelson Mandela thina siyakuthanda unguTata wethu. UTata wethu.
Nelson Mandela thina siyakuthanda. UnguTata wethu. UTata wethu.
HIP HIP… HOORAY!!!

Madiba

Maandagmiddag 23 mei hebben als monniken verklede leden van Platform Stop Racisme en Uitsluiting een lijst met 39 aanklachten tegen de regering-Rutte op de deur van de Eerste Kamer gespijkerd.

Het Platform heeft in samenwerking met Defence for Children en Vluchtelingenwerk Nederland een juridische analyse gemaakt van het regeer- en gedoogakkoord.

De schokkende conclusie is dat dit akkoord op 39 punten in strijd is met de Grondwet of internationale mensenrechtenverdragen. Vooral de rechtspositie van kinderen, asielzoekers, homo’s en moslims wordt hiermee serieus aangetast.

Het Platform wil met de 39 aanklachten de leden van de Eerste Kamer wijzen op hun verantwoordelijkheid voor het beschermen van de rechtsstaat.

Een week na dat al-Qaidaleider Osama Bin Laden in zijn Pakistaanse villa werd doodgeschoten overleed Omar Ahmad, de burgemeester van San Carlos, Californië. Op de website van Religion Dispatches heeft Hussein Rashid een liefdevol portret van de inspirerende Amerikaanse moslim geschreven.

Waar Osama niets anders dan haat en geweld predikte, bracht Ahmad hoop, compassie, liefde, humor en vriendschap, aldus Rashid. Burgemeester van het 30.000 inwoners tellende stadje halverwege San Francisco en San Jose, maar ook getypeerd als een 21ste eeuwse Hemingway: liefhebber van sigaren, verhalenverteller, Silicon Valley ondernemer, piloot, bergbeklimmer, fan van cowboylaarzen.

Hij weigerde te spreken over ‘moslim’ en ‘niet-moslim’; hij prefereerde ‘buren’. Zoon van immigranten uit Pakistan, werkte hij zich op binnen de wereld van de informatica – Google, Napster en Netscape. Maar in plaats van de virtuele wereld, lag zijn hart bij het opbouwen van een echte gemeenschap. Via de gemeenteraad van San Carlos werd hij gekozen als burgemeester. “En daar deed hij wat alle Amerikaanse burgemeesters doen,” schrijft Rashid. “Het gevecht aangaan met de vakbond van brandweerlieden.”

Achter de schermen werkte hij hard op de moslimgemeenschap in de Verenigde Staten op te bouwen en van advies te voorzien. “Voor Omar was er geen onderscheid tussen zijn geloof en zijn land.” Hij was mede-oprichter van CAIR, de Council on American-Islamic Relations.

Omar Ahmad stierf aan een hartaanval. Hij werd 46 jaar.