De Nationale ombudsman heeft de directie van de Schipholgevangenis op de vingers getikt omdat de inzet van oproerpolitie tegen een sit down demonstratie niet was toegestaan. De klacht van een van de gevangenen over het gebruik van handboeien en de hardhandige fouillering zijn ook gegrond verklaard.

Op 18 februari 2009 hielden zo’n 34 vreemdelingen in het detentiecentrum Schiphol een zitstaking. Zij protesteerden daarmee tegen het uitzichtloze bestaan in vreemdelingendetentie en het besluitloze gedrag van de Nederlandse overheid. Om aan deze staking een einde te maken, werd de Landelijke Bijzondere Bijstandsverlening (LBB) ingezet (een soort mobiele eenheid compleet met helmen, schilden en lange latten) die volgens de demonstranten veel geweld gebruikte zoals is vastgesteld in de Nova uitzending. De demonstranten zijn geboeid afgevoerd naar hun cellen en daar volgens eigen zeggen verder mishandeld zoals blijkt uit deze transcriptie van de integrale tekst van het programma. Een van de woordvoerders is voor straf overgeplaatst naar detentiecentrum Zeist en is daar begonnen met zijn
hongerstaking.

Andere woordvoerders zijn voor straf in totale afzondering geplaatst.  De Nationale ombudsman plaatst een aantal kanttekeningen bij de verblijfsomstandigheden in die cel en doet ten aanzien van dit punt de aanbeveling om hongerstakers in een afzonderingscel zoveel mogelijk faciliteiten te bieden en andere kleding te verstrekken dan scheurkleding (papieren kleding om te voorkomen dat men suïcide pleegt) die als vernederend wordt beschouwd.

Als de overheid het grote groepen immigranten die langdurig legaal in Nederland wonen onmogelijk maakt hier met hun gezinsleden te wonen, hen uitsluit van permanent verblijfsrecht en van het Nederlanderschap en bovendien een (zeer) kleine groep genaturaliseerde Nederlanders bedreigt met ontneming van hun Nederlanderschap, moet ze niet verbaasd zijn als burgers denken dat zij immigranten in hun buurt, op hun werk of op straat ook mogen uitsluiten.

Dat schrijven Kees Groenendijk en Thomas Spijkerboer op de website van het Nederlands Juristen Blad (NJB). Groenendijk is emeritus-hoogleraar rechtssociologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen, Spijkerboer is hoogleraar migratierecht aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Het artikel op het NJBlog gaat uitvoerig in op de invloed van Wilders op het nieuwe denken over migratie, uitsluiting en gezinshereniging.

“De paragraaf over de plannen rond immigratie in de akkoorden tussen VVD-CDA-PVV beslaat zes pagina’s dikbedrukte tekst met tientallen voorstellen voor oude en nieuwe maatregelen.1 De drie partijen zeggen daarmee twee doeleinden na te streven: een “zeer substantiële daling van de instroom” van migranten en “effectieve integratie van nieuwkomers en bevolkingsgroepen”. Bij elk van oude en nieuwe voorstellen rijst de vraag: mag het, kan het en helpt het? Is het juridisch of moreel toegestaan, is het voorstel haalbaar en helpt het echt een probleem op te lossen? Of zal het vooral averechts werken en bestaande problemen groter maken?

Aan de juridische houdbaarheid en praktische haalbaarheid hebben de media de afgelopen weken al veel aandacht besteed. Met het voornemen vijf recent met instemming van alle EU-lidstaten vastgestelde richtlijnen en vier verdragen waarbij veel staten partij zijn, te wijzigen neemt het kabinet Rutte een Sysifus-taak op zich. Het overschat hiermee de Nederlandse positie in Europa. De andere lidstaten laten hun politieke agenda niet door Nederland dicteren. Het onderschat de excentrische positie die Nederland op dit terrein in veel opzichten in de EU inneemt. Veel voorstellen zijn onder minister Verdonk al gedaan en toen als onhaalbaar of contraproductief van tafel verdwenen.”

“Uitvoering van de plannen die op verschillende punten in het akkoord staan vermeld, betekent dat er vier soorten Nederlanders komen:
1. Geboren Nederlanders die praktisch alleen voor verlies van die nationaliteit hoeven te vrezen als ze voor een andere nationaliteit kiezen.
2. Nederlanders van Antilliaanse herkomst die door de overheid tot “terugkeer naar landen van het Koninkrijk” in de Antillen kunnen worden gedwongen.
3. “Voorwaardelijke Nederlanders” die als zij binnen vijf jaar na de verkrijging worden veroordeeld voor een ernstig misdrijf, het Nederlanderschap kan worden ontnomen.
4. Nederlanders die langer dan vijf jaar geleden zijn genaturaliseerd en die voorlopig, zolang de wetgever niet anders besluit, gelijke rechten hebben als de eerste categorie.”

“Wij zijn dus niet gerustgesteld door het feit dat Europees en internationaal recht in de weg staan aan uitvoering van het regeerakkoord op het gebied van immigratie en integratie. Het akkoord tussen VVD, PVV en CDA laat zien dat drie partijen (en niet maar één van die drie) zich ten doel hebben gesteld om aanwijsbare groepen Nederlandse ingezetenen uit te sluiten. Dat enkele feit leidt tot versterking van de al bestaande uitsluiting van deze groepen medeburgers.”, concluderen de auteurs.

Stella’s leven is in balans. Vier jaar geleden werd ze geboren, HIV-positief. Haar moeder, Rebecca Mbabazi, 23 jaar jong, ondekte net als veel andere moeders in Oeganda, dat ze besmet was met het virus toen ze al zwanger was.

Moeder en dochter leven aan de rand van het Bwindiwoud in het westen van het land. Het gebied is beroemd vanwege de gorilla’s, maar werd berucht door het hoge aantal HIV / Aids besmettingen.

Net als de meeste kinderen houdt Stella niet van pillen – ze trekt een komisch gezicht als de medicijnen ter sprake komen. Maar ze neemt ze trouw in, twee keer per dag. Dat redt haar leven. Maar hoe lang nog? Als het aan de Europese Unie ligt zal de levering van goedkope medicijnen, waar Stella afhankelijk van is, stoppen.

Op Wereld Aids Dag publiceert de Britse krant The Independent het schokkende verhaal van Stella en de noodzaak van goedkopen medicijnen.

De medicijnen waar Stella’s leven van afhangt komen uit Hyderabad, India. De stad is het centrum van de farmaceutische industrie die miljoenen mensen in ontwikkelingslanden het leven heeft gered. India is, door de produktie van goedkope, uit het Westen gekopieerde medicijnen, de “apotheek van de derde wereld” geworden. Het land levert meer dan 80 procent van de aidsremmers in Afrika. Door deze farmaceutische produktie zijn de kosten van behandeling van een HIV-patiënt in een ontwikkelingsland gedaald van 500 dollar per jaar naar 70 dollar.

Volgende week kan daar wel eens een einde aan komen. De EU begint dan in Brussel handelsbesprekingen met India. Een van de agendapunten is het patentrecht van de Europese farmaceutische industrie. Als de onderhandelingen tot een akkoord leiden, kan dit wel eens het einde van de goedkope HIV-medicijnen zijn. De ontwikkeling van nieuwe en goedkope medicijnen zal een vertraging oplopen van 10 tot 15 jaar.

Artsen Zonder Grenzen voert actie tegen het voorstel van de EU.

Terwijl Ethiopische boeren in samenwerking met natuurbeschermers kans zien hun bestaansmogelijkheden te verbeteren, ontberen miljoenen landarbeiders zonder papieren op boerderijen in zuidelijke staten in de Verenigde Staten basisrechten.

Een nieuw onderzoek van de Southern Poverty Law Center over de positie van vrouwelijke landarbeiders laat zien dat er in de Verenigde Staten minstens 4,1 miljoen ongedocumenteerde landarbeidsters leven en werken. Deze vrouwen verdienen vaak minder dan het minimumloon, hebben geen recht op ziekte- en vakantiedagen, en hebben geen ziektekostenverzekering. Het legaliseren van deze ongedocumenteerden zal het BNP van de Verenigde Staten binnen 10 jaar verhogen met 1,5 biljoen dollar. Omgekeerd, als de Amerikaanse overheid de ruim 10 miljoen ongedocumenteerden zal deporteren, zal het BNP dalen met 2,6 biljoen dollar. Ruim 60 procent van de landarbeiders in de Verenigde Staten heeft geen papieren; 22 procent van hen is vrouw. Een groot aantal ongedocumenteerden komt dagelijks in aanraking met giftige stoffen en straling. Een kwart van de arbeiders in de vleesindustrie is ongedocumenteerd. De helft ervan is afkomstig uit Latijns-Amerika en ruim de helft is vrouw. Zo’n 80 procent van de landarbeidsters is slachtoffer van ongewenste initimiteiten. Duizenden vrouwen worden gedwongen seks te hebben met landeigenaars om hun baan te behouden.

De laatste FBI-cijfers, die een daling in het aantal hatecrimes tegen homoseksuelen laat zien, werden met instemming in de Verenigde Staten ontvangen. Niet zozeer door de LGBT-gemeenschap, maar door christelijk rechts. Focus on the Family, een van de vlaggeschepen van christelijk rechts, reageerde: “speech chilling, and religious freedom killing”. Dat meldt Candace Chellew-Hodge op de website Religion Dispatches.

Christelijk rechts ziet in de daling een bewijs dat specifieke wetgeving op het gebied van hatecrimes tegen homoseksuelen niet nodig is. Chellew-Hodge schrijft dat de cijfers wel een daling laten zien – van 7.783 in 2008 naar 6.604 in 2009 – maar dat de aard van de misdaden ernstiger is geworden. Als het gaat om moord, doodslag, verkrachting en ernstige vormen van aanvallen op, is het aantal hatecrimes juist gestegen (de FBI rekent niet alleen geweld tegen individuen, maar ook tegen bedrijven en religieuze instellingen als een hatecrime). Gewelddadige hatecrimes laten juist een stijging zien, van 695 in 2008 naar 725 in 2009.

Als de bevolkingsgrootte in de statistieken wordt betrokken, is er ook sprake van een stijging. In 2009 waren er volgens de FBI sprake van 819 racistische aanslagen op de zwarte gemeenschap. Deze maakt 12,4 procent van de Amerikaanse bevolking uit. Tegen de LBGT-gemeenschap waren 725 gewelddadige aanslagen. Zij vertegenwoordigt 5,5 procent van de bevolking.

Nadat een Oegandese krant een namenlijst van bekende homoseksuelen in het Afrikaanse land had gepubliceerd onder de veelzeggende kop ‘Hang Them’, is het geweld tegen homoseksuelen toegenomen, meldt journaliste Jody May-Chang. Zij bespeurt ook de invloed van Amerikaans christelijk rechts. De zendelingen van Amerikaanse organisaties prediken dat “homoseksualiteit onbijbels en tegennatuurlijk is”. Het Amerikaanse onderzoeksinstituut Public Eye beschrijft in een rapport de groeiende invloed van christelijke rechtse kerkgenootschappen op anti-homo-wetgeving in Oeganda en het homofobische klimaat in het land.

Het Transgender Netwerk Nederland (TNN) organiseert op 20 november voor de zesde keer de Trangender Gedenkdag, ditmaal in Den Haag. De dag is een internationaal initiatief. De eerste (Amerikaanse) Transgender Gedenkdag vond plaats in 1999 naar aanleiding van de dood van Rita Hester in 1998 in Californië, VS.

Wereldwijd komt er naar schatting om de dag een transgender door een hatecrime om het leven. Sinds 1999 wordt er jaarlijks, op of rond 20 november, in diverse landen wereldwijd, Transgender Day of Remembrance (Transgender Gedenkdag) georganiseerd. Op deze dag staan transgenders en hun naasten en vrienden over de hele wereld stil bij slachtoffers van hate-crimes. Daarnaast draagt deze gedenkdag bij aan de zichtbaarheid van transgenders en vragen we aandacht voor geweld en discriminatie tegen eenieder die door ‘anders zijn’ gediscrimineerd wordt.

Drie berichten uit de krant van vrijdag.

Op de voorpagina meldt Trouw dat een Oegandese krant een dodenlijst van honderd homoseksuelen heeft gepubliceerd, met de oproep: “Hang ze op!” De krant vermeldt namen, adressen en foto’s van Oegandese homo’s en lesbiennes. Homoseksualiteit is in Oeganda verboden. President Museveni beweerde dat ‘Europese homo’s aan het rekruteren zijn in Afrika’.

Opnieuw een homoseksueel weggepest uit zijn huis in Utrecht, schrijft Trouw. Het slachtoffer is een man van 29 jaar die woonde in de populaire wijk Lombok. Hij is de cierde homoseksueel die in korte tijd in Utrecht is weggepest. De gemeenteraad van Utrecht dient binnenkort een motie in, ondertekend door alle partijen, waarin opgeroepen wordt de man snel een nieuwe huurwoning aan te bieden en gemeente en politie alterter moeten reageren bij meldingen van homohaat. “Het probleem speelt in de hele stad, door alle lagen van de bevolking,” zegt PvdA-fractievoorzitter Gilbert Isabella. “Daarom moeten we dit structureel aanpakken, anders zal de tolerantie blijvend verminderen.”

Hoewel een rechter eerder deze week de regel ‘niets vragen, niets vertellen’ ongrondwettelijk had verklaard, heeft het federale hof van beroep in de Verenigde Staten de beslissing van de rechter opgeschort, meldt Trouw. Het ‘niets vragen, niets vertellen’ principe houdt in dat het Amerikaanse leger zich niet mag bemoeien met het privéleven van een militair, maar dat als een homoseksuele soldaat uitkomt voor zijn geaardheid, hij of zij ontslagen moet worden. Irak-veteraan Dan Choi toonde zich zwaar teleurgesteld in het opschorten van de uitspraak van de rechter, maar ook in de handelwijze van de regering-Obama. De regering verdedigt de wet ‘niets vragen, niets vertellen’ op gornd van de veronderstelling dat het plots openstellen van het leger voor homo’s grote praktische en juridische problemen met zich meebrengt. Tegenstanders van de wet wijzen op de reactie van het leger op de uitspraak van de rechter. Rekruteringskantoren van het leger kregen terstond de opdracht homosekuelen aan te nemen.

Het CDA-congres van zaterdag 2 oktober heeft de laatste stem. Daar valt de beslissing of er een CDA-VVD-kabinet komt met gedoogsteun van de PVV. Het concept regeerakkoord van beide regeringspartijen laat echter al iets zien van waar het naar toe gaat met ontwikkelingssamenwerking en beleid gericht op de bestrijding van discriminatie.

Uit het regeerakkoord (PDF):
“Het ontwikkelingsbeleid wordt fundamenteel herzien en gemoderniseerd, waarbij het rapport ‘Minder pretentie, meer ambitie’ van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid als leidraad dient. Uitgangspunt hierbij is te gaan van hulp naar investeren, met als doel zelfredzaamheid in ontwikkelingslanden. Het kabinet zet daartoe in op coherentie van beleid, economische groei en handelsbevordering. De inzet wordt gericht op minder partnerlanden en minder sectoren om de effectiviteit te bevorderen. Begrotingssteun wordt niet gegeven als sprake is van corruptie, schending van mensenrechten en onvoldoende good governance.
Binnen het budget voor Ontwikkelingssamenwerking zal een sterke uitbreiding plaatsvinden van mogelijkheden voor het bedrijfsleven. Ontwikkeling van de private sector zal één van de speerpunten worden, evenals het bijdragen aan het behalen van de Millennium Development Goals. In de ontwikkelingssamenwerking zal gezocht worden naar meer samenhang met het brede buitenlands beleid. Daarnaast wordt gefocust op thema’s waar Nederland goed in is (onder meer watermanagement, landbouw en maatschappelijk middenveld). Het 3D-beleid wordt voortgezet en interdepartementaal beleid wordt bevorderd op onder meer de gebieden van veiligheid, klimaat, gezondheidszorg, energie, water en landbouwproductie. De in Nederland aanwezige expertise wordt daarbij ingezet.”

Ontwikkelingssamenwerking levert 1 miljard euro in.

“Het kabinet bevordert de emancipatie.
• Het kabinet staat ook borg voor de emancipatie van lesbische vrouwen, homoseksuele mannen, biseksuelen en transgenders en zal daartoe concreet beleid ontwikkelen.
• Gewelddadige misdrijven met een discriminatoire achtergrond c.q. een discriminatoir motief dienen zwaarder te worden gestraft. Het Openbaar Ministerie zal hiermee bij de strafeisen dienaangaande rekening houden.”

Uit het gedoogakkoord (PDF), dat geschreven is voor steun van de PVV aan het kabinet en waarin onder andere de immigratieparagraaf staat:
“Het asiel- en migratiebeleid is streng maar rechtvaardig. Ombuiging, beheersing en vermindering van de immigratie zijn geboden en urgent gelet op de maatschappelijke problematiek. Verwezenlijking hiervan behoort tot de primaire doelstellingen van het te voeren kabinetsbeleid.
Het kabinet zal hiertoe de mogelijkheden voor een restrictief en selectief migratiebeleid binnen de bestaande juridische kaders, waaronder het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM), zoveel mogelijk benutten, zowel door voorstellen tot weten regelgeving als door intensivering van controle, handhaving en uitvoering van bestaande voorschriften, met inbegrip van nieuwe informatiesystemen, uitwisseling van gegevens en technieken voor identiteitsvaststelling. Hierbij werkt het kabinet waar mogelijk samen met andere landen, met name aangrenzende EU-lidstaten en landen buiten de EU waaruit migranten afkomstig zijn. Het terugkeer- en uitzetbeleid wordt aangescherpt. Illegaal verblijf wordt strafbaar.
Bij gezinsmigratie gaat het om de komst van gezinsleden van personen die legaal in Nederland verblijven. Zo kan een migratieketen ontstaan waarbij in elke generatie opnieuw partners, vaak verwanten, en kinderen uit het land van herkomst naar Nederland komen met de nadelige gevolgen vandien voor het integratieproces dat zo bij herhaling op achterstand raakt. De negatieve spiraal van deze keten wordt doorbroken door hogere eisen te stellen aan deze wijze van gezinsvorming en gezinshereniging waaronder zodanige opleidingseisen dat een kansrijke integratie bij voorbaat verzekerd is. Het kabinet zet hierbij tevens in op wijziging van de Europese richtlijn.
Het terugkeer- en uitzetbeleid wordt geïntensiveerd.
Het kabinet beëindigt het diversiteits/voorkeursbeleid op basis van geslacht en etnische herkomst. Selectie moet plaatsvinden op basis van kwaliteit. Er komt een meldcode voor cultureel bepaald huiselijk geweld en kindermishandeling. Het kabinet komt met een voorstel voor een algemeen verbod op gelaatsbedekkende kleding zoals boerka’s. In voorschriften wordt opgenomen dat de politie en leden van de rechterlijke macht geen hoofddoek dragen. Er wordt bezuinigd op de subsidies van de rijksoverheid op het gebied van integratie met uitzondering van de subsidie aan Vluchtelingenwerk. Het kabinet zal geen subsidie geven aan organisaties die activiteiten ondernemen die zich tegen de integratie richten.”

Op 29 september ontving de Tweede Kamer van minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen het handboek Mensenrechten en seksuele oriëntatie (PDF). Het handboek wordt verspreid onder alle Nederlandse ambassades en consulaten. Het biedt diplomaten concrete handvatten om zich nog effectiever in te zetten voor de bescherming van homoseksuelen.

De handleiding is samengesteld door het ministerie van Buitenlandse Zaken, in nauwe samenspraak met maatschappelijke organisaties als COC, ILGA en Schorer. Volgens Verhagen is de handleiding hard nodig: “Rechten van seksuele minderheden en transseksuelen zijn in veel landen taboe. Dit boekje geeft onze ambassades een extra impuls om de rechten van deze kwetsbare groep aandacht te geven.”

De vertegenwoordigingen van Nederland in het buitenland hebben een belangrijke rol bij het bevorderen van acceptatie, emancipatie en bescherming van de mensenrechten van homoseksuelen, biseksuelen en transseksuelen. Hoewel het in veel landen zeer gevoelig ligt, hebben veel ambassades dit mensenrechtenthema voortvarend opgepakt.

In grote delen van de wereld hebben homoseksuelen geen gelijke rechten. In veel landen is homoseksualiteit strafbaar en in zeven landen staat er zelfs de doodstraf op. Minister Verhagen zette de afgelopen jaren met de Franse staatssecretaris voor Mensenrechten Rama Yade de discussie over de mensenrechten van homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transseksuelen nadrukkelijk op de agenda van de Verenigde Naties. Hun oproep een einde te maken aan de strafbaarstelling werd ondertekend door 68 landen.

“Dit is een situatie waarvan ik dacht dat Europa die niet meer zou meemaken na de Tweede Wereldoorlog”, zei eurocommissaris Viviane Reding van Justitie eerder deze week. In felle bewoordingen bekritiseerde Reding de massale deportatie van Roma door de Franse overheid. De Franse overheid ontruimt systematisch Roma-kampen en dwingt de bewoners te vertrekken naar Roemenië. Reding is ervan overtuigd dat de regering-Sarkozy hiermee de EU-wetten (recht op verblijf in een EU-land) overtreedt.

Net nu een Franse speelfilm over de vervolging van Roma onder het collaborerende Vichyregime (1943) in première is gegaan, is de regering Sarkozy begonnen met de systematische deportatie van Roma naar Roemenië. Het uitzettingsbeleid is specifiek gericht op Roma, zo blijkt uit een uitgelekte brief van het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Daarin staat onder meer: “Driehonderd illegale kampementen of verblijfplaatsen, bij voorkeur van Roma, moeten binnen drie maanden ontruimd zijn”. De brief van 5 augustus draagt iedere prefect op tot eind september wekelijks een Romakamp te ontuimen en/of een groep Roma uit te zetten.

De Franse staatssecretaris van Europese Zaken Pierre Lellouche is woedend over de vergelijking die Reding trekt met de deportaties tijdens het Vichyregime. “Een vliegticket naar een land van herkomst binnen de Europese Unie, is iets anders dan de treinen des doods of de gaskamers,” zei Lellouche.
De Europese Unie besluit voor eind september welke stappen ze tegen Frankrijk zal nemen. Eventueel zal de Europese Commissie naar het Europees Hof van Justitie stappen om Frankrijk aan te klagen.

Ondertussen neemt de onrust bij Roma in andere Europese landen toe. Michelle Mila van Burik van het Roma Platform Nederland zegt in de Volkskrant met alles rekening te houden. “Wij wonen op Europees grondgebied,en de huidige politieke omstandigheden zien er niet rooskleurig uit. We verwachten een verslechtering van onze situatie: meer stigmatisering. We zijn bang voor een heksenjacht, ook hier. Dat is gegronde angst. Frankrijk is niet ver weg.” Hoogleraar Migratierecht Peter Rodrigues zegt in dezelfde krant: “De Franse methode is een vorm van ‘wetgevingsopportunisme’. Het is een reflex: dan maar ostentatief uitzetten. Meestal gaat het om problemen die men zelf heft laten groeien, dan klinkt de roep om hard ingrijpen en worden mensenrechten geschonden.” Huub van Baar, Roma-onderzoek an de Universiteit van Amsterdam, begrijpt de angst: “We zijn in Nederland ver op weg om etnische kaders als vanzelfsprekend te beschouwen. Het merendeel van de Nederlanders denkt: aanpakken die handel. Hoe groot die verleiding ook is, lik-op-stukbeleid zal de afstand alleen maar groter maken.”