Op sommige Britse scholen wordt gebruik gemaakt van Saudische schoolboeken met antisemitisch en homofoob materiaal. Dat blijkt uit een onderzoek van de BBC voor het tv-programma Panorama.

De boeken worden gebruikt op weekendscholen waar het Saudische lesprogramma wordt onderwezen. Ongeveer vijfduizend islamitische kinderen volgen deze lessen. Volgens het tv-programma staat in de schoolboeken dat een aantal joden is veranderd in apen en varkens. Ook wordt kinderen verteld dat de straf voor homoseksualiteit executie is. De kinderen wordt bovendien geleerd wat de correcte manier is om de handen en voeten van een dief af te hakken.

De lesboeken zijn vooral in gebruik op islamitische scholen en bij onderwijsinitiatieven vanuit de moskee. Het lesmateriaal en de inhoud ervan komt uit Saudi-Arabië en werd bekend door een uitzending van het Britse actualiteitenprogramma Panorama. Dat liet zien hoe rond de vijfduizend islamitische kinderen in Groot-Brittannië wordt geleerd dat joden apen en varkens zijn, dat dieven hun handen moeten worden afgehakt en dat homoseksuelen moeten worden gedood.
De lesboeken horen bij sharia-onderwijs dat wordt gegeven op circa veertig ‘weekendscholen’, waar kinderen vanaf hun zesde kunnen worden onderwezen. Meestal gaat het bij dit onderwijs om tienerjongens. De vaak vanuit de moskee georganiseerde scholen, in zalen of bij mensen thuis, zijn tot dusverre niet onderhevig aan controle door de Britse onderwijsinspectie Ofsted.

Daar komt mogelijk spoedig verandering in. Maar niet zomaar, zegt de Britse minister van Onderwijs Michael Gove. “Saudi-Arabië is een soevereine staat en mag onderwijsproducten invoeren in Groot-Brittannië. Maar antisemitisme op scholen kunnen we natuurlijk niet hebben. Daar gaan we wat tegen doen.”

Ook vanuit gematigde moslimkringen is kritiek op het lesmateriaal. Een islamgeleerde noemt het lesmateriaal ‘niet wijs’, omdat het in verkeerde handen kan vallen. De Saudische overheid ontkent in het BBC-programma verantwoordelijk te zijn voor de lesboeken.

De laatste FBI-cijfers, die een daling in het aantal hatecrimes tegen homoseksuelen laat zien, werden met instemming in de Verenigde Staten ontvangen. Niet zozeer door de LGBT-gemeenschap, maar door christelijk rechts. Focus on the Family, een van de vlaggeschepen van christelijk rechts, reageerde: “speech chilling, and religious freedom killing”. Dat meldt Candace Chellew-Hodge op de website Religion Dispatches.

Christelijk rechts ziet in de daling een bewijs dat specifieke wetgeving op het gebied van hatecrimes tegen homoseksuelen niet nodig is. Chellew-Hodge schrijft dat de cijfers wel een daling laten zien – van 7.783 in 2008 naar 6.604 in 2009 – maar dat de aard van de misdaden ernstiger is geworden. Als het gaat om moord, doodslag, verkrachting en ernstige vormen van aanvallen op, is het aantal hatecrimes juist gestegen (de FBI rekent niet alleen geweld tegen individuen, maar ook tegen bedrijven en religieuze instellingen als een hatecrime). Gewelddadige hatecrimes laten juist een stijging zien, van 695 in 2008 naar 725 in 2009.

Als de bevolkingsgrootte in de statistieken wordt betrokken, is er ook sprake van een stijging. In 2009 waren er volgens de FBI sprake van 819 racistische aanslagen op de zwarte gemeenschap. Deze maakt 12,4 procent van de Amerikaanse bevolking uit. Tegen de LBGT-gemeenschap waren 725 gewelddadige aanslagen. Zij vertegenwoordigt 5,5 procent van de bevolking.

Nadat een Oegandese krant een namenlijst van bekende homoseksuelen in het Afrikaanse land had gepubliceerd onder de veelzeggende kop ‘Hang Them’, is het geweld tegen homoseksuelen toegenomen, meldt journaliste Jody May-Chang. Zij bespeurt ook de invloed van Amerikaans christelijk rechts. De zendelingen van Amerikaanse organisaties prediken dat “homoseksualiteit onbijbels en tegennatuurlijk is”. Het Amerikaanse onderzoeksinstituut Public Eye beschrijft in een rapport de groeiende invloed van christelijke rechtse kerkgenootschappen op anti-homo-wetgeving in Oeganda en het homofobische klimaat in het land.

Onder het rumoer van de koninklijke verloving van zijn zoon William door, presenteert prins Charles van Engeland in de documentaire Harmony: A New Way of Looking at Our World zijn visie op de ecologische crisis die de aarde treft. Tegelijk met de documentaire verschijnt een boek van de Prince of Wales (of moeten we zeggen ‘de Prince of Whales’?) met de gelijknamige titel. In  een recensie in The Ecologist schrijft Jemima Roberts dat “de revolutie waartoe prins Charles ons oproept ons doet verbinden met het besef van een gemeenschappelijke geest, een plek die in onze digitale tijd zo ver weg lijkt”.

Niet alle recensies zijn positief. Een recensent van de Engelse krant The Guardian kritiseert het ‘zweverige gehalte’ van het boek. Wel opmerkelijk, de interesse van royalties voor de meer spirituele kant van het leven. Met zijn boek en film lijkt prins Charles in de voetsporen te treden van oud-prinses Irene, en de Noorse prinses Märtha Louise heeft onlangs een boek over beschermengelen gepubliceerd.

Wereldwijd wordt in honderd steden zaterdag 28 augustus actie gevoerd voor Sakineh Ashtiani, die moet vrezen voor steniging.

Woensdag 25 augustus hoort ze wanneer ze gestenigd wordt. In haar Iraanse dodencel kan Sakineh Mohammadi Ashtiani alleen nog maar hopen op hulp van buiten. Komende zaterdag wordt in zo’n honderd steden, van Bagdad tot Brisbane, geprotesteerd tegen de wrede executie. Ook Eindhoven, Den Haag, Groningen, Rotterdam en Amsterdam doen mee aan dit initiatief van het International Committee Against Stoning.

‘Als er geen internationale campagne geweest zou zijn, dan was Sakineh allang gestenigd’, zegt Nahed Selim. De schrijfster van Egyptische afkomst coördineert de Amsterdamse bijeenkomst op het Beursplein. ‘Dit soort acties heeft zeker effect. Dat hebben we ook gezien bij de Nigeriaanse Amina Lawal, die in 2003 op het laatste moment aan de dood ontsnapte.’ Selim heeft nog geen idee over de opkomst, maar auteur Hafid Bouazza heeft bijvoorbeeld al toegezegd dat hij er zal zijn.

Ook in Ankara en Bagdad staan protesten gepland. ‘Dat is heel bijzonder’, meent Selim. ‘In islamitische landen durven overheden en het volk vaak niet hardop te zeggen dat dit een barbaarse, inhumane straf is, die in strijd is met de rechten van de mens. Dit is een nieuwe ontwikkeling.’

Een moslim met baard solliciteerde bij de IND. Hij werd daarom afgewezen. De moslim klaagde bij de Commissie Gelijke Behandeling (CGB) en deze commissie stelde hem in het gelijk. De staatssecretaris van Justitie, waaronder de IND valt, heeft onterecht onderscheid gemaakt op grond van religie.

Een man draagt een baard van ongeveer een centimeter lang. Hij solliciteert naar de functie hoor en beslismedewerker bij de IND, hetgeen een onderdeel is dat onder de staatssecretaris van Justitie valt. Tijdens het sollicitatiegesprek wordt door de IND aan de man gevraagd of hij zijn baard om religieuze redenen draagt. De man antwoordt bevestigend. De IND verklaart dat om die reden de man niet wordt aangenomen. Als reden geeft de IND dat zij streven naar een zo veilig mogelijke omgeving voor de asielzoekers en dat dat inhoudt dat de hoor-omgeving zo neutraal mogelijk dient te zijn wat inhoudt dat er geen religieuze dan wel politieke uitingen zichtbaar mogen zijn.

Door de man af te wijzen vanwege het dragen van een baard vanwege de religieuze betekenis die de man eraan toekent, maakt de staatssecretaris van Justitie, als verantwoordelijke voor de IND, direct onderscheid op grond van godsdienst. Voor dit direct onderscheid is geen wettelijke uitzondering gesteld of gebleken. De Commissie overweegt in haar oordeel dat zij het belang van een zo veilig mogelijke hoor omgeving voor asielzoekers onderschrijft en dat een neutrale uitstraling daar mogelijk toe kan bijdragen.

Ter zitting is echter gebleken dat de IND de neutraliteit beoordeelt aan de hand van uiterlijke kenmerken van sollicitanten en niet nader onderzochte aannames en veronderstellingen over gevoelens van (on)veiligheid van asielzoekers. De Commissie is bezorgd over de invloed die deze handelswijze heeft op het aannamebeleid van de IND. De Commissie beveelt de IND dan ook aan haar gedragscode ter beoordeling van de Commissie voor te leggen.

Bron: Wereldjournalisten

Anti-moslimsentimenten vormen een ernstig probleem in Europa. Te veel Europeanen geloven dat een religieuze identiteit integratie tegenwerkt, terwijl de meeste moslims zich juist sterk identificeren met het stad en het land waarin zij wonen.

Dat stelt het Open Society Institute (OSI) in een vandaag verschenen rapport (pdf). Het rapport is onder meer gebaseerd op tweeduizend diepte-interviews met mensen in elf Europese steden, waaronder Amsterdam en Rotterdam.

Hoewel de meeste moslims al jarenlang in Europese steden wonen, hebben velen te maken met discriminatie en argwaan van autochtone bevolkingsgroepen, aldus OSI. Volgens de stichting toont het rapport echter hoezeer uiteenlopende bevolkingsgroepen dezelfde behoeftes en bezorgdheden vertonen. ,,Het enige waarin zij verschillen, is de manier waarop zij door anderen worden behandeld en waargenomen.”

De OSI pleit in zijn rapport voor maatregelen op regionaal, nationaal en Europees niveau om religieuze discriminatie tegen te gaan. ,,Europa moet haar beloften van een open en inclusieve samenleving waarmaken”, stelde Nazia Hussain van OSI.

Onderzoek van de Universiteit van Sussex (Groot-Brittannië) laat zien dat radicalisering van moslims in West-Europa voor een belangrijk deel te wijten is aan de sociaal-economische situatie van moslims. Daarnaast spelen de buitenlandse politiek van westerse landen en historische factoren (de relatie tussen Europa en het Midden-Oosten) een rol.

In het rapport Identity and Islamic Radicalization in Western Europe (PDF) stellen de onderzoekers Syed Mansoob Murshed and Sara Pavan, verbonden aan het International Institute of Social Studies (ISS) in Den Haag, op basis van onderzoek in Duitsland, Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Spanje en Nederland dat moslims in deze landen geconfronteerd worden met achterstanden op sociaal-economisch, politiek en cultureel gebied. Deze factoren, gecombineerd met het optreden van “opportunistische politici” leidt tot radicalisering van moslims, aldus beide onderzoekers.

Terreur, gecombineerd met niet-gewelddadig verzet, zoals het dragen van hoofddoekjes, zien westerse landen als ‘islamitische radicalisering’, waarop men negatief reageert, stellen de onderzoekers. Naast een religieuze benadering, zijn het laatste decennium ook culturele verklaring populair geworden (bijvoorbeeld ‘the clash of civilizations’). Het probleem van deze benadering is dat het de islam ziet als een monolitische religie. Bovendien wordt aan moslims een vastliggende identiteit gegeven, waarmee beleidmakers voorbijgaan aan het feit dat migranten meerdere identiteiten hebben (de Britse wetenschapper Stuart Hall heeft hier veel over geschreven).

De auteurs citeren Frances Stewart, professor ontwikkelingseconomie aan de Universiteit van Oxford. Stewart beschrijft de systematische achterstandssituatie die moslims in Europa en wereldwijd ervaren; van werk en inkomen tot openbare functies. Stewart noemt dit ‘horizontale ongelijkheid’: ongelijkheid op basis van groep. “Moslims in Europa zijn structureler armer, meer werkloos en bezetten minder openbare functies in vergelijking tot andere bevolkingsgroepen,” schrijven de onderzoekers. “Zij worden ongelijk behandeld op grond van hun identiteit.”

Tumblog bespeurde eerder de opkomst van islamitische hiphop en rap. Punk is een nieuwe stroming binnen de moderne islamitische muziek. Op zijn blog Closer signaleert antropoloog Martijn de Koning het bestaan van islamitische punk.

Het Amerikaanse muziektijdschrift Rolling Stone schreef in oktober 2007 al over de eerste islam-punk toer in de Verenigde Staten, onder de fraai alliterende titel ‘Allah, Amps and Anarchy’.Een van de in het artikel beschreven bands is The Kominas:

Alle bands vertellen hoe het is om als moslims in  de Verenigde Staten te leven. De meesten ervaren discriminatie en verdachtmakingen van terrorisme, maar ook kritiek vanuit eigen kring. Diacritical leadzanger Omar Waqar: “Muziek is slecht, verboden. Je moet geen Koranverzen zingen in je songs.”

Op YouTube is een vijfdelige serie te zien over of moslimmuziek volgens de islam wel is toegestaan.

“Wat zou er gebeuren wanneer een zwangere Duitse vrouw in Egypte werd neergestoken,” is de vraag die een Egyptische blogger stelt na de moord op een islamitische vrouw door een rechtsextremist in Duitsland. Krijgt die moord minder aandacht in de (internationale) pers dan als een Westerse vrouw zou zijn vermoord door een moslim? Meet de media met twee maten als het gaat om rechtsradicaal geweld en moslimgeweld? Wordt christelijk-fundamentalistische terreur genuanceerder behandeld dan islamitisch terrorisme?

Dan Mathewson, assistent-professor Religiestudies aan Wofford College, Spartanburg (South-Carolina) meent van wel. Op Religion Dispatches schrijft hij hoe de Amerikaanse media twee religieus geïnspireerde schietpartijen totaal verschillend belichten. Scott Roeder, een anti-abortus activist, vermoordde op 31 mei George Tiller, abortusarts in Kansas. Roeder was in de jaren negentig van de vorige eeuw lid van een aantal radicaal-rechtse organisaties en van de christelijke anti-abortus beweging Operation Rescue. Bovendien had Roeder contact met Donald Spitz, de oprichter van de extremistische anti-abortus organisatie Army of God. Dat Roeder ook actief was in fundamentalistische christelijke kringen wisten de Amerikaanse media te verdoezelen of te verzwijgen, aldus Mathewson.

Hoe anders was de berichtgeving van de moord op de Amerikaanse militair William Long op 1 juni in Little Rock (Arkansas). De moordenaar is Abdulhakim Mujahid Muhammad, die in alle media wordt getypeerd als een “Amerikaan die bekeerd is tot de islam”. Alle verbindingen met het moslimgeloof van Muhammad worden door de Amerikaanse media uit ten treure beschreven: zijn bekering, zijn naamsverandering, zijn bezoek aan Jemen, de interesse van de FBI voor de niet bewezen connecties van Muhammad met radicaal islamitische groeperingen.

Een klein onderzoek naar de berichtgeving over de twee schietpartijen in de Nederlandse media laten eenzelfde eenzijdigheid zien. De mogelijke invloed van christelijke haatpredikers op Scott Roeder wordt door de Nederlandse kranten en weekbladen niet belicht. Verwijzingen naar zijn fundamentalistische activiteiten worden nauwelijks genoemd.
De moordaanslag van Abdulhakim Mujahid Muhammad haalde de grote Nederlandse kranten niet. Maar diverse weblogs, zoals Nieuw Religieus Peil, berichtten wel over “moslimbekeerling” Muhammad.

Dat was tien dagen eerder wel anders. Toen berichtten alle media over de verijdelde aanslag in New York op een synagoge, vliegveld JFK en een militaire basis. De radicaal-islamitische achtergronden en motieven van de vier verdachten werden nadrukkelijk genoemd.

Heeft Hisham Maged, de Egyptische blogger, dan toch gelijk?

Het gerechtshof in de Indiase hoofdstad New Delhi heeft op 2 juli bepaald dat seksueel verkeer tussen volwassen homo’s niet in strijd is met de wet. Het wettelijke verbod op homoseksualiteit in India is door de rechter nietig verklaard. Het verbod (Section 377 van de Indiase wetboek van strafrecht) is ooit door het Britse koloniale gezag ingesteld. De uitspraak geldt alleen voor New Delhi. In de rest van India blijft het koloniale verbod geldig. Maar verwacht wordt dat activisten op grond van de rechterlijke uitspraak in New Delhi het verbod voor heel India willen schrappen. Volgens het gerechtshof in New Delhi is de 149-jarige oude wet discriminerend en “een schending van fundamentele rechten”. Homo-activisten hebben negen jaar tegen de wet geprocedeerd.

Homoseksualiteit is in India een taboe. Conservatieve politici en religieuze groeperingen achter homoseksualiteit in strijd met Indiase tradities. “Wij zijn tegen deze praktijk omdat ze niet past in onze traditie en hoort bij onze cultuur,” aldus een vertegenwoordiger van de World Hindu Council.

Op 5 februari van dit jaar kondigde de Boliviaanse president Evo Morales de nieuwe grondwet voor het Latijns-Amerikaanse land af. De nieuwe grondwet verbiedt discriminatie op grond van seksuele voorkeur of geaardheid. Vertegenwoordigers van LGBT-organisaties (Lesbians, Gays, Bisexuals, Transgenders) zijn tevreden, maar ook ingetogen over de grondwet, meldt ViceVersa, vakblad voor ontwikkelingssamenwerking. “Ze zijn trots en tevreden dat door hun gezamenlijke inzet in de grondwet een verbod is opgenomen op alle vormen van discriminatie om seksuele geaardheid of geslachtidentiteit”, schrijft Peter Rhebergen. “Niet alleen discriminatie van homoseksuele en biseksuele mensen is verboden, ook die van transseksuelen. Maar de organisaties zijn duidelijk ontevreden dat in de nieuwe grondwet alleen een huwelijk of juridische verbintenis tussen man en vrouw erkend wordt. Ook het recht van transseksuelen om hun verandering van identiteit te kunnen laten registreren is niet in de grondwet opgenomen.”

Ondanks de nieuwe grondwet gaan in de praktijk discriminatie, geweld en bedreigingen tegen LGBT’s door. Alberto Moscoso Flor, directeur van Adesproc Libertad, de nationale vereniging van 21 LGBT-organisaties, zegt: “Homoseksualiteit is geen thema van deze regering, wij moeten er een thema van maken. Daarvoor zijn netwerken van LGBT-organisaties en internationale contacten zoals met Hivos, de Nederlandse ambassade en Human Rights Watch nodig. Alléén kunnen we het niet. Tegelijkertijd moeten we hier coalities sluiten met mensenrechtenorganisaties, de nationale ombudsman, het ministerie van gender en parlementsleden.”

Hivos ondersteunt LGBT-organisaties in Bolivia. Ria Hulsman, vertegenwoordiger van Hivos in het Latijns-Amerikaanse land, zegt dat die steun soms lastig is. “Er zijn nogal wat verschillen tussen de posities van lesbiennes, homo’s en transgenders. De economische positie van travestieten en transseksuelen is erg zwak omdat ze vaak geen regulier werk hebben. Bovendien ondervinden ze veel discriminatie in de gezondheidszorg en bij overheidsinstelllingen.” Hulsman betreurt het dat de organisaties geen brug hebben weten te slaan naar de inheemse bevolking. Leiders van de zogeheten Indigenas ontkennen overigens het betsaan van homoseksualiteit binnen hun gemeenschappen. “Homoseksualiteit is een probleem van de steden. Homo’s maken geen deel uit van onze cultuur.”

De inheemse Quechua-homo Ronald Céspedes en Aymara-lesbienne Julieta Paredes denken hier anders over. Parades zegt in ViceVersa: “Juist door de visie dat mannen en vrouwen een eenheid moeten vormen, bestaat er in die gesloten Indigenas-gemeenschappen nauwelijks een mogelijkheid voor eigen autonomie van vrouwen.” Céspedes wijst op de rol van de Spanjaarden en de Rooms-Katholieke kerk: “In de oorspronkelijke kosmosvisie kan een persoon wel zes verschillende identiteiten hebben. Homo- of lesbische geaardheid was niet bijzonder. Die visie werd in het koloniale tijdperk verboden. En nog steeds door de kerk. De tijd van dekolonisatie van de seksualiteit is nu aangebroken.”

Vorig jaar vertoonde Tûmba in samenwerking met het Homoplatform Fryslân de film 7 Years, een film van Bram Vergeer. De documentaire gaat over de situatie van homoseksuelen in Kenia, de celstraf die zij op grond van een Britse koloniale wet(!) nog steeds kunnen krijgen – een straf van zeven jaar, waar de titel van de film naar verwijst – de invloed van de kerk en de pesterijen van de politie.