Ken Robinson, Engels expert in denken over creativiteit en adviseur van diverse overheden en culturele instellingen, signaleert een andere klimaatcrisis. Alsof de een nog niet dreigend genoeg is, ziet Sir Robinson een crisis in de manier waarop wij met mensen en hun mogelijkheden omgaan. Het essay van Robinson, gepubliceerd op de internetsite ChangeThis, beschrijft hoe de wereld in de jaren zestig van de vorige eeuw door milieupioniers als Rachel Carson (“Silent Spring’) bewust werd van het feit dat alles op aarde met elkaar is verbonden en met elkaar samenhangt. Een breuk in ons mechanistisch wereldbeeld, schrijft Robinson, waarin we hebben geleerd onderscheid te maken en verschillen te zien, in plaats van verbindingen en samenhang. Het heelal is niet een klok, zoals men lang dacht, maar een organisme met complexe relaties tussen omgeving en de afzonderlijke onderdelen. De wereld wordt zich er langzaam van bewust dat er een crisis is in natuurlijke bronnen. We kunnen de wereld niet onbeperkt gebruiken en ontginnen. Robinson ziet een analogie tussen de natuurcrisis en de crisis in menselijke vermogens. De twee zijn met elkaar verbonden. De spectaculaire groei van de wereldbevolking en de groei van steden vraagt een nieuwe manier van denken en benaderen. Niet langer de mechanische benadering van het voorradig zijn van materiėle behoeften, maar gemeenschappen zien als een organisch geheel. Hiėrarchische en lineaire benaderingen werken niet langer. Een holistische visie die de creatieve mogelijkheden van mensen daadwerkelijk aanspreekt biedt meer kansen voor het voortbestaan van de mensheid. Robinson besluit zijn betoog met een opmerkelijke observatie van Jonas Salk, de uitvinder van het Salk polio vaccin: “Als alle insecten op aarde uitsterven, zal binnen vijftig jaar al het leven op aarde verdwijnen. Maar als alle mensen op aarde uitsterven, zullen binnen vijftig jaar alle andere levensvormen bloeien”.